Johannes Weber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Johannes Weber (ur. 23 marca 1902 w Warblitz, zm. 11 października 1949) - zbrodniarz hitlerowski, SS-Sturmmann, członek załogi obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau.

Z zawodu był młynarzem i rolnikiem. Członek SS od 15 lipca 1942, gdy otrzymał przydział do kompanii szkoleniowej przy obozie Auschwitz. Od listopada 1942 Weber pełnił służbę jako kucharz w kuchni w Birkenau, początkowo w obozie kobiecym, następnie w męskim. Nierzadko znęcał się nad więźniami, którzy przychodzili do kuchni po żywność. Szczególnie maltretował Cyganów, których nazywał "czarnymi Żydami".

Po zakończeniu wojny Weber został osądzony w pierwszym procesie oświęcimskim przez Najwyższy Trybunał Narodowy w Krakowie i skazany 22 grudnia 1947[1] na 15 lat pozbawienia wolności. Zmarł w więzieniu podczas odbywania kary[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polen - Philipps-Universität Marburg - ICWC (niem.). [dostęp 2011-06-25].
  2. Elżbieta Kobierska-Motas: Ekstradycja Przestępców Wojennych do Polski z Czterech Stref Okupacyjnych Niemiec 1946-1950. T. II. Warszawa: 1992, s.236.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cyprian T., Sawicki J., Siedem wyroków Najwyższego Trybunału Narodowego, Poznań 1962