John Barbirolli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
John Barbirolli
Ilustracja
John Barbirolli, 1960
Imię i nazwisko Giovanni Battista Barbirolli
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1899
Londyn
Pochodzenie włosko-francuskie
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1970
Londyn
Instrumenty wiolonczela
Gatunki muzyka poważna
Zawód dyrygent, wiolonczelista

Sir John Barbirolli, właśc. Giovanni Battista Barbirolli (ur. 2 grudnia 1899 w Londynie, zm. 29 lipca 1970 tamże[1][2]) – brytyjski dyrygent i wiolonczelista pochodzenia włosko-francuskiego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Trinity College of Music oraz Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie[2]. Jako wiolonczelista debiutował w 1911 roku[3]. Grał w orkiestrze Queen’s Hall, występował także jako solista i kameralista[4]. Od 1924 roku prowadził własny zespół kameralny[2][3]. W 1926 roku British National Opera Company powierzyła mu prowadzenie wykonań kilku oper włoskich[4].

W latach 1933–1936 dyrygował Royal Scottish National Orchestra, następnie w latach 1936–1942, jako następca Arturo Toscaniniego, New York Philharmonic[3]. Po powrocie do Anglii w 1943 roku objął kierownictwo orkiestry The Hallé w Manchesterze, którą prowadził do śmierci[3]. Zreorganizował ją i podniósł na wysoki poziom artystyczny, dając liczne koncerty gościnne i zyskując międzynarodową sławę[3][4]. Od 1961 do 1967 roku kierował również orkiestrą Houston Symphony[3]. W 1949 roku otrzymał tytuł szlachecki[2][3][4].

Prezentował szeroki i różnorodny repertuar, wykonując z powodzeniem zarówno dzieła Bacha z połowy wieku XVIII, jak również utwory Berga z wieku XX[2]. Szczególną wagę przywiązywał jednak do współczesnej muzyki brytyjskiej (Edward Elgar, Ralph Vaughan Williams, Alan Rawsthorne, Peter Racine Fricker, Arthur Benjamin)[2][4]. W 1939 roku poślubił oboistkę Evelyn Rothwell, dla której opracowywał transkrypcje na obój utworów kompozytorów okresu baroku[3][4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 78. ISBN 978-83-01-13410-5.
  2. a b c d e f The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 47. ISBN 0-674-37299-9.
  3. a b c d e f g h The Oxford Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2013, s. 56. ISBN 978-0-19-957854-2.
  4. a b c d e f Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 189. ISBN 83-224-0113-2.