Joanna Kośmider

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joanna Kośmider
Imię i nazwisko przy narodzeniu Joanna Starkiewicz
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1938
Warszawa
Zawód inżynier chemik, nauczyciel akademicki
Miejsce zamieszkania Szczecin
Narodowość polska
Tytuł naukowy prof. dr hab. n. techn. inż.
Alma Mater Politechnika Szczecińska
Stanowisko były kierownik Pracowni Zapachowej Jakości Powietrza, profesor
Pracodawca Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny
Rodzice Witold Starkiewicz
Julia Starkiewiczowa de domo Latkowska
Małżeństwo Andrzej Kośmider (1937-2000)
Dzieci Andrzej (ur. w 1971 r.) – przedsiębiorca,
Agata (ur. w 1976 r.) – biolog,
Bartosz (ur. w 1976 r.) – mechanik
Krewni i powinowaci siostra Ewa Pronicka,
prof. pediatrii, CZD
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Joanna Maria Kośmider z domu Starkiewicz (ur. 2 sierpnia 1938 w Warszawie) – polska inżynier-chemik, specjalizująca się w dziedzinie inżynierii środowiska, w olfaktometrii przemysłowej i środowiskowej. Jest badaczką psychofizyki węchu, prof. dr hab. n. techn. inż., związana z Zachodniopomorskim Uniwersytetem Technologicznym w Szczecinie.

Życiorys[edytuj]

Joanna Kośmider jest córką dwojga profesorów Witolda Starkiewicza, lekarza-okulisty i Julii Latkowskiej-Starkiewiczowej – pediatry.

Po przeniesieniu się do Szczecina po II wojnie światowej ukończyła tam liceum pedagogiczne, a następnie (w 1961 r.) Wydział Chemiczny Politechniki Szczecińskiej, ze specjalnością technologii włókien sztucznych i syntetycznych. Napisała pracę magisterską pt. Wpływ warunków alkoholizy polioctanu winylu na średni ciężar cząsteczkowy otrzymanego polialkoholu winylu. Opiekunem pracy był prof. Tadeusz Rosner. Bezpośrednio po ukończeniu studiów została zatrudniona w Katedrze Chemii Fizycznej tej uczelni jako asystent, następnie (od 1963 r.) jako starszy asystent, adiunkt (od 1970 r.), profesor nadzwyczajny (od 1999 r.). Doktorat (obroniony w 1970 r.) napisała na temat: Chromatograficzne metody analizy gazowych produktów reakcji utleniania chlorków kwasem azotowym, a jej promotorem był prof. Stanisław Bursa (recenzenci: Andrzej Waksmundzki, Wiktor Gorzelany). Habilitacja (w dziedzinie nauk technicznych w zakresie inżynierii środowiska na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej, 1992) – na temat: Sensoryczne metody oceny zapachowej jakości powietrza i skuteczności dezodoryzacji.

16 grudnia 2004 r. odebrała z rąk Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego tytuł profesorski[1]. Obecnie Profesor emeritus Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie.

Praca zawodowa[edytuj]

Od roku 1993 prof. Joanna Kośmider była kierownikiem utworzonej przez siebie, pierwszej w Polsce[2], Pracowni Zapachowej Jakości Powietrza. W latach 2000-2007 była również kierownikiem Zakładu Ekologicznych Podstaw Inżynierii Środowiska, utworzonego w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Procesów Ochrony Środowiska Politechniki Szczecińskiej. Na uczelni prowadziła zajęcia z przedmiotów: globalne problemy ekologii, podstawy ekologii, dezodoryzacja gazów, chemia fizyczna, inżynieria materiałowa, korozja i ochrona przed korozją[2].

Joanna Kośmider specjalizuje się w takich dziedzinach jak: odorymetria – pomiary emisji i immisji, sztuczny węch, dezodoryzacja gazów, modelowanie dyspersji odorantów[3]. W stworzonej przez nią pracowni opracowano metody analizy sensorycznej: określenia przygruntowych stężeń odorantów, oznaczenia intensywności zapachu i jego hedonicznej jakości, ocen skuteczności dezodoryzacji, itp. We współpracy z uniwersytetami w Lubece, Surrey i Tokio potwierdzono możliwość wykorzystania chromatografu gazowego (wyposażonego w sztuczną sieć neuronową) w odorymetrii.

Wyniki – wykonywanych przez pracowników Pracowni – ocen uciążliwości zapachowej rzeczywistych źródeł zanieczyszczeń powietrza ułatwiają projektowanie instalacji dezodoryzacyjnych oraz parametrów emitorów i racjonalną lokalizację uciążliwych zapachowo inwestycji.

Joanna Kośmider opracowała na zamówienie Ministerstwa Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, we współpracy z Politechniką Wrocławską i Politechniką Warszawską, koncepcję krajowej strategii zmniejszania zapachowej uciążliwości[3].

W ostatnich latach pracy zawodowej Joanna Kośmider rozwijała badania percepcji zapachu mieszanin odorantów, próbując wyjaśnić powodowane przez te zapachy zagadkowe problemy psychofizyczne[3], prowadziła aktywną działalność pedagogiczną i dydaktyczną: zajęcia dydaktyczne dotyczące olfaktometrii, opieka nad kolejną pracą doktorską, opieka nad Studenckim Kołem Naukowym "Koło Zapachowej Jakości Powietrza".

Po przejściu na emeryturę interesuje się nadal mechanizmami powstawania wrażeń węchowych i innymi zagadnieniami z zakresu psychofizyki. Pełni funkcję konsultanta w Pracowni Zapachowej Jakości Powietrza, której prowadzenie przekazała swojej doktorantce, dr inż. Małgorzacie Friedrich[4]. Jest aktywną wikipedystką (m.in. artykuły na temat olfaktometrii).

Joanna Kośmider jest autorką lub współautorką ponad 120 prac naukowych[5], 8 książek, podręczników i skryptów oraz 4 opatentowanych wynalazków. Była również promotorem czterech przewodów doktorskich[3] i kilkudziesięciu prac dyplomowych w dziedzinie ochrony powietrza[3], szczególnie dezodoryzacji i odorymetrii[2].

Niektóre publikacje[edytuj]

Spośród publikacji z lat 1960–2009 wymieniane są np. wydawnictwa zwarte[3][5]:

  • Dezodoryzacja gazów i ścieków (razem ze Stanisławem Bursą, Marianną Stanisz-Lewicką i Marią Kicińską), Politechnika Szczecińska; tom I, wyd. 1985; tom II, wyd. 1986; tom IV. wyd. 1990 (tom III – nie ukończony).
  • Globalne problemy ekologii. Problem 1: Odnawialne źródła energii, Politechnika Szczecińska, 1991.
  • Odory, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2002.

Członkostwo w organizacjach[edytuj]

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Siostra Joanny Kośmider – Ewa Pronicka jest profesorem, kierownikiem Kliniki Chorób Metabolicznych Instytutu Pediatrii Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu pod Warszawą.

Joanna Starkiewiczówna wyszła za mąż w 1958 roku za Andrzeja Kośmidra (1937-2000). Ma troje dzieci: Andrzeja (ur. w 1971 r.) – przedsiębiorcę, Agatę (ur. w 1976 r.) – biologa i Bartosza (ur. w 1976 r.) – mechanika[6].

Od sierpnia 2010 roku wikipedystka[7].

Przypisy

  1. „Joanna Maria Kośmider – nominacja profesorska” w: Inżynier – Pismo Politechniki Szczecińskiej 4 (19), styczeń 2005, s. 18-19, issn =16416074
  2. a b c Kto jest kim w inżynierii ekologicznej 2000. Wyd. 4. T. 1: Specjaliści inżynierii ekologicznej. Warszawa: Polskie Towarzystwo Inżynierii Ekologicznej, 1999, s. 86-87. ISBN 8390043209.
  3. a b c d e f Krzysztof Pikoń (red. naczelny): Złota Księga Nauk Technicznych. Wydawnictwo Helion, 2003, s. 192-193. ISBN 8373611878.
  4. Małgorzata Friedrich (Bojarska). W: Strona internetowa PZJP ZUT [on-line]. www.odory.zut.edu.pl. [dostęp 2015-06-11].
  5. a b Wykaz publikacji Pracowni Zapachowej Jakości Powietrza. [dostęp 2011-11-17].
  6. a b c Hübners Who is Who. Who is Who, Verlag für Personenenzyklopädien, 2008. ISBN 9783729000728.
  7. prof. Joanna Kośmider na stronie Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie (dostęp z dnia: 2015-06-12)

Bibliografia[edytuj]