Jodek ołowiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jodek ołowiu(II)
Struktura krystaliczna
Struktura krystaliczna
Próbka strąconego związku
Próbka strąconego związku
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny PbI2
Masa molowa 461,01 g/mol
Wygląd żółte, krystaliczne ciało stałe lub heksagonalne kryształy[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10101-63-0
PubChem 24931[1]
Podobne związki
Inne aniony siarczek ołowiu(II)
chlorek ołowiu(II)
Inne kationy jodek litu
jodek sodu
jodek magnezu
jodek miedzi
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Jodek ołowiu(II), PbI2nieorganiczny związek chemiczny, sól ołowiu na II stopniu utlenienia i kwasu jodowodorowego. W temperaturze pokojowej jest żółtym ciałem stałym, słabo rozpuszczalnym w wodzie. W podwyższonej temperaturze zmienia swój kolor na ceglastoczerwony.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Otrzymywanie[2][edytuj | edytuj kod]

  • Bezpośrednia synteza z pierwiastków
Pb + I2 → PbI2
Pb2+ + 2I- → PbI2

Reakcje te są reakcjami charakterystycznymi wykorzystywanymi do jakościowego wykrywania zarówno jonów Pb2+, jak i jonów I.

Lead (II) iodide precipitating out of solution.JPG

Jodek ołowiu rozpuszcza się w nadmiarze jodku potasu:

Pb(NO3)2 + 2KI → PbI2↓ + 2KNO3
PbI2 + 2KI → K2[PbI4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jodek ołowiu (CID: 24931) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Florian Domka: Chemiczne metody analizy jakościowej. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2000, s. 79-81; 161-165. ISBN 83-232-1006-3.