Joanna Pajkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joanna Pajkowska
Asia Pajkowska, Joanna Broomhead[1]
Ilustracja
Joanna Pajkowska (2009 r.)
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1958
Warszawa
Narodowość  Polska
Małżeństwo Aleksander Nebelski [2]
Strona internetowa

Joanna Pajkowska (ur. 13 lipca 1958 w Warszawie) – polska żeglarka, kapitan jachtowy, ratownik morski, przepłynęła ponad 250 tysięcy mil morskich[potrzebny przypis], często w rejsach i regatach samotnych lub dwuosobowych. W 2019 roku jako pierwsza Polka jachtem żaglowym samotnie i bez zachodzenia do portów opłynęła świat.

Kalendarium żeglarskie[edytuj | edytuj kod]

W 1986 r. startuje w regatach TwoSTAR z Plymouth w Anglii do Newport w USA, na katamaranie Alamatur III, (skipper - Wojciech Kaliski), których jednak nie udaje się ukończyć[3].

W latach 1995-2002, mieszkając w Anglii, pracowała jako członek załogi statku ratownictwa morskiego Salcombe Lifeboat, z Royal National Lifeboat Institution (RNLI). Brała udział w szeregu akcji ratowniczych[potrzebny przypis].

W latach 1995, 1997 i 1999 startowała w regatach Fastnet Race, z południowej Anglii do Irlandii[potrzebny przypis].

W 2000 r. na 40-stopowym jachcie Ntombifuti zajęła 4 miejsce w klasie (na 17 startujących jachtów, z czasem 29 dni 5 godzin 0 minut), w samotnych regatach transatlantyckich OSTAR z Plymouth do Newport. Był to pierwszy od 20 lat udział jachtu płynącego pod polską banderą w regatach OSTAR[4].

W 2001 roku wzięła udział na 60-stopowym jachcie Alphagraphics z załogą wyłącznie kobiecą w regatach EDS Atlantic Challenge na trasie Saint-MaloHamburgPortsmouthBaltimoreBoston – Saint-Malo.[potrzebny przypis] W tym samym 2001 r. startuje w regatach Transat Jacques Vabre, z Hawru do Brazylii, na jachcie Olympic Challenger[potrzebny przypis].

Od grudnia 2002 do stycznia 2003 jachtem Zjawa IV trzykrotnie okrążyła przylądek Horn i dotarła do archipelagu Szetlandy Południowe na Antarktydzie[potrzebny przypis].

Od października 2006 do lutego 2007 w dwuosobowych, kobiecych regatach, rozgrywanych pomiędzy dwoma identycznymi 28-stopowym jachtami typu Mantra 28 przepłynęła (z Darwin w Australii przez Ocean Indyjski do Kapsztadu-RPA i dalej przez Atlantyk do Salvador de Bahia w Brazylii)[5].

Trasa rejsu Joanny Pajkowskiej 2008/2009

W okresie od 24 czerwca 2008 do 8 stycznia 2009 odbyła samotny rejs. Rejs odbył się na jachcie Mantra Asia (typu Mantra 28) o długości 8,5 m, szerokości 2,7 m i zanurzeniu 1,65 m. Jacht o wyporności 3,5 tony i 60 m² powierzchni żagli został zaprojektowany i zbudowany przez Andrzeja Armińskiego który był też głównym organizatorem i sponsorem rejsu. Rejs przewidziany był na 7 miesięcy. Zamierzeniem Pajkowskiej było zostanie pierwszą Polką, która samotnie i bez zawijania do portów opłynie świat dookoła, co jednak żeglarce się nie udało. Trasa wiodła w kierunku zachodnim, z miasta Panama na wodach Pacyfiku i liczyła 25 tysięcy mil morskich. Rejs trwał 198 dni i zakończył się w mieście Colón na wodach Atlantyku, po drugiej stronie Kanału Panamskiego. Żeglarka opłynęła 360 stopni Ziemi (południk startu/mety: 79° 20' 19" W), plus jeszcze ok. 20 mil do portu Colon, jednak (ze względu na niemożność samotnego przepłynięcia Kanału Panamskiego) trasa rejsu nie została nigdzie przecięta, nie spełnia więc wymogów dla rejsu wokółziemskiego. Ponieważ 11 listopada 2008 żeglarka została zmuszona przez sztorm do schronienia się w porcie Port Elizabeth - założenie braku portów także nie zostało spełnione[6].

W latach 2010-2011 wraz z Aleksandrem Nebelskim odbyła na jachcie Mantra Asia rejs z Florydy, przez Kanał PanamskiPacyfikAustralięIndonezjęMalezjęOcean IndyjskiMorze ArabskieMorze CzerwoneKanał SueskiMorze ŚródziemneAdriatyk, gdzie rejs zakończył się we włoskim Monfalcone w czerwcu 2011 r. W czasie rejsu dwuosobowa załoga przepłynęła ponad 25 tys. mil morskich, zatrzymując się w ponad stu miejscach w 22 krajach.

27 maja 2013 roku wystartowała w regatach transatlantyckich OSTAR 2013 na 12-metrowym katamaranie Cabrio 2. Trasa prowadziła przez północny Atlantyk z Plymouth w Wielkiej Brytanii do Newport i liczyła około 3000 mil morskich. W regatach wzięło udział 17 załóg, w tym dwie z Polski. Joanna Pajkowska, była jedyną kobietą wśród uczestników. 23 czerwca, po 27 dniach, 23 godzinach i 53 minutach dotarła do mety w Newport, zajmując siódme miejsce[7][8]. 26 października 2013 na uroczystości w Royal Western Yacht Club Joanna Pajkowska otrzymała nagrodę 1st Lady z rąk burmistrz Plymouth. Nagroda ta przyznawana jest dla najlepszej zawodniczki regat. Ponieważ w regatach wystartowała tylko jedna kobieta, organizatorzy chcieli wycofać nagrodę – jednak przyznanie tej nagrody wymusili, już na mecie w Newport, inni uczestnicy regat[potrzebny przypis]. Niektórzy[kto?] z tych, którzy nie przyjechali na wręczanie nagród, przysłali kpt. Pajkowskiej specjalne gratulacje, o czym wspomniano podczas oficjalnej uroczystości. Podkreślono też, że kpt. Pajkowska jest jedyną Polką, która dwukrotnie startowała w OSTAR (pierwszy raz w 2000 r.)[9].

W 2013 na katamaranie Cabrio 2 przewiozła z Belém (Brazylia) do Douarnenez (Francja), oceaniczny kajak Aleksandra Doby[10].

13 sierpnia 2013 startuje na Cabrio 2 w samotnych Regatach Poloneza na Bałtyku, w klasie Open I Single, zajmując 2. miejsce (na 3 startujących)[11].

W 2017 roku wygrała, wraz ze skipperem Uwe Röttgeringem, na jachcie Rote 66 (40 stóp) Transatlantyckie Regaty Dwuosobowe TwoSTAR, z Plymouth (Anglia) do Newport (Rhode Island, USA). W szóstej edycji tych regatach zgłoszonych było 6 jachtów, ale ukończyły je tylko 2.[12].

Trasa wokółziemskiego rejsu Joanny Pajkowskiej 2018/19
28 kwietnia 2019: Joanna Pajkowska kończy w Plymouth swój samotny i bez zawijania do portów rejs dookoła świata.

W dniach 23 września 2018 r. – 28 kwietnia 2019 r. odbyła, jako pierwsza Polka, samotny i non-stop rejs dookoła świata[13][14][15]. Rejs trwał 216 dni i 16 godzin, start i meta w Plymouth (Anglia). Trasa, licząca 29 000 mil morskich, wiodła przez Atlantyk na południe, dookoła Przylądka Dobrej Nadziei, dalej przez Ocean Południowy, dookoła Przylądka Leeuwin (Australia), południowy Pacyfik, dookoła Przylądka Horn, i powrót przez Atlantyk na półkulę północną, do Plymouth. Joanna Pajkowska żeglowała na aluminiowym, liczącym 40 stóp (ok. 12 metrów) długości jachcie Fanfan.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Podczas rejsu – 11 listopada 2008 – w celu przeczekania silnego sztormu żeglarka weszła (pod nazwiskiem Broomhead) na 3 noce do portu w mieście Port Elizabeth w RPA i pobrała tam paliwo[1]. Pajkowska podtrzymuje jednak tezę, że był to rejs non-stop i bez zawijania do portów, twierdząc że reguły tego prywatnego rejsu dopuszczały wejście do portu schronienia w warunkach sztormu. Żeglarka broni tezy o rejsie non-stop, twierdząc, że rejs taki wymaga, między innymi, zabrania całego wyposażenia i zapasów ze sobą – co ona, jak twierdzi, uczyniła[29][30][31], jednak fakt pobrania w porcie paliwa[1] stoi w sprzeczności z twierdzeniem o zabraniu wszystkich zapasów ze sobą.

Rejs odbywający się w dniach 24 czerwca 2008 – 8 stycznia 2009 zaczął się w Balboa, po jednej stronie Kanału Panamskiego, a zakończył z jego drugiej strony w Colón. Tak więc rejs zakończył się w innym miejscu niż się zaczął.

Kapitan Krzysztof Baranowski napisał o tym: "Otóż przyjęło się uważać, że rejs dookoła świata kończy się w porcie, z którego się wypłynęło: Asia wypłynęła z Balboa, po jednej stronie Kanału Panamskiego, a przypłynęła z drugiej strony do Colon. Samego Kanału nie może pokonać samotnie, bo przepisy nie pozwalają i w zasadzie powinna jeszcze okrążyć Południową Amerykę, żeby zamknąć rejs w Balboa. Mamy tu jednak do czynienia z inną interpretacją, a mianowicie taką, że do zamknięcia pętli wystarczy 360 stopni. Tak się bowiem składa, że wschodnie wejście do Kanału w Colon/Cristobal jest położone bardziej na zachód niż zachodnie w Bilbao/Panama i faktycznie kółko, które, jak wiadomo, ma 360 stopni, zostaje zamknięte."[32].

Jak twierdzi żeglarz Andrzej Lepiarczyk: "Przekroczenie wszystkich południków nie jest równoznaczne z zamknięciem kręgu wokół Ziemi, jak to błędnie interpretuje żeglarka. Otwarta „spirala” to nie to samo co zamknięta Wielka Pętla! W pierwszym dniu rejsu sama prawidłowo wyjaśniła, że rejs non-stop oznacza rejs bez wchodzenia do portów. Konsekwentnie -postoje w Panamie i w Port Elizabeth automatycznie wykluczają rejs non-stop. Ponieważ czas rejsu nie był w żaden sposób weryfikowany, Pajkowska płynęła bez żadnych reguł, używała silnika itd., nie można przyjąć, że padł rekord szybkości. Ponieważ nie zamknęła Wielkiej Pętli, nie można nawet przyjąć, że okrążyła świat"[33].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c http://forum.zegluj.net/download/file.php?id=23626
  2. Joanna Pajkowska – pierwsza Polka, która solo non stop opłynęła świat! - zagle.se.pl, zagle.se.pl [dostęp 2019-06-09].
  3. The Royal Western Yacht Club of England - TWOSTAR 1986, rwyc.org [dostęp 2019-06-03] (ang.).
  4. http://ostar.rwyc.org/wp-content/uploads/2013/03/OSTAR00-Intro.pdf
  5. Kobiece regaty dookoła świata - Mantra 28, www.mantra28.pl [dostęp 2019-06-03] (pol.).
  6. kpt. Joanna Pajkowska - Sama na morzu..., mantra28.pl [dostęp 2019-06-05].
  7. The Royal Western Yacht Club of England - OSTAR 2013, rwyc.org [dostęp 2019-06-03] (ang.).
  8. Line Honours Winner Recption - OSTAR 2013, ostar.rwyc.org [dostęp 2018-08-21] (ang.).
  9. http://morze.pya.org.pl/aktualnosci/kapitan-asia-pajkowska-1st-lady-ostar-2013
  10. Żeglujmy Razem: Asia Pajkowska: 4 x Atlantyk, www.zeglujmyrazem.com [dostęp 2018-08-21] (pol.).
  11. Historia Regaty Poloneza, www.portalzeglarski.com [dostęp 2019-06-03] (pol.).
  12. TWOSTAR 2017, rwyc.org [dostęp 2019-06-03] (ang.).
  13. Andrzej Kopytko, Asia zakończyła swój Wielki Rejs dookoła świata nonstop – Asia Pajkowska [dostęp 2019-04-28] (pol.).
  14. 216 dni rejsu. Joanna Pajkowska pierwszą Polką, która opłynęła świat bez zawijania do portu [dostęp 2019-05-22].
  15. Tomasz Kowalczyk, Joanna Pajkowska – pierwsza Polka, która solo non stop opłynęła świat! [dostęp 2019-05-22].
  16. http://pya.org.pl/files/Komisje%20PZ%C5%BB/komisja-odznaczen/rejestr-zdzp-uk%C5%82ad-wg-alfabetu.pdf
  17. Laureaci nagrody „CONRADY” 2009
  18. SSI, www.kulinski.navsim.pl [dostęp 2019-06-05].
  19. http://www.rejsroku.pl/upload/582_Komunikat2009.pdf
  20. http://www.rejsroku.pl/upload/543_Komunikat2011.pdf
  21. http://morze.pya.org.pl/aktualnosci/kapitan-asia-pajkowska-1st-lady-ostar-2013
  22. SSI, www.kulinski.navsim.pl [dostęp 2018-08-21].
  23. http://www.rejsroku.pl/upload/559_Komunikat2013..pdf
  24. „Srebrny Sekstant” i Nagroda Honorowa „Rejs Roku 2017”
  25. PortalMorski.pl
  26. http://www.rejsroku.pl/upload/629_Komunikat2017.pdf
  27. Joanna Pajkowska – Żeglarz Roku 2017 Magazynu „Wiatr”, magazynwiatr.pl [dostęp 2019-06-03] (pol.).
  28. Kryształowe Zwierciadła 2019 - poznaj tegorocznych laureatów, Zwierciadlo.pl, 14 czerwca 2019 [dostęp 2019-06-14] (pol.).
  29. Żagle nr 2/2009, str.6 wywiad z J. Pajkowską
  30. Oświadczenie dotyczące postoju w Port Elizabeth
  31. Dariusz Urbanowicz: Joanna Pajkowska z wizytą w redakcji „Żagli”. zagle.com.pl. [dostęp 2009-03-28].
  32. Mantryzacja obyczaju, krzysztofbaranowski.pl [dostęp 2019-03-05] (pol.).
  33. https://www.portalmorski.pl/resources/pdfy/Lista%20SOLO%20wydanie%20No_1%20ed.pdf

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]