Joe Biden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joseph Robinette Biden Jr.
Joe Biden
Official portrait of Vice President Joe Biden.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1942
Scranton
47. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Okres od 20 stycznia 2009
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Druga dama Jill Biden
Poprzednik Dick Cheney
Senator Stanów Zjednoczonych z Delaware
Okres od 3 stycznia 1973
do 15 stycznia 2009
Poprzednik J. Caleb Boggs
Następca Ted Kaufman
Przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Senatu Stanów Zjednoczonych
Okres od 3 stycznia 2001 (1 okres); 6 czerwca 2001 (2); 4 stycznia 2007 (3)
do 20 stycznia 2001 (1); 3 stycznia 2003 (2); 3 stycznia 2009 (3)
Poprzednik Jesse Helms (1); Jesse Helms; Dick Lugar (3)
Następca Jesse Helms (1); Dick Lugar (2); John Kerry (3)
Przewodniczący Komisji Sprawiedliwości Senatu Stanów Zjednoczonych
Okres od 6 stycznia 1987
do 3 stycznia 1995
Poprzednik Strom Thurmond
Następca Orrin Hatch
Joe Biden signature.svg
Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Order Zwycięstwa Świętego Jerzego (Gruzja)

Joe Biden, właśc. Joseph Robinette Biden Jr. (wym. ˈʤoʊsɨf rɒbɨˈnɛt ˈbaɪdən; ur. 20 listopada 1942 w Scranton w Pensylwanii w USA) – amerykański polityk, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych (od 20 stycznia 2009), członek Partii Demokratycznej.

Były senator ze stanu Delaware (wybierany w latach: 1972, 1978, 1984, 1990, 1996, 2002 i 2008).

Senator[edytuj]

Biden wygrał wybory do Senatu na swoją pierwszą kadencję w wieku niespełna 30 lat, co czyni go piątym w kolejności spośród najmłodszych amerykańskich senatorów w historii. Był ponownie wybierany w siedmiu kolejnych wyborach. Jego jedyną funkcją publiczną przed wyborem na senatora było sprawowanie mandatu członka rady New Castle County (4 stycznia 19713 stycznia 1973). Nieznaczna wygrana (50 do 48%) stosunkowo młodego i nieznanego radnego nad urzędującym senatorem, republikaninem J. Calebem Boggsem była w 1972 wielkim zaskoczeniem.

Dwukrotnie kandydował w wyborach prezydenckich. Po raz pierwszy ubiegał się o nominację w 1988, ale odpadł ze stawki, kiedy oskarżono go o plagiat przemówienia lidera Brytyjskiej Partii Pracy Neila Kinnocka. W 2004, mimo zachęt ze strony swoich zwolenników, nie stanął do wyborów i poparł Johna Kerry’ego. Był wymieniany jako potencjalny kandydat na wiceprezydenta, ale sam namawiał Kerry’ego, aby mianował swym partnerem Johna Edwardsa.

Kampania wyborcza roku 2008[edytuj]

Ponownie kandydował w wyborach prezydenckich w 2008, gdy jako pierwszy spośród kandydatów publicznie zgłosił chęć ubiegania się o prezydenturę. Z początku uważano, iż jego atutami w kampanii prezydenckiej będą bardzo duże doświadczenie, fakt bycia dobrze znanym przez opinię publiczną, a także dobra pozycja w centrum politycznym partii. Zaznaczano także jego popularność w tzw. „wahających się” lub „czerwonych stanach” (tj. raczej republikańskich), mimo stosunkowo liberalnych poglądów. Za wady uznawano możliwość powrotu do incydentu w 1988 oraz bardzo długi staż w Senacie (tylko dwa razy w historii prezydentem został urzędujący senator. Tacy kandydaci jak Bob Dole w 1996 czy Kerry w 2004 byli skutecznie przez oponentów atakowani jako uosobienie Waszyngtonu). Według wielu znawców sceny politycznej większe szanse mieli „outsiderzy”, czyli np. gubernatorzy stanów, jak Jimmy Carter, Ronald Reagan, Bill Clinton czy George W. Bush.

Joe Biden z Barackiem Obamą w czasie kampanii wyborczej, Springfield w stanie Illinois, 23 sierpnia 2008

Ostatecznie jednak Biden nigdy nie zdobył znaczącego poparcia w sondażach. Zrezygnował z udziału w wyborach po kiepskich wynikach w prawyborach w Iowie. Jednak w sierpniu 2008 ponownie powrócił do aktywnej kampanii wyborczej, gdy został wybrany przez Baracka Obamę jako kandydat na stanowisko wiceprezydenta. Obama i Biden wygrali wybory prezydenckie 4 listopada 2008.

Biden w wyborach do Kongresu uzyskał jednocześnie reelekcję na siódmą kadencję w Senacie (pokonując republikankę Christine O’Donnell). 15 stycznia 2009 ustąpił z zajmowanego stanowiska, by objąć urząd wiceprezydenta. Gubernator stanu Delaware Ruth Ann Minner wyznaczyła na jego następcę demokratę Teda Kaufmana.

Wiceprezydent[edytuj]

W sierpniu 2008 został wyznaczony przez Baracka Obamę jako kandydat na wiceprezydenta. Po zwycięstwie w głosowaniu powszechnym z 4 listopada 2008 i głosowaniu elektorskim z 15 grudnia 2008, w Waszyngtonie złożył przysięgę i objął urząd wiceprezydenta w południe 20 stycznia 2009. Po złożeniu przysięgi, przysięgę złożył Barack Obama, obejmując urząd prezydenta.

W dniach 20-21 października 2009 złożył oficjalną wizytę w Polsce. Tematem rozmów z polskimi władzami była kwestia obrony rakietowej[1].

W historii USA bardzo często kiedy urzędujący prezydent nie ubiega się o kolejną kadencję, w kolejnych wyborach kandyduje urzędujący wiceprezydent. Zgodnie z tą tendencją pojawiły się liczne spekulacje, że kandydatem demokratów zostanie wiceprezydent USA Joe Biden [2][3]. Zwłaszcza, że ubiegał się już wcześniej o nominację w wyborach w 1988 i w 2008 roku oraz publicznie przyznawał, że nie wyklucza startu w kolejnych prawyborach[4][5]. Jednakże 21 października 2015 roku w Moda Center oficjalnie oświadczył, że nie zamierza ubiegać się o nominację w 2016 roku[6][7][8].

Życie prywatne[edytuj]

Jeszcze na studiach prawniczych, w 1966 roku poślubił Neilli Hunter, z którą doczekał się trójki dzieci: Josepha R. „Beau” Bidena III (ur. 3 lutego 1969, zm. 30 maja 2015[9]), Roberta Huntera Bidena (ur. 4 lutego 1970) oraz Naomi Christinę (ur. 1971, zm. 1972). Jego pierwsza żona zginęła wraz z córką w wypadku samochodowym w 1972 roku. Biden poznał swoją drugą żonę Jill Tracy Jacobs w 1975 roku, dwa lata później wzięli ślub. Oprócz dzieci z pierwszego małżeństwa wychowali wspólnie córkę Ashley (ur. 1981). Jest wyznania rzymskokatolickiego.

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)

Przypisy

  1. Wiceprezydent USA w Polsce. wprost.pl. [dostęp 2016-10-28].
  2. Joe Biden Has History On His Side But Little Else If Hillary Clinton Runs, NPR.org [dostęp 2016-02-27].
  3. When Vice Presidents Run for President, The Huffington Post [dostęp 2016-02-27].
  4. Will Joe Biden run for president in 2016?, USA TODAY [dostęp 2016-02-27].
  5. PhilipP. Rucker PhilipP., Biden ponders a 2016 bid, but a promotion to the top job seems to be a long shot, „The Washington Post”, 2 maja 2013, ISSN 0190-8286 [dostęp 2016-02-27] (ang.).
  6. AOLA. Staff AOLA., Biden says he will not seek 2016 Democratic nomination, AOL.com [dostęp 2016-02-27].
  7. Joe Biden Is Not Running For President In 2016, The Huffington Post [dostęp 2016-02-27].
  8. Colleen McCain Nelson And PeterC. M. N. A. P. Nicholas Colleen McCain Nelson And PeterC. M. N. A. P., Joe Biden Decides Not to Enter Presidential Race, „Wall Street Journal”, ISSN 0099-9660 [dostęp 2016-02-27].
  9. Zmarł syn wiceprezydenta USA. wp.pl. [dostęp 2015-05-31].
Poprzednik
John Edwards
Kandydat demokratów na urząd wiceprezydenta
2008 (zwycięstwo)
Następca
Tim Kaine
Poprzednik
pierwszy w linii
Linia sukcesji prezydenckiej
od 2009
Następca
Nancy Pelosi