Johnny Tapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Johnny Tapia
Pseudonim Mi Vida Loca (Moje szalone życie)
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1967
Albuquerque
Data i miejsce śmierci 27 maja 2012
Albuquerque
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa od junior koguciej do piórkowej
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 66
Zwycięstwa 59 (30 KO)
Porażki 5 (1 KO)
Remisy 2

John Lee Tapia (ur. 13 lutego 1967 w Albuquerque, zm. 27 maja 2012 w Albuquerque) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata w wagach junior koguciej (do 115 funtów), koguciej (do 118 funtów) i piórkowej (do 126 funtów) organizacji WBA, IBF i WBO.

Karierę zawodową rozpoczął 28 marca 1988. Do lipca 1994 stoczył 27 walk, z których wygrał 26 i 1 zremisował. W tym okresie zdobył tytuły USBA i NABF w wadze junior koguciej.

12 października 1994 w Albuquerque stanął do pojedynku o wakujący tytuł mistrza WBO z reprezentantem Salwadoru Henry Martinezem. Zwyciężył przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie i został nowym mistrzem świata. Do marca 1997 tytułu skutecznie bronił dziesięciokrotnie. 18 lipca 1997 w Las Vegas doszło do walki unifikacyjnej z mistrzem IBF rodakiem Danny Romero. Zwyciężył jednogłośnie na punkty i zdobył również pas IBF. W obronie podwójnej korony stoczył dwa zwycięskie pojedynki z Portorykańczykiem Andy Agosto (13 grudnia 1997) oraz z byłym mistrzem IBF w wadze muszej Kolumbijczykiem Rodolfo Blanco (13 lutego 1998), a następnie zwakował tytuły i przeniósł się do wagi koguciej.

5 grudnia 1998 w Atlantic City zwyciężył niejednogłośną decyzją sędziów Nanę Konadu z Ghany i został mistrzem WBA. Już w pierwszej obronie tytułu, 26 czerwca 1999 w Las Vegas, przegrał jednogłośnie na punkty z rodakiem Paulie Ayalą i utracił pas mistrzowski. Była to jego pierwsza porażka w karierze zawodowej. Pół roku później otrzymał kolejną szansę walki o tytuł, tym razem federacji WBO. 8 stycznia 2000 w Albuquerque zwyciężył jednogłośnie na punkty Jorge Eliciera Julio z Kolumbii i ponownie został mistrzem świata. 6 maja w obronie pasa pokonał Argentyńczyka Pedro Javiera Torresa i we wrześniu zwakował tytuł przenosząc się do wyższej kategorii.

Po ponownej porażce, w rewanżowym pojedynku, z Paulie Ayalą (tytuł WBA nie był w stawce) i trzech zwycięstwach między innymi z byłym mistrzem WBC Cesarem Soto stanął przed kolejną szansą zdobycia tytułu mistrza. O pas IBF w wadze piórkowej zmierzył się z wielokrotnym mistrzem tej kategorii Meksykaninem Manuelem Moliną. Po zaciętym pojedynku zwyciężył decyzją większości i został mistrzem świata w trzeciej kategorii wagowej. Pozbawiony został tytułu we wrześniu tego samego roku, kiedy postanowił zmierzyć się z byłym i przyszłym wielokrotnym mistrzem Meksykaninem Marco Antonio Barrerą. Pojedynek przegrał jednogłośnie na punkty.

Ze zmiennym szczęściem walczył aż do roku 2011, kiedy 4 czerwca w wieku 44 lat pokonał Mauricio Pastranę.


Poprzednik
Johnny Bredhal
Mistrz świata WBO wagi junior koguciej
12 października 1994 – luty 1998
Następca
Victor Godoi
Poprzednik
Danny Romero
Mistrz świata IBF wagi junior koguciej
8 lipca 1997 – grudzień 1998
Następca
Mark Johnson
Poprzednik
Nana Konadu
Mistrz świata WBA wagi koguciej
5 grudnia 1998 – 26 lipca 1999
Następca
Paulie Ayala
Poprzednik
Jorge Elicer Julio
Mistrz świata WBO wagi koguciej
8 stycznia 2000 – wrzesień 2000
Następca
Mauricio Martinez
Poprzednik
Manuel Medina
Mistrz świata IBF wagi piórkowej
27 kwietnia 2002 – wrzesień 2002
Następca
Juan Manuel Márquez


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]