Joaquín Navarro-Valls

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joaquín Navarro-Valls
Navarrovalls.jpg
(2014)
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1936
Kartagena
Data i miejsce śmierci 5 lipca 2017
Rzym
Dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej
Okres urzędowania od 16 grudnia 1984
do 11 lipca 2006
Poprzednik Romeo Panciroli
Następca Federico Lombardi
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Zasług Cywilnych (Hiszpania) Wielki Oficer Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Krzyż Kawalerski II Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Wielki Oficer Orderu Bernardo O’Higginsa (Chile) Wielki Oficer Narodowego Orderu Zasługi (Paragwaj) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Komandor Orderu Gwiazdy Polarnej (od 1975) Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Joaquín Navarro-Valls (ur. 16 listopada 1936 w Kartagenie, zm. 5 lipca 2017 w Rzymie[1]) – hiszpański dziennikarz i lekarz, w latach 1984–2006 dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej.

Życiorys[edytuj]

Medycyna[edytuj]

Był najmłodszym z dziewięciorga rodzeństwa[2]. W 1961 ukończył medycynę, a następnie obronił doktorat z psychiatrii. Przez kilka lat pracował jako lekarz. W latach 1962–1964 był asystentem w Barcelonie. Założył tam czasopismo naukowe „Diagonal”.

Dziennikarstwo[edytuj]

W 1968 ukończył studia dziennikarskie. W 1977 przyjechał do Rzymu jako korespondent konserwatywnego hiszpańskiego dziennika „ABC”, jak każdy watykanista był akredytowany w watykańskim biurze prasowym. W 1983 roku został przewodniczącym Stowarzyszenia Prasy Zagranicznej we Włoszech.

Szef Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej[edytuj]

W 1984 zaproponowano mu stanowisko szefa tego biura i zarazem rzecznika Stolicy Apostolskiej. Był pierwszą osobą świecką, nie-Włochem stojącym na czele biura prasowego Stolicy Apostolskiej, po Luciano Casimirrim, ks. Angelo Fausto Vallaincem, prof. Federico Alessandrinim i ks. Romeo Pancirolim.

Uczestniczył w międzynarodowych konferencjach ONZ, jako przedstawiciel Watykanu: w Kairze (1994), Kopenhadze (1995), Pekinie (1995) i Stambule (1996).

Po śmierci Jana Pawła II (2005) kontynuował do 11 lipca 2006 pracę na stanowisku szefa watykańskiego biura prasowego przy osobie nowego papieża Benedykta XVI. Zastąpił go ks. Federico Lombardi.

Późniejsze życie[edytuj]

Do śmierci był prezesem Rady Nadzorczej Campusu Biomedycznego w Rzymie. Pracował także jako niezależny dziennikarz.

Wielokrotnie odwiedzał Polskę, głównie z Janem Pawłem II w czasie jego podróży. W 2006 był uczestnikiem VII Zjazdu Gnieźnieńskiego. Wtedy też otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[3].

Był jednym z najsłynniejszych członków Opus Dei, do którego należał w latach 1954–2017 jako numerariusz[4]. Zmarł na raka 5 lipca 2017 w Rzymie, a dwa dni później po mszy świętej w rzymskim kościele pw. św. Eugeniusza został pochowany na jednym z rzymskich cmentarzy[1][5][6].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]