Joanna Wnuk-Nazarowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joanna Wnuk-Nazarowa
Jwnuknazarowa2.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1949
Gdynia
Minister kultury i sztuki
Okres od 31 października 1997
do 26 marca 1999
Przynależność polityczna Unia Wolności
Poprzednik Zdzisław Podkański
Następca Andrzej Zakrzewski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal Dariusa i Girėnasa

Joanna Wnuk-Nazarowa, właśc. Joanna Wnuk-Nazar[1] (ur. 28 maja 1949 w Gdyni) – polska dyrygentka, w latach 1997–1999 minister kultury i sztuki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia w Akademii Muzycznej w Krakowie w zakresie dyrygentury i kompozycji. Dyplom obroniła w 1974 u Krzysztofa Pendereckiego. Brała udział w dyrygenckich kursach mistrzowskich pod kierunkiem Hansa Swarowsky'ego. W latach 70. pracowała m.in. w krakowskich Teatrze Ludowym i Teatrze Starym. Jest autorką muzyki do spektakli teatralnych oraz telewizyjnych, w tym licznych spektakli w reżyserii Kazimierza Kutza.

Od 1974 prowadzi zajęcia w Akademii Muzycznej w Krakowie, pozostaje członkiem Zakładu Analizy i Interpretacji Muzyki. W pracy naukowej koncentruje się na sylwetce Zygmunta Koniecznego. Brała udział jako dyrygent m.in. w festiwalach Warszawskiej Jesieni. W 1991 objęła stanowisko dyrektora naczelnego Filharmonii Krakowskiej.

Od 31 października 1997 do 26 marca 1999 z rekomendacji Unii Wolności była ministrem kultury i sztuki w rządzie Jerzego Buzka.

Od 2000 pełni funkcję dyrektora naczelnego i programowego Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach.

Została członkiem kapituły Nagrody im. Lecha Kaczyńskiego[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Została odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[1], Złotym Krzyżem Zasługi (2005)[3], Srebrnym Medalem „Gloria Artis”[4] oraz odznaką Zasłużony Działacz Kultury[5] oraz litewskim Medalem Dariusa i Girėnasa (1998).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka Włodzimierza Wnuka, synowa Krystyny Moszumańskiej-Nazar, praprawnuczka brata Sabały[6][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M.P. z 2012 r. poz. 81
  2. Jarosław Kaczyński wręczył Jarosławowi Markowi Rymkiewiczowi nagrodę im. Lecha Kaczyńskiego. wp.pl, 11 czerwca 2016. [dostęp 2016-12-12].
  3. M.P. z 2005 r. Nr 83, poz. 1174
  4. Minister Kultury w Katowicach. slaskie.pl, 15 września 2005. [dostęp 2012-12-13].
  5. Joanna Wnuk-Nazarowa w serwisie Culture.pl. [dostęp 2011-11-04].
  6. Zabytki: Restauracja „U Wnuka”. z-ne.pl. [dostęp 2011-07-12].
  7. Historia kompleksu domów Wnuków przy ulicy Kościeliskiej 8. za-wnukiem.pl. [dostęp 2014-04-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]