Johnny Ramone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Johnny Ramone
Johnny Ramone.jpg
Imię i nazwisko John William Cummings
Pseudonim Johnny Ramone
Data i miejsce urodzenia 8 października 1948
Long Island
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 15 września 2004
Los Angeles
Instrument gitara
Gatunek punk rock
Zawód kompozytor
Aktywność 19741996
Wytwórnia płytowa Sire Records
Radioactive Records
Chrysalis Records
Instrument
Mosrite
Fender Stratocaster
Fireglo Rickenbacker
Zespół
Ramones
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Johnny Ramone, właśc. John William Cummings (ur. 8 października 1948, Long Island, Nowy Jork, zm. 15 września 2004, Los Angeles[1]) – amerykański gitarzysta, współzałożyciel zespołu Ramones (1974), z którym występował (wraz z wokalistą Joeyem Ramone'em) aż do jego rozwiązania (1996). Został umieszczony na 16. pozycji w rankingu 100 Greatest Guitarists of All Time magazynu Rolling Stone[2].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Gitara Johnny'ego Ramone'a, marki Mosrite

Wychowywał się w Forest Hills w nowojorskiej dzielnicy Queens, gdzie dorastał absorbując muzykę rockową[3]. Jako nastolatek grał w zespole Tangerine Puppets razem z Tamásem Erdélyi'm (znanym później jako Tommy Ramone)[4]. Później stał się zagorzałym fanem zespołu The Stooges oraz drużyny baseballowej New York Yankees – w tym czasie pracował w firmie budowlanej swojego ojca jako hydraulik.

Na początku lat 70. w swojej pracy poznał Douglasa Colvina (później znany jako Dee Dee Ramone), z którym połączyła go wspólna fascynacja muzyką The Stooges i MC5. W jednym ze styczniowych dni 1974 wybrali się razem do "Manny's Guitar Emporium" w Nowym Jorku, gdzie Cummings kupił za 54$ używanego Mosrite'a Ventures II w kolorze niebieskim, a Colvin gitarę basową Danelectro. Wraz z Jeffreyem Hymanem (później znanym jako Joey Ramone) utworzyli zespół, do którego wkrótce dołączył również Erdélyi. Grupa przyjęła nazwę Ramones, a każdy z członków zespołu nazwisko Ramone (pomysł Colvina) – Jeffrey Hyman stał się Joeyem Ramone'em, Cummings Johnnym Ramone'em, Colvin Dee Dee Ramone'em, a Erdélyi Tommym Ramone'em[5]. Chociaż Johnny nie angażował sie zbyt w twórczość zespołu (głównie Dee Dee i Joey tworzyli materiał), jego styl gry był kluczową częścią brzmienia Ramones.

W latach 80. pogorszyły się jego relacje z Joeyem, kiedy poślubił jego byłą dziewczynę – Lindę. Chociaż zespół pozostał razem jeszcze przez długie lata, kontakt pomiędzy nimi prawie zupełnie zanikł[6].

Wiele lat później, kiedy Joey umierał w szpitalu na raka, Johnny odmówił zatelefonowania do niego – jak potem wyjaśniał w dokumentalnym filmie End of the Century: The Story of the Ramones – ta próba byłaby daremna. Wspomniał również, że w pierwszych chwilach po śmierci Joeya pogrążył się w depresji. W książce Monte'ego Melnicka (byłego tour–menedżera Ramones) On the Road with The Ramones: Updated Edition tak wyraził się na temat współpracy z nim: "Bez niego nie robię nic. Był moim partnerem. Tęsknię za tym (za współpracą)".

Johnny Ramone wystąpił również w kilkunastu filmach (w tym Rock 'n' Roll High School) – w większości dokumentalnych.

Przekonania polityczne[edytuj | edytuj kod]

Johnny Ramone, jako jeden z niewielu wśród punkowej społeczności, był konserwatystą. Jego przekonania polityczne poznał cały świat w 2002, kiedy zespół Ramones został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Podczas wystąpienia na uroczystości – ubrany w T-shirt, podarte dżinsy i skórzaną kurtkę – wypowiedział słowa: "God bless President Bush, and God bless America" ("Boże, błogosław prezydenta Busha i Amerykę")[7]. Pytany w wywiadzie o konserwatyzm stwierdził: "Myślę, że Ronald Reagan był najlepszym prezydentem moich czasów". Kiedy zespół wydał w Wielkiej Brytanii singla "Bonzo Goes to Bitburg" (z tekstem krytykującym Ronalda Reagana, który w czasie pobytu w Niemczech złożył wizytę na wojskowym cmentarzu w Bitburgu, gdzie pochowani są m.in. oficerowie SS), Johnny położył nacisk na zmianę tytułu piosenki, znajdując w niej obraźliwą wymowę dla Ronalda Reagana – w efekcie czego piosenka trafiła na amerykański rynek z tytułem "My Brain Is Hanging Upside Down (Bonzo Goes to Bitburg)". W tym samym wywiadzie stwierdził, że "punk jest prawicowy".

Innym razem w wywiadzie dla gazety The Observer powiedział: "Młodzi ludzie kierują się ku socjalliberalizmowi, i mam nadzieję, że zmieni się to, kiedy zobaczą jaki świat jest naprawdę"[8].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Johnny Ramone zmarł 15 września 2004 w swoim domu w Los Angeles, w wieku 55 lat, po blisko 5-letniej walce z rakiem prostaty[9]. Po jego śmierci ciało zostało poddane kremacji, a prochy zostały złożone w grobowcu na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery (w pobliżu znajduje się grób Dee Dee Ramone, który zmarł dwa lata wcześniej)[10].

Dedykacje[edytuj | edytuj kod]

W 2006 remake horroru The Wicker Man (w Polsce znany pt."Kult") został zadedykowany zmarłemu gitarzyście. Dokonał tego Nicolas Cage (odtwórca głównej roli i zarazem producent tego filmu), z którym Johnny przyjaźnił się. Eddie Vedder jadąc na pogrzeb Ramone'a napisał piosenkę "Life Wasted", która później ukazała się w 2006 jako singel Pearl Jam[11].

Magazyn Rolling Stone umieścił Johnny'ego Ramone'a na 16. pozycji w rankingu 100 Greatest Guitarists of All Time ("100 najlepszych gitarzystów wszech czasów")[2].

Sprzęt[edytuj | edytuj kod]

Praktycznie przez całą swoją karierę używał gitar firmy Mosrite i wzmacniaczy firmy Marshall. Jego ulubione modele to Marshall JCM 800 Master Volume 2203 i 2204 oraz JMP Master Volume i SLP 1959. Używał też tunera firmy BOSS.

Technika[edytuj | edytuj kod]

Znany był ze swojego własnego stylu. Ale najbardziej charakterystyczne było kostkowanie z góry i gra na pełnych akordach. Piosenki komponował na zasadzie zwrotka, refren, zwrotka, głównie w metrum 4/4.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Ramones.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jeremy Simmonds: The Encyclopedia of Dead Rock Stars: Heroin, Handguns, and Ham Sandwiches. Chicago Review Press, 2008, s. 525. ISBN 9781556527548.
  2. 2,0 2,1 "The 100 Greatest Guitarists of All Time" (ang.). Rolling Stone (18.09.2003). [dostęp 17.11.2009].
  3. Silverman, Stephen M.: "Punk Rock Legend Johnny Ramone Dies at 55" (ang.). People (16.04.2004).
  4. Mark Prindle: "Mark Prindle interview with Tommy Ramone" (ang.). www.markprindle.com (2003).
  5. "Interview with Marky Ramone" (ang.). PunkBands.com. (30.11.1999). [dostęp 03.11.2009].
  6. Young, Charles M.: "Johnny's Last Stand " (ang.). Rolling Stone (16.09.2004).
  7. "Johnny Ramone: Rebel in a rebel's world" (ang.). The Washington Times (11.03.2004). [dostęp 14.11.2009].
  8. Bainbridge, Luke (13.10.2007): "The 10: right-wing rockers" (ang.). The Observer. [dostęp 11.10.2009].
  9. Devenish, Colin (16.09.2004): "Johnny Ramone Dead " (ang.). Rolling Stone.
  10. "Punk guitarist Johnny Ramone dies" (ang.). BBC.
  11. Hiatt, Brian: "The Second Coming of Pearl Jam" (ang.). Rolling Stone (29.06.2006). [dostęp 14.11.2009].