José Sabogal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
José Sabogal
José Sabogal.jpg
Imiona i nazwisko José Arnaldo Sabogal Diéguez
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1888

Cajabamba

Data i miejsce śmierci 15 grudnia 1956

Lima

Narodowość peruwiańska
Dziedzina sztuki malarstwo

José Arnaldo Sabogal Diéguez (ur. 19 marca 1888 w prowincji Cajabamba, zm. 15 grudnia 1956 w Limie) – peruwiański malarz i eseista, twórca indygenizmu w malarstwie peruwiańskim.

Życie prywatne[edytuj]

Urodził się w metyskiej rodzinie w Cajabambie na północy Peru. Jego rodzicami byli Matías Sabogal del Castillo i Manuela Diéguez de Florencia. W 1922 roku ożenił się z poetką i pisarką Maríą Wiesse Romero (1894–1964), córką Carlosa Wiesse Portocarrero, badacza historii peruwiańskiej[1]. Z tego małżeństwa urodziła się dwójka dzieci: José Sabogal Wiesse (1923–1983) i Rosa Teresa Sabogal Wiesse (1925–1985).

Praca i dzieło[edytuj]

Po ukończeniu studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Buenos Aires pracował jako nauczyciel sztuki w San Salvador de Jujuy na północy Argentyny. Od 1932 do 1943 był dyrektorem Akademii Sztuk Pięknych w Limie. Razem z Luisem Eduardo Valcárcelem stworzył Muzeum Kultury Peruwiańskiej w tym mieście.

José Sabogal zapoczątkował indygenizm w malarstwie peruwiańskim. Wzniósł Indianina do rangi tematu artystycznego, co wywołało skandal, gdy wystawił swoje namalowane w Cuzco płótna po raz pierwszy w Limie w 1919 roku[2]. Jego najbardziej znanymi uczniami byli Camilo Blas, Enrique Camino Brent, Julia Codesido, Cota Carvallo, Jorge Segura, Aquiles Ralli, Gamaniel Palomino, Pedro Azabache, Andrés Zevallos i Eladio Ruiz.

Wystawa w Krakowie[edytuj]

W 1998 roku wystawiono obrazy José Sabogala w galerii Klubu Garnizonowego przy ul. Zyblikiewicza w Krakowie. Organizatorem wystawy był Fernando Málaga, mąż Isabel Sabogal-Málagi, wnuczki malarza[2].

Eseje[edytuj]

  • Mates burilados: arte vernacular peruano ("Mates burilados": peruwiańska sztuka ludowa), Lima, 1945[3]
  • Pancho Fierro, estampas del pintor peruano (Pancho Fierro, ryciny peruwiańskiego malarza), Lima, 1945[4]
  • El toro en las artes populares del Perú (Byk w peruwiańskiej sztuce ludowej), Lima, 1949[5]
  • El "kero", vaso de libaciones cusqueño de madera pintada ("Kero", cuzqueński kubek do libacji z malowanego drzewa), Lima, 1952[6]
  • El desván de la imaginería peruana (Poddasze religijnej sztuki peruwiańskiej), Lima, 1956, 1988[7]
  • Del arte en el Perú y otros ensayos (O sztuce peruwiańskiej i inne eseje), Lima, 1975[8]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]