Joanna Scheuring-Wielgus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joanna Scheuring-Wielgus
Ilustracja
Imię i nazwisko urodzenia Joanna Izabela Bąkowska
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1972
Toruń
Zawód, zajęcie socjolożka, działaczka polityczna
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Stanowisko posłanka na Sejm VIII i IX kadencji (od 2015)
Partia Nowoczesna (2015–2018)
Teraz! (2018–2019)
Nowa Lewica (od 2021)
Joanna Scheuring-Wielgus (w środku) z Maciejem Kopcem i Moniką Falej podczas konferencji w Sejmie (2020)

Joanna Izabela Scheuring-Wielgus z domu Bąkowska (ur. 8 lutego 1972 w Toruniu) – polska socjolożka, menedżerka kultury, działaczka społeczna, samorządowa i polityczna, posłanka na Sejm VIII i IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1997 ukończyła studia na kierunku socjologia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, a w 2008 studia podyplomowe w Polskiej Akademii Nauk. Ukończyła także Szkołę Liderów Społeczeństwa Obywatelskiego[1]. Pracowała w Londynie (m.in. w Bramah Tea and Coffee Museum), następnie w koncernie Cereal Partners Poland Toruń-Pacific jako marketingowiec[2][3]. Była też menedżerką Teatru Wiczy w Toruniu[4].

Później zajęła się działalnością gospodarczą jako menedżerka kultury. Została prezesem Fundacji Win-Win, wspierającej inicjatywy kulturalne i lokalnych artystów, współzałożycielką toruńskiego Stowarzyszenia Wyborcy i wiceprezeską Stowarzyszenia Rzeczpospolita Babska[2][3].

W wyborach samorządowych w 2014 z ramienia lokalnego KWW Czas Mieszkańców bez powodzenia kandydowała na prezydenta Torunia, otrzymując 17,34% głosów[5]. Została natomiast w tych wyborach wybrana do rady miejskiej Torunia[6].

W wyborach parlamentarnych w 2015 wystartowała do Sejmu w okręgu toruńskim z pierwszego miejsca na liście Nowoczesnej. Uzyskała mandat posłanki VIII kadencji, otrzymując 12 655 głosów[7]. Została wiceprzewodniczącą sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu[8]. W 2016 została członkinią zarządu Nowoczesnej[9].

W styczniu 2018, wraz z Joanną Schmidt oraz Krzysztofem Mieszkowskim, czasowo zawiesiła swoje członkostwo w klubie poselskim Nowoczesnej, gdy dziesięcioro posłów partii nie wzięło udziału w głosowaniu nad skierowaniem do komisji sejmowej obywatelskiego projektu liberalizującego przepisy aborcyjne. Wszyscy troje przywrócili pełne członkostwo w klubie 2 lutego[10][11]. 9 maja 2018 ogłosiła, że występuje z partii[12]. W czerwcu tego samego roku współtworzyła koło poselskie Liberalno-Społeczni[13], a w listopadzie ogłosiła powołanie nowego ugrupowania pod nazwą Teraz![14].

W lutym 2019, jako członkini rady Fundacji „Nie lękajcie się”, uczestniczyła w spotkaniu z papieżem Franciszkiem, podczas którego przekazano mu raport obejmujący nazwiska 24 polskich hierarchów katolickich, którym zarzucono ukrywanie lub przenoszenie księży mających dopuszczać się przestępstw seksualnych[15].

W wyborach w 2019 bez powodzenia kandydowała do Parlamentu Europejskiego z 2. miejsca na liście partii Wiosna w okręgu nr 4 (Warszawa)[16] (pozostając jednocześnie członkinią partii Teraz![17], która jednak wkrótce została rozwiązana). W wyborach parlamentarnych w tym samym roku została kandydatką do Sejmu w okręgu toruńskim z listy SLD (jako bezpartyjna przedstawicielka Wiosny w ramach porozumienia Lewica). Uzyskała mandat posłanki IX kadencji, otrzymując 26 092 głosy[18]. W Sejmie ponownie została wybrana na wiceprzewodniczącą Komisji Kultury i Środków Przekazu[19]. W 2020 została wybrana do zarządu międzynarodowej organizacji European Parliamentary Forum for Sexual and Reproductive Rights[20]. W 2021 została członkinią powstałej z połączenia Wiosny i SLD Nowej Lewicy, zasiadając w radzie krajowej partii[21].

W 2021 została felietonistką rozgłośni internetowej Halo.Radio[22].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2014 KWW Czas Mieszkańców Prezydent Miasta Torunia [5] 10 552 (17,34%) N
Rada Miasta Torunia nr 2[6] 970 (8,43%)T
2015 Nowoczesna Ryszarda Petru Sejm VIII kadencji nr 5[7] 12 655 (3,49%)T
2019 Wiosna Roberta Biedronia Parlament Europejski IX kadencji nr 4[16] 16 646 (1,20%) N
2019 Sojusz Lewicy Demokratycznej Sejm IX kadencji nr 5[18] 26 092 (5,77%)T

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Była żoną gitarzysty rockowego Jacka Scheuringa[27], który w 2001 zginął w wypadku samochodowym. Ma z nim syna Jana[28]. Jej drugim mężem został Piotr Wielgus, który także dołączył do Nowoczesnej[29]. Z drugiego małżeństwa ma dwóch synów – Aleksandra i Jakuba.

Jej siostrą jest Justyna Sobczyk, reżyserka i założycielka Teatru 21[30].

Deklaruje się jako osoba niewierząca od czternastego roku życia[28][1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Katarzyna Zuchowicz: „Cała Joaśka”. Obśmiewają ją z każdej strony, ale posłanka Scheuring-Wielgus i tak staje się główną twarzą Nowoczesnej. natemat.pl, 5 października 2016. [dostęp 2018-05-28].
  2. a b Joanna Scheuring-Wielgus. czasmieszkancow.pl. [dostęp 2015-10-25].
  3. a b Kim jest Joanna Scheuring-Wielgus? Przedstawiamy pierwszą kobietę ubiegającą się o fotel prezydenta Torunia. tylkotorun.pl, 19 września 2014. [dostęp 2015-10-25].
  4. Teatr Wiczy po Festiwalu Fringe. pomorska.pl, 5 września 2008. [dostęp 2021-05-07].
  5. a b Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2021-04-04].
  6. a b Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-10-25].
  7. a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-28].
  8. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2020-10-14].
  9. Zarząd partii. nowoczesna.org. [dostęp 2016-11-16].
  10. „Chcę być członkiem Nowoczesnej, nie Średniowiecznej”. Troje posłów zawiesza członkostwo w.N. dziennik.pl, 11 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-11].
  11. Posłowie Nowoczesnej, którzy zawiesili swoje członkostwo, wracają do klubu. „Partia potrafi wyciągać wnioski”. wyborcza.pl, 2 lutego 2018. [dostęp 2018-02-02].
  12. Paweł Kośmiński: Scheuring-Wielgus odchodzi z Nowoczesnej. „Została przekroczona czerwona linia”. wyborcza.pl, 9 maja 2018. [dostęp 2018-05-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 maja 2018)].
  13. Katarzyna Bogdańska: Ryszard Petru, Joanna Scheuring-Wielgus i Joanna Schmidt. Nowe otwarcie. wp.pl, 15 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-15].
  14. Teraz! – nowa partia Ryszarda Petru. rp.pl, 17 listopada 2018. [dostęp 2018-11-17].
  15. Raport nt. naruszeń prawa świeckiego lub kanonicznego w działaniach polskich biskupów w kontekście księży sprawców przemocy seksualnej wobec dzieci. Fundacja „Nie lękajcie się”, 19 lutego 2019. [dostęp 2019-02-23].
  16. a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-06-27].
  17. Joanna Scheuring-Wielgus dwójką w Warszawie z listy Wiosny Roberta Biedronia do europarlamentu. oko.press, 19 marca 2019. [dostęp 2019-03-19].
  18. a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
  19. Strona sejmowa posła IX kadencji. [dostęp 2020-10-14].
  20. About EPF (ang.). epfweb.org. [dostęp 2021-05-07].
  21. Rada Krajowa Nowej Lewicy. lewica.org.pl. [dostęp 2021-08-01].
  22. Chutnik, Gugała, Szczerek, Środa felietonistami Halo.Radia. press.pl, 1 lutego 2021. [dostęp 2021-02-02].
  23. Srebrne Usta 2016. Marek Suski zwycięzcą plebiscytu. polskieradio.pl, 5 kwietnia 2017. [dostęp 2019-11-17].
  24. Była premier Ewa Kopacz wygrała plebiscyt „Srebrne Usta 2018 plus” za wypowiedź o dinozaurach. polskieradio.pl, 24 kwietnia 2019. [dostęp 2019-11-17].
  25. Joanna Scheuring-Wielgus jednym z Ludzi Roku Czytelników „Gazety Wyborczej”. gazeta.pl, 10 maja 2019. [dostęp 2019-11-17].
  26. Kobiety Roku 2020 „Forbes Women”. „Forbes Women Polska”, s. 22, grudzień 2019. [dostęp 2020-12-10]. 
  27. Były mąż Joanny Scheuring-Wielgus wystepowal w nacjonalistycznym zespole Zadruga. fakt.pl, 22 marca 2018. [dostęp 2019-02-24].
  28. a b Dorota Wodecka: Joanna Scheuring-Wielgus: Spojrzałam w oczy Kaczyńskiemu. Zobaczyłam przestraszonego starszego pana. „Wysokie Obcasy”, 3 marca 2018. [dostęp 2018-05-28].
  29. Lucyna Budniewska: Piotr Wielgus został pełnomocnikiem nowej partii Ryszarda Petru w regionie kujawsko-pomorskim. nowosci.com.pl, 2 czerwca 2015. [dostęp 2018-05-28].
  30. Wielki sukces siostry posłanki Scheuring-Wielgus. Została nagrodzona Paszportem „Polityki”. natemat.pl, 26 stycznia 2021. [dostęp 2021-01-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]