Joanna Michałowska-Gumowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joanna Michałowska-Gumowska
Data i miejsce urodzenia 28 września 1945
Wilno
Data i miejsce śmierci 14 września 2001
Gdańsk
Minister Oświaty i Wychowania
Okres od 12 listopada 1985
do 24 października 1987
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Bolesław Faron
Następca Henryk Bednarski[1]
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
grób Joanny Michałowskiej-Gumowskiej na Cmentarzu Łostowickim

Joanna Michałowska-Gumowska (ur. 28 września 1945 w Wilnie, zm. 14 września 2001 w Gdańsku) – polska nauczycielka i działaczka Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, minister oświaty i wychowania (1985–1987).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Wilnie w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu technikum przemysłu spożywczego pracowała w zakładach zbożowych. W 1971 została absolwentką studiów polonistycznych na Uniwersytecie Gdańskim, po czym podjęła pracę nauczycielki. W 1976 ukończyła podyplomowe studium z dziedziny nauk politycznych, zaś w 1979 uzyskała stopień doktora w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. W 1968 przystąpiła do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pracowała jako instruktorka w Komitecie Dzielnicowym PZPR Gdańsk Śródmieście, kierowniczka dzielnicowego ośrodka pracy partyjnej. Od 1975 zajmowała kolejne stanowiska w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Gdańsku, m.in. sekretarza ds. nauki i oświaty w latach 1982–1985. Sprawowała mandat radnej Wojewódzkiej Rady Narodowej. Po stanie wojennym wiceprzewodnicząca Rady Wojewódzkiej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego.

Od 12 listopada 1985[2] do 24 października 1987 minister oświaty i wychowania w rządzie Zbigniewa Messnera. W latach 1986–1989 była członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.

Od 1987 była dyrektorem Międzywojewódzkiej Szkoły Partyjnej w Gdańsku.

Odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi.

Zmarła we wrześniu 2001[3][4]. Pochowana na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Bednarski objął urząd ministra edukacji narodowej.
  2. M.P. z 1985 r. Nr 33, poz. 222
  3. Głos Wybrzeża”, nr 181 z 18 września 2001, s. 3, 18 (nekrologi)
  4. Głos Nauczycielski”, nr 39 z 26 września 2001, s. 2 (nekrolog)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]