Johan Ludvig Heiberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy poety duńskiego. Zobacz też: inny Johan Ludvig Heiberg był filologiem duńskim.
Johan Ludvig Heiberg

Johan Ludvig Heiberg, poeta duński, krytyk literacki i teatralny, ( ur. 16 listopada 1791 w Kopenhadze, zm. 25 sierpnia 1860 w Bonderup Manor (Gmina Ringsted)), czołowy pisarz duński w drugiej ćwierci XIX. wieku.

Syn Petera Andreasa Heiberga i Thomasine Gyllembourg-Ehrensvärd Początkowo był romantykiem, ale już w roku 1816 zwrócił się przeciw sentymentalizmowi romantycznemu i wywołał ostrą literacką polemikę. Studia odbył w Kopenhadze, następnie został profesorem w Kolonii. Był zwolennikiem poglądów Hegla. Poślubił w 1831 roku Johanne Luise Pätges.

Tworzył głównie: poezje liryczne, pieśni polityczne, dramaty ludowe i wodewile. W latach (18191822) w Paryżu znalazł w francuskim melodramacie bodziec do oryginalnego rodzaju swej twórczości, do typowo duńskiego wodewilu, którym sprawił nowy zwrot w teatrze duńskim. Powodzenie pierwszych jego prób („Król Salomon i szewc Jürgen” (1825), „Recenzent i zwierzę” (1826) i inne) wywołało literackie protesty, na które odpowiedział świetną rozprawą „O wodewilu jako rodzaju twórczości dramatycznej” (1826). Do najgłośniejszych należą jego utwory: „Elverhøj” (Wzgórze elfów) (1828), „Nierozłączni” (1830), „Nie” (1836), „Ulla tańczy” (1839) oraz „Dusza po śmierci” (1840). W latach (18491856) Heiberg był dyrektorem teatru kopenhaskiego. Szczytem jego działalności była jego sławna polemika z Oehlenschlägerem i jego epigonami, którą zadał śmiertelny cios bezbarwnemu mitologicznemu romantyzmowi tych kół. Wydania zbiorowe ukazywały się w latach (18611862) i obejmowały 22 tomy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka ilustrowana encyklopedia Gutenberga (1929-1934, Kraków)
  • Ilustrowana encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (tom 3)