John McEnroe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John McEnroe
John McEnroe
John McEnroe
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Nowy Jork
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1959
Wiesbaden
Wzrost 180 cm
Masa ciała 75 kg
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1978
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 77
Najwyżej w rankingu 1 (3 marca 1980)
Australian Open SF (1983)
Roland Garros F (1984)
Wimbledon W (1981, 1983-1984)
US Open W (1979-1981, 1984)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 71
Najwyżej w rankingu 1 (3 stycznia 1983)
Australian Open SF (1989)
Roland Garros QF (1992)
Wimbledon W (1979, 1981, 1983-1984, 1992)
US Open W (1979, 1981, 1983, 1989)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty John McEnroe w Wikicytatach
John McEnroe w charakterystycznej dla siebie dyskusji z arbitrem

John Patrick McEnroe, Jr. (ur. 16 lutego 1959 w Wiesbaden, Niemcy), amerykański tenisista, lider rankingu światowego, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej i podwójnej, pięciokrotny zdobywca Pucharu Davisa.

Zawodnik leworęczny, przez wielu znawców uważany za najlepszego woleistę w historii. Budził emocje wśród kibiców nie tylko efektownym, ofensywnym stylem gry, ale także wybuchowym zachowaniem na korcie; kłócił się często z sędziami, co kilkakrotnie kończyło się dyskwalifikacją. W 1977 po raz pierwszy awansował do półfinału Wimbledonu, również półfinał osiągnął w swoim ostatnim występie w tym turnieju – w 1992. W latach 1980-1985 spędził łącznie 170 tygodni na pozycji lidera rankingu światowego; pozycję lidera osiągnął również w liście deblistów. Tworzył wybitną parę deblową z Peterem Flemingiem.

Karierę zawodową zakończył w 1992, w ostatnim roku startów wygrywając w parze z Niemcem Stichem grę podwójną na Wimbledonie, po niezwykle zaciętym pięciosetowym finale z Grabbem i Renebergiem. Również w 1992 zdobył po raz piąty Puchar Davisa (wcześniej w 1978, 1979, 1981 i 1982), występując w meczu finałowym w deblu, jako partner Samprasa. Zdobył ponadto dwukrotnie Drużynowy Puchar Świata (1984, 1985). Po zakończeniu kariery z powodzeniem występuje w rozgrywkach weteranów, udziela się również jako komentator tenisa. W lutym 2006 wystąpił z tzw. dziką kartą w turnieju deblowym w San José i w parze ze Szwedem Björkmanem odniósł 71. turniejowe zwycięstwo. W latach 1999-2000 pełnił funkcję kapitana reprezentacji w Pucharze Davisa, ale po mało udanym sezonie (wymęczone zwycięstwa nad Zimbabwe i Czechami, porażka 0:5 z Hiszpanią) zrezygnował i został zastąpiony przez brata, Patricka.

W 1999 został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Był żonaty z aktorką Tatum O'Neal, ale małżeństwo (mimo trójki dzieci) zakończyło się rozwodem; drugą żoną McEnroe została piosenkarka Patty Smyth (nie mylić z Patti Smith).

W 2009 John McEnroe i Jimmy Connors grali w tenisa, jak za dawnych lat, podczas wielkoszlemowego turnieju US Open (z pulą nagród 21,6 mln dol.). Dwaj legendarni leworęczni zawodnicy – "straszny Mac" i "dzielny Jimmbo" odbijali tym razem piłki nie na Arthur Ashe Stadium, lecz na korcie numer 4.

  • Statystyki:
    • rok rozpoczęcia profesjonalnych startów – 1978;
    • łączna liczba zwycięstw w singlu – 875;
    • łączna liczba porażek w singlu – 198;
    • liczba zdobytych tytułów w singlu – 77 (w tym 7 wielkoszlemowych);
    • liczba zdobytych tytułów w deblu – 71;
    • łączna suma zarobionych na korcie pieniędzy – 12 547 797 dolarów
  • Poszczególne zwycięstwa w turniejach Wielkiego Szlema:
    • 1979US Open, przeciwnik w finale: Vitas Gerulaitis, wynik meczu: 7-5, 6-3, 6-3;
    • 1980 – US Open, przeciwnik w finale: Björn Borg, wynik meczu: 7-6, 6-1, 6-7, 6-7, 6-4;
    • 1981Wimbledon, przeciwnik w finale: Björn Borg, wynik meczu: 4-6, 7-6, 7-6, 6-4;
    • 1981 – US Open, przeciwnik w finale: Björn Borg, wynik meczu: 4-6, 6-2, 6-4, 6-3;
    • 1983 – Wimbledon, przeciwnik w finale: Chris Lewis, wynik meczu: 6-2, 6-2, 6-2;
    • 1984 – Wimbledon, przeciwnik w finale: Jimmy Connors, wynik meczu: 6-1, 6-1, 6-2;
    • 1984 – US Open, przeciwnik w finale: Ivan Lendl, wynik meczu: 6-3, 6-4, 6-1;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]