Joe Nieuwendyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joe Nieuwendyk
Joe Nieuwendyk.png

Joe Nieuwendyk w 2011
Pozycja środkowy
Uchwyt kija lewy
Wzrost 188 cm
Masa 88 kg
Klub Calgary Flames
Dallas Stars
New Jersey Devils
Toronto Maple Leafs
Florida Panthers
Narodowość  Kanada
Urodzony 10 września 1966 w Oshawie
Draft NHL 2 runda, 27 numer, 1985
Calgary Flames

Joseph "Joe" Nieuwendyk (ur. 10 września 1966 w Oshawie) – kanadyjski zawodowy hokeista na lodzie. Przez 20 sezonów gry w National Hockey League (NHL) występował w zespołach Calgary Flames, Dallas Stars, New Jersey Devils, Toronto Maple Leafs i Florida Panthers. Jeden z 10 zawodników, który zdobył Puchar Stanleya z 3 różnymi zespołami – z Calgary Flames w 1989, z Dallas Stars w 1999 i z New Jersey Devils w 2003[1]. Dwukrotny olimpijczyk, sięgnął po złoto z Team Canada na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 2002. Wprowadzony do Hockey Hall of Fame w 2011[2]. Numer 25, z którym grał w Flames został zastrzeżony 7 marca 2014[3].

W 1988 zdobył Trofeum Caldera dla najlepszego rookie sezonu w NHL, zostając dopiero drugim debiutantem w historii ze zdobyczą 50 bramek[4][5]. Czterokrotny uczestnik All-Star Game[5], zdobył też Trofeum Kinga Clancy'ego w 1995 za jego cechy przywódcze i działalność charytatywną[6]. W 1999 otrzymał Trofeum Conna Smythe'a dla najbardziej wartościowego zawodnika fazy play-off[5]. W trakcie swojej kariery rozegrał 1257 spotkań, strzelił 559 bramek i zdobył 1126 punktów.

Przewlekły ból pleców zmusił Nieuwendyka do zakończenia kariery w 2006[7]. Został konsultantem menedżera generalnego w Florida Panthers[8], by następnie być asystentem generalnego menedżera w Toronto Maple Leafs[9]. W latach 2009–2013 sam obejmował stanowisko menedżera generalnego Dallas Stars[10][11]. Obecnie jest skautem i doradcą w Carolina Hurricanes[12].

Młodość[edytuj]

Nieuwendyk urodził się 10 września 1966 w Oshawie w prowincji Ontario, a wychował w sąsiadującym Whitby[13]. Jest najmłodszym z czworga dzieci holenderskich imigrantów, którzy przenieśli się do Kanady w 1958. Gordon, ojciec Josepha, był właścicielem warsztatu samochodowego w Whitby[14]. Joe dorastał w sportowej rodzinie – jego brat Gil był zawodnikiem halowego lacrosse (box lacrosse)[15], a jego wujek Ed Kea i kuzyn Jeff Beukeboom również grali w National Hockey League[16]. Najlepszym przyjacielem Josepha w młodości był Gary Roberts, jego przyszły kolega zespołowy w NHL[17].

Nieuwendyk grał zarówno w hokeja i box lacrosse, który, w pewnym etapie jego młodości, był uważany za jego podstawowy sport. Nieuwendyka uznawano za najlepszego zawodnika box lacrosse wśród juniorów w Kanadzie[18]. W wieku 15 lat występował w zespole Whitby Warriors z ligi Junior A[19] i został najbardziej wartościowym zawodnikiem turnieju o Minto Cup (puchar dla mistrza rozgrywek juniorskich w lacrosse w Kanadzie) w 1984, w którym poprowadził swój zespół do zwycięstwa[20]. Obecnie Federacja Lacrosse Ontario (Ontario Lacrosse Association) corocznie przyznaje nagrodę im. Joe Nieuwendyka dla najlepszego Junior A rookie sezonu[21].

Kariera sportowa[edytuj]

Czasy uniwersyteckie (1983–1987)[edytuj]

Nieuwendyk nie będąc wybranym w drafcie przez żadną z drużyn Ontario Hockey League, w sezonie 1983–84 reprezentował barwy Pickering Panthers w rozgrywkach Junior B. Włączony do NHL Entry Draft w 1984 lecz niewybrany, postanowił uczęszczać do Cornell University gdzie grał w hokeja i lacrosse dla drużyny uniwersyteckiej Cornell Big Red[13][17]. Po zdobyciu 39 punktów w 23 meczach w sezonie 1984–85, został uznany najlepszym hokeistą-debiutantem roku w całej Eastern College Athletic Conference (ECAC)[22]. W NHL Entry Draft w 1985 został wybrany z 27 numerem przez Calgary Flames, co było możliwe dzięki wcześniejszemu oddaniu przez Flames Kenta Nilssona do Minnesota North Stars[23]. Zawód w Calgary związany z odejściem Nilssona odbił się również na transferze Nieuwendyka, co dobitnie zostało pokazane poprzez nagłówek w lokalnej gazecie brzmiący "Joe Who?" (Joe Kto?), kwestionujący ruchy w kadrze zespołu[13].

Powracając do Cornell University na sezon 1985–86 Nieuwendyk postanowił porzucić lacrosse na rzecz hokeja[20]. Po zdobyciu 42 punktów w 21 meczach został wybrany do pierwszej drużyny All-Star Eastern College Athletic Conference w 1985–86 i najlepszej szóstki NCAA All-American konferencji wschodniej[22]. W ostatnim roku w Cornell został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem drużyny i był najlepiej punktującym zawodnikiem konferencji z 52 punktami. Ponownie wybrany do drużyny All-Star i NCAA All-American. Był też finalistą w walce o nagrodę Hobeya Bakera dla najlepszego hokeisty spośród wszystkich instytucji zrzeszonych w NCAA[22].

Nieuwendyk porzucił ostatni rok na uniwersytecie by przejść na zawodowstwo. Łącznie w 81 meczach z Cornell zdobył 73 gole i 151 punktów. Numer 25, z którym występował w drużynie uniwersyteckiej został zastrzeżony w 2010, dzieląc z numerem 1 Kena Drydena zaszczyt zastrzeżenia numerów pierwszy raz w historii Cornell University[24]. W 2011 roku znalazł się wśród 50 najlepszych zawodników w historii ECAC[25].

Calgary Flames (1987–1995)[edytuj]

Po zakończeniu juniorskiego sezonu, przed przejściem na zawodowstwo i dołączeniem do Flames, Nieuwendyk został powołany do reprezentacji Kanady na 5 meczów[potrzebny przypis][26]. Debiut w NHL zaliczył 10 marca 1987 w meczu z Washington Capitals, strzelając swoją pierwszą bramkę w lidze przeciwko bramkarzowi Caps, Pete'owi Peetersowi[22]. Wystąpił w 9 meczach sezonu zasadniczego 1986–87, strzelając 5 bramek i notując 1 asystę, oraz w 6 meczach fazy play-off[26]. W pierwszym pełnym sezonie 1987–88 Nieuwendyk zwrócił na siebie uwagę mediów dzięki 32 bramkom w pierwszych 42 meczach, przez co był na dobrej drodze do poprawienia debiutanckiego rekordu 53 bramek Mike'a Bossy'ego[14]. Sezon zakończył z 2 bramkami mniej, ale z liczbą 51 był najskuteczniejszym zawodnikiem w Calgary Flames i dopiero drugim rookie w historii NHL z co najmniej 50 bramkami w jednym sezonie[27]. Zagrał w swoim pierwszym meczu gwiazd NHL, został wybrany do drużyny All-Rookie i zdobył Trofeum Caldera otrzymując najwięcej głosów w plebiscycie na najlepszego rookie sezonu NHL[26].

Nieuwendyk ponownie zdobył 51 bramek w sezonie 1988–89, strzelając setną bramkę w 144 meczu. Wówczas była to trzecia w rankingu najszybciej strzelonych setek w NHL, za Mikiem Bossym (129 meczów) i Mauricem Richardem (134 mecze), oraz był 3 zawodnikiem w historii ligi strzelającym co najmniej 50 bramek w obu pierwszych sezonach (pozostała dwójka to Mike Bossy i Wayne Gretzky)[22]. Prowadził w liczbie zwycięskich bramek (game-winning goals) z 11 i ustanowił rekord Calgary Flames strzelając 5 bramek w 1 meczu z Winnipeg Jets 11 stycznia 1989[28]. Nieuwendyk wystąpił w drugim z w sumie trzech z rzędu meczu gwiazd[22]. W play-offach w 1989 zdobył 10 bramek i 4 asysty pomagając w zdobyciu przez Flames pierwszego Pucharu Stanleya w historii tej franczyzy. W rozstrzygającym spotkaniu przeciwko Montreal Canadiens, Nieuwendyk asystował przy ostatnim golu w NHL Lanny'ego McDonalda, po wcześniejszym otrzymaniu krążka od Håkana Looba[29].

45-bramkowy sezon 1989–90 był wystarczający by Nieuwendyk mógł zostać najlepszym strzelcem drużyny w trzecim kolejnym sezonie[22]. W rozgrywkach 1991–92 opuścił pierwsze 11 meczów po doznaniu kontuzji kolana podczas letniego obozu przygotowawczego do Canada Cup 1991[30]. Nieuwendyk rozpoczął sezon jako jedenasty kapitan w historii franczyzy Flames[31]. Zdobył 22 bramki i 56 punktów, w tym 200 bramkę w karierze 3 grudnia 1991, strzelając Detroit Red Wings. Jego 230 gol zdobyty przeciwko Tampa Bay Lightning 13 listopada 1992 uplasował go wówczas na 1 miejscu w liczbie zdobytych bramek w historii franczyzy, wyprzedzając Kenta Nilssona (229)[22].

Sezon 1995–96 Nieuwendyk rozpoczął będąc niezadowolonym ze swojego kontraktu. Nie mogąc dojść do porozumienia z Flames skorzystał z arbitrażu, w efekcie którego miał gwarantowany kontrakt wart 1,85 mln dolarów kanadyjskich. Mimo tego Joe chciał renegocjacji umowy w celu jej wydłużenia[32]. Odrzucił ofertę trzyletniego porozumienia z Flames opiewającego na 6 mln dolarów. Przy przedłużającym się konflikcie nie dołączył do drużyny na początku sezonu[33]. Odmawiał gry aż do 19 grudnia 1995, kiedy Flames zawarli umowę z Dallas Stars, na mocy której Nieuwendyk został wymieniony za Jarome Iginlę i Coreya Millena[34].

Dallas Stars (1995–2002)[edytuj]

Joe Nieuwendyk w barwach Dallas Stars, 11 czerwca 1999.

Stars natychmiast podpisali z Nieuwendykiem kontrakt wart 11,3 mln dolarów amerykańskich przez 3 lata[35]. Bob Gainey, generalny menedżer drużyny wyrażał nadzieję, że transfer Nieuwendyka pomoże franczyzie, która została przeniesiona z Minnesoty 3 lata wcześniej, ugruntować jej pozycję w Dallas[36]. Na finiszu rozgrywek Nieuwendyk miał na koncie 14 strzelonych bramek i 32 zdobyte punkty w 52 meczach w barwach Stars[26].

W sezonie 1996–97 zaliczył 30 trafień mimo opuszczenia pierwszego miesiąca rozgrywek z powodu uszkodzenia chrząstki żebrowej po zderzeniu z Peterem Forsbergiem[37][38]. W kolejnych rozgrywkach strzelił 39-krotnie[26], ale ponownie został wyłączony z gry w play-offach. W pierwszym meczu pierwszej serii przeciwko San Jose Sharks, Nieuwendyk zerwał więzadło krzyżowe w prawym kolanie po bodiczeku Bryana Marchmenta[36]. Konieczne było przeprowadzenie operacji dwóch kolan (lewe było kontuzjowane 8 lat wcześniej)[39] i 6 miesięcy do zaleczenia urazu, zmuszając Josepha do opuszczenia początku sezonu 1998-99[40].

Sezon zasadniczy ukończył z 28 golami i 55 punktami w 67 meczach[26], do których dołożył kolejnych 11 bramek i 10 asyst w play-offach w 1999. Dotarł ze swoim zespołem do finału, w którym Stars pokonali Buffalo Sabres 4–2, zdobywając pierwszy Puchar Stanleya w historii franczyzy[36]. 6 z jego 11 bramek w fazie pucharowej było decydującymi o zwycięstwie, co również zdeterminowało zdobycie przez Nieuwendyka Trofeum Conna Smytha dla MVP play-off[41]. Kontuzje ponownie ograniczyły występy Nieuwendyka w sezonie 1999-2000. Opuścił 10 spotkań przez stłuczenie klatki piersiowej, by tydzień po powrocie na lodowisko doznać zwichnięcia prawego stawu barkowego, które wyłączyło go z gry na kilka tygodni[42]. W sezonie zasadniczym wystąpił w zaledwie 47 spotkaniach, ale dodał do nich 23 w fazie play-off docierając ze Stars do finału Pucharu Stanleya w 2000[26]. Drużyna z Dallas jednak przegrała serię w 6 meczach z New Jersey Devils.

Nieuwendyk swój 1000 mecz w karierze rozegrał 20 stycznia 2002, w spotkaniu z Chicago Blackhawks[43]. 2 miesiące później, 19 marca 2002 został oddany razem z Jamiem Langenbrunnerem do New Jersey Devils w zamian za Jasona Arnotta, Randy'ego McKaya i wybór w 1 rundzie Entry Draft w 2002[36][44].

New Jersey, Toronto i Floryda (2002–2006)[edytuj]

New Jersey Devils, którzy sięgnęli po Puchar Stanleya w 2000 i dotarli do finału w kolejnym sezonie, pozyskali Nieuwendyka na niedługo przed play-offami 2002[44]. Z Diabłami w rozgrywkach zasadniczych Joseph zdołał rozegrać 14 meczów punktując 11 razy[26], ale Devils zostali wyeliminowani w pierwszej rundzie przez Carolina Hurricanes[44]. W sezonie 2002–2003 osiągnął 2 kamienie milowe. 17 stycznia 2003 strzelił swojego 500. gola w karierze, pokonując golkipera Hurricanes Kevina Weeksa[45]. 23 lutego 2003 zdobył 1000. punkt w zwycięskim meczu z Pittsburgh Penguins[46]. Nieuwendyk dotarł z drużyną Devils do finału Pucharu Stanleya, ale sam doznał kontuzji biodra, która nie pozwoliła mu wystąpić w najważniejszej serii sezonu[47]. Devils pokonali drużynę Mighty Ducks of Anaheim, zdobywając najważniejsze trofeum ligi po raz trzeci w historii franczyzy. Dla Nieuwendyka był to trzeci Puchar Stanleya, każdy zdobyty z inną drużyną[48].

We wrześniu 2003 Nieuwendyk, będąc wówczas wolnym agentem, podpisał roczny kontrakt z Toronto Maple Leafs na sezon 2003-04[49]. Dla Klonowych Liści strzelił 22 gole w sezonie przerywanym kontuzjami mięśni brzucha i pleców, które ograniczyły liczbę jego występów do 64. Kontuzja pachwiny wyłączyła Nieuwendyka z większości meczów drugiej serii fazy play-off przegranej z Philadelphia Flyers. 30 czerwca 2004 Leafs przedłużyli umowę z Nieuwendykiem na kolejny sezon, który, jak się później okazało, nie odbył się ze względu na lokaut, który, jak się obawiano, mógł zakończyć karierę 38-letniego zawodnika[50].

Po wznowieniu ligi w sezonie 2005–06 drużyna Florida Panthers zamierzała wzmocnić siłę ofensywną swojej drużyny weteranami. Pantery podpisali z Nieuwendykiem i Robertsem, którzy wcześniej występowali razem w Calgary i Toronto i razem chcieli zakończyć karierę, 2-letnie kontrakty na sumę 4,5 mln dolarów[51]. Nieuwendyk pojawił się w 65 spotkaniach, w których zdobył 26 bramek i 56 punktów[26]. W kolejnym sezonie 2006–07 zdołał zagrać w 15 meczach, zanim chroniczny ból pleców zmusił go do włączenia do injury reserve. 7 grudnia 2006, po opuszczeniu 14 meczów, Nieuwendyk ogłosił zakończenie kariery[52].

Reprezentacja[edytuj]

Jako członek juniorskiej reprezentacji Kanady na Mistrzostwach Świata Juniorów w 1986 odbywających się w Hamilton w Kanadzie, Nieuwendyk strzelił 5 goli w 7 meczach, pomagając Kanadzie w zdobyciu srebrnego medalu[53]. 12 punktów w turnieju uplasowało go ex aequo na 3 miejscu w klasyfikacji strzelców i 4 w wśród punktujących[53]. Rok później Nieuwendyk dołączył do seniorskiej reprezentacji Kanady na Calgary Cup, 4-drużynowym turnieju pokazowym, rozegranym przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1988. Strzelał w dwóch pierwszych, przegranych meczach z USA (bramka na 3–1 przy wyniku końcowym 3–5) i z Czechosłowacją (bramka na 3–5 przy wyniku końcowym 3–6)[54]. W meczu o brąz Team Canada pokonała reprezentację Stanów Zjednoczonych 6-1[55]. Na samych igrzyskach Kanada zajęła 4 miejsce. Ponownie dołączył do drużyny seniorskiej na Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 1990, ale z powodu kontuzji kolana wystąpił tylko w 1 meczu[56]. Został również powołany na Canada Cup w 1991, ale z powodu kolejnej kontuzji kolana nie wystąpił w żadnym meczu turnieju[30]. Został powołany do kanadyjskiego dream teamu na turniej olimpijski w 1998[57]. W 6 meczach zdobył 2 bramki i 3 asysty, ale był też jednym z kilku Kanadyjczyków powstrzymanych przez Dominika Haška w rzutach karnych w półfinale (shootout). W meczu o brąz Kanadyjczycy przegrali 3–2 z Finlandią, ostatecznie kończąc turniej na 4 miejscu[58]. Na turnieju olimpijskim w 2002 Nieuwendyk grał u boku Brendana Shanahana i Theorena Fleuryego w trzeciej linii (checking line) reprezentacji Kanady. Zdobył jedną bramkę i pomógł w zdobyciu pierwszego od 50 lat złotego medalu olimpijskiego[59].

Statystyki[edytuj]

Sezon regularny i play-off[edytuj]

    Sezon regularny   Play-off
Sezon Drużyna Liga M G A Pkt Kary M G A Pkt Kary
1983–84 Pickering Panthers OHA Jr. B 38 30 28 58 35
1984–85 Cornell Big Red ECAC 29 21 24 45 30
1985–86 Cornell Big Red ECAC 21 21 21 42 45
1986–87 Cornell Big Red ECAC 23 26 26 52 26
1986–87 Calgary Flames NHL 9 5 1 6 0 6 2 2 4 0
1987–88 Calgary Flames NHL 75 51 41 92 23 8 3 4 7 2
1988–89 Calgary Flames NHL 77 51 31 82 40 22 10 4 14 10
1989–90 Calgary Flames NHL 79 45 50 95 40 6 4 6 10 4
1990–91 Calgary Flames NHL 79 45 40 85 36 7 4 1 5 10
1991–92 Calgary Flames NHL 69 22 34 56 55
1992–93 Calgary Flames NHL 79 38 37 75 52 6 3 6 9 10
1993–94 Calgary Flames NHL 64 36 39 75 51 6 2 2 4 0
1994–95 Calgary Flames NHL 46 21 29 50 33 5 4 3 7 0
1995–96 Dallas Stars NHL 52 14 18 32 41
1996–97 Dallas Stars NHL 66 30 21 51 32 7 2 2 4 6
1997–98 Dallas Stars NHL 73 39 30 69 30 1 1 0 1 0
1998–99 Dallas Stars NHL 67 28 27 55 34 23 11 10 21 19
1999–00 Dallas Stars NHL 48 15 19 34 26 23 7 3 10 18
2000–01 Dallas Stars NHL 69 29 23 52 30 7 4 0 4 4
2001–02 Dallas Stars NHL 67 23 24 47 18
2001–02 New Jersey Devils NHL 14 2 9 11 4 5 0 1 1 0
2002–03 New Jersey Devils NHL 80 17 28 45 56 17 3 6 9 4
2003–04 Toronto Maple Leafs NHL 64 22 28 50 26 9 6 0 6 4
2004–05 Toronto Maple Leafs NHL Sezon się nie odbył ze względu na lokaut
2005–06 Florida Panthers NHL 65 26 30 56 46
2006–07 Florida Panthers NHL 15 5 3 8 4
NHL razem 1257 564 562 1126 677 158 66 50 116 91

Międzynarodowe[edytuj]

Rok Drużyna Turniej   M G A Pkt Kary
1986 Kanada U-20 MŚJ 7 5 7 12 6
1990 Kanada 1 0 0 0 0
1998 Kanada IO 6 2 3 5 2
2002 Kanada IO 6 1 1 2 0
Razem 20 8 11 19 8

Nagrody i osiągnięcia[edytuj]

NCAA
Trofeum Rok Przypis
Debiutant roku ECAC 1984–85 [26]
Pierwsza drużyna All-ECAC Hockey 1986–87 [26]
Pierwsza drużna AHCA All-American (konferencja wschodnia) 1986–87 [26]
Gracz roku ECAC 1986–87 [26]
NHL
Trofeum Rok Przypis
Trofeum Caldera 1987–88 [60]
NHL All-Rookie Team 1987–88 [60]
Trofeum Kinga Clancy'ego 1994–95 [60]
Trofeum Conna Smytha 1999 [26]
Puchar Stanleya 1989, 1999, 2003 [26]

Przypisy

  1. Players on Stanley-Cup Winning Teams (ang.). nhl.com. [dostęp 2016-07-02].
  2. Dan Rosen: Hockey Hall of Fame announces 2011 inductees (ang.). nhl.com, 2011-06-28. [dostęp 2016-07-02].
  3. Scott Cruickshank: Nieuwendyk will be Forever a Flame (ang.). Calgary Herald, 2014-06-02. [dostęp 2016-07-02].
  4. Aaron Vickers: Nieuwendyk excited to receive honor (ang.). flames.nhl.com, 2014-03-07. [dostęp 2016-07-02].
  5. a b c Stan Fischler, Shirley Fischler: Who's who in Hockey. Kansas City: Andrews McMeel Publishing, 2003, s. 302–303. ISBN 0-7407-1904-1.
  6. King Clancy Memorial Trophy Winners (ang.). hhof.com. [dostęp 2016-07-02].
  7. The Associated Press: Back Problems Force Nieuwendyk to Retire (ang.). The Washington Post, 2006-12-07. [dostęp 2016-07-02].
  8. Dave Joseph: A Different Season For Nieuwendyk (ang.). panthers.nhl.com, 2007-29-08. [dostęp 2016-07-02].
  9. Mark Zwolinski: Leafs hire Nieuwendyk as special assistant to GM (ang.). thestar.com, 2008-07-08. [dostęp 2016-07-02].
  10. Dallas Stars Staff: Stars Restructure Hockey Management Staff (ang.). stars.nhl.com, 2009-05-31. [dostęp 2016-07-02].
  11. Dallas Stars Staff: Dallas Stars relieve Joe Nieuwendyk of duties as General Manager (ang.). stars.nhl.com, 2013-04-28. [dostęp 2016-07-02].
  12. Chip Alexander: Canes hire Nieuwendyk as professional scout (ang.). The News&Observer, 2014-09-03. [dostęp 2016-07-02].
  13. a b c Feschuk Dave: Feschuk: So many to thank, so little time for Hall of Famer Nieuwendyk (ang.). thestar.com, 2011-11-13. [dostęp 2016-07-03].
  14. a b Murphy Austin: THIS NEW FLAME IS FIERY HOT (ang.). Sports Illustrated, 1988-01-25. [dostęp 2016-07-03].
  15. Nieuwendyk, Gil (ang.). whitbysportshalloffame.com. [dostęp 2016-07-03].
  16. JOE NIEUWENDYK (ang.). eliteprospects.com. [dostęp 2016-07-03].
  17. a b Scott Burnside: Lifelong friends coming full circle (ang.). ESPN, 2003-12-24. [dostęp 2016-07-03].
  18. Andrew Podnieks: Players: The ultimate A–Z guide of everyone who has ever played in the NHL.. Toronto: Doubleday Canada, 2003, s. 626. ISBN 0-385-25999-9.
  19. Mike Brophy: Mike Brophy: Nieuwendyk was special (ang.). The Globe and Mail, 2006-12-07. [dostęp 2016-07-03].
  20. a b Dan Rosen: Lacrosse skills helped Nieuwendyk's goal scoring (ang.). NHL, 2011-11-14. [dostęp 2016-07-03].
  21. What Joe Nieuwendyk lost for love of the game (ang.). Inside Lacrosse. [dostęp 2016-07-03].
  22. a b c d e f g h Pat Halls (ed.): Calgary Flames Official Media Guide 1995–96. Calgary Flames Hockey Club, 1995, s. 50–51.
  23. Eric Duhatschek. Rave notices accompany chosen Flame. „Calgary Herald”, s. E1, 1985-06-16. Calgary. 
  24. Kevin Zeise: Big Red to retire Dryden, Nieuwendyk's hockey numbers (ang.). Cornell Chronicle, 2010-02-25. [dostęp 2016-07-03].
  25. Joe Nieuwendyk Inducted into Hockey Hall of Fame (ang.). Cornell Big Red, 2011-06-28. [dostęp 2016-07-03].
  26. a b c d e f g h i j k l m n o Joe Nieuwendyk (ang.). legendsofhockey.net. [dostęp 2016-06-26].
  27. Bob Mummery: Countdown to the Stanley Cup: An Illustrated History of the Calgary Flames. Polestar Book Publishers, 1989, s. 100. ISBN 0-919591-48-5.
  28. 1988–89 Calgary Flames road to the Cup. „Calgary Herald”, s. D6, 1989-04-04. 
  29. Eric Duhatschek. Stanley Cup: Ours at last. „Calgary Herald”, s. A1, 1989-05-26. 
  30. a b Pat Halls: 1992–93 Calgary Flames Media Guide. Calgary Flames Hockey Club, 1992, s. 36.
  31. Peter Hanlon (ed.), Sean Kelso (ed.): 2007–08 Calgary Flames Media Guide. Calgary Flames Hockey Club, 2007, s. 103.
  32. Mike Board. Flames still face renegotiating captain Nieuwendyk's contract. „Calgary Herald”, s. E2, 1995-09-23. 
  33. E.M. Swift: No Holiday on Ice – Recent Incidents Prove That Hockey Players Have Joined The Ranks Of Ingrate Athletes (ang.). Sports Illustrated, 1995-12-18. [dostęp 2016-07-03].
  34. Eric Duhatschek. Nieuwendyk's a Star. „Calgary Herald”, s. D1, 1995-12-20. 
  35. Kevin Allen: Nieuwendyk ready to star (ang.). USA Today, 1996-01-05. [dostęp 2016-07-03].
  36. a b c d Pierre LeBrun: Classy, clutch Nieuwendyk enters Hall (ang.). ESPN, 2011-11-11. [dostęp 2016-07-03].
  37. Frank Brown: Rehab for a Broken Heart (ang.). New York Daily News, 1997-01-05. [dostęp 2016-07-03].
  38. Joe Nieuwendyk Stats and News (ang.). nhl.com. [dostęp 2016-07-03].
  39. Dan Rosen: Nieuwendyk's career ensured everyone knew his name (ang.). nhl.com, 2011-11-11. [dostęp 2016-07-03].
  40. Nieuwendyk out six months. „The Sunday Gazette”, s. E3, 1998-05-10. 
  41. Induction Showcase (ang.). hhof.com. [dostęp 2016-07-03].
  42. Nieuwendyk sidelined by separated shoulder (ang.). upi.com, 2000-01-20. [dostęp 2016-07-03].
  43. Jeff Caplan: One thousand exploits for Nieuwendyk (ang.). W: Knight Ridder/Tribune News Service [on-line]. Highbeam Research, 2002-01-19. [dostęp 2016-07-03].
  44. a b c Dan Rosen: 2001-02: Making A Transition (ang.). devils.nhl.com. [dostęp 2016-07-03].
  45. Nieuwendyk Gets 500th Goal in Devils' Win (ang.). W: The Washington Post [on-line]. Highbeam Research, 2003-01-18. [dostęp 2016-07-03].
  46. Associated Press. Nieuwendyk hits 1000 in victory over Penguins. „The Vindicator”, s. C6, 2003-02-24. 
  47. Dave Fay: Nieuwendyk's absence hurts Devils (ang.). W: The Washington Times [on-line]. Highbeam Research, 2003-06-06. [dostęp 2016-07-03].
  48. The Canadian Press: Nieuwendyk, Belfour, Gilmour, Howe enter Hall of Fame (ang.). CBC Sports, 2011-11-14. [dostęp 2016-07-03].
  49. TSN: Joe Nieuwendyk is a Toronto Maple Leaf (ang.). Hockey Trade Rumors, 2003-09-09. [dostęp 2016-07-03].
  50. Howard Berger. Supreme sacrifice. „Calgary Herald”, s. D10, 2005-01-18. 
  51. Tim Reynolds: Florida Panthers Sign Nieuwendyk, Roberts (ang.). W: AP Online [on-line]. High Beam, 2005-08-01. [dostęp 2016-07-03].
  52. CBC Sports: No regrets as Joe Nieuwendyk retires from NHL (ang.). cbc.sa, 2006-12-07. [dostęp 2016-07-03].
  53. a b CBC Sports: 1986 – Hamilton, Canada (ang.). TSN. [dostęp 2016-07-03].
  54. Ken Bradshaw. What a stunner!. „Calgary Sun”, s. SS2, 1986-12-28. 
  55. Eric Duhatschek. No gold, but Canada shines. „Calgary Herald”, s. E1, 1987-01-03. 
  56. Frank Orr. Knee injury fells Nieuwendyk. „Toronto Star”, s. E1, 1990-04-18. 
  57. Andrew Podnieks: Canada's Olympic Hockey History 1920–2010. Toronto: Fenn Publishing, 2009, s. 174–175. ISBN 1-55168-323-7.
  58. Andrew Podnieks: Canada's Olympic Hockey History 1920–2010. Toronto: Fenn Publishing, 2009, s. 180. ISBN 1-55168-323-7.
  59. cdnolympicteam: Joe Sakic Ended 50-Year Gold Medal Drought (ang.). olympic.ca, 2009-07-16. [dostęp 2016-07-03].
  60. a b c Peter Hanlon (ed.), Sean Kelso (ed.): 2007–08 Calgary Flames Media Guide. Calgary Flames Hockey Club, 2007, s. 22–23.

Linki zewnętrzne[edytuj]