José Vianna da Motta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Popiersie José Vianna da Motta w Lizbonie

José Vianna da Motta (ur. 22 kwietnia 1868 na wyspie Św. Tomasza, zm. 1 czerwca 1948 w Lizbonie) – portugalski muzyk, pianista i kompozytor.

Syn aptekarza, studiował muzykę dzięki wsparciu finansowemu ówczesnego króla Portugalii Ferdynanda II i hrabianki (condessa) de Edla. W 1882 r. wyjechał do Berlina na trzy lata w celu kontynuowania nauki gry na fortepianie i kompozycji. W roku 1885 przeniósł się do Weimaru, gdzie został uczniem Franciszka Liszta. Koncertował z wielkim powodzeniem w USA, Paryżu, Anglii, Hiszpanii, Portugalii, Danii, Brazylii, Argentynie i we Włoszech. W 1889 roku akompaniował sopranistce Marcelinie Sembrich-Kochańskiej podczas jej występów w Warszawie (30 listopada) i Łodzi (4 grudnia)[1].

W okresie I wojny światowej pracował na stanowisku dyrektora Konserwatorium Muzycznego w Genewie (Szwajcaria) W 1917 r. powrócił do Portugalii, gdzie do roku 1938 zajmował stanowisko dyrektora Państwowego Konserwatorium Muzycznego w Lizbonie.

Do najbardziej znanych kompozycji zalicza się symfonie: Á Patria (Ojczyzna), Evocação dos Lusíadas (Wzywanie Luzjad), Cenas nas Montanhas (Sceny z gór).

Przypisy

  1. [bez autora]. Z miasta i okolicy. Koncert.... „Dziennik Łódzki”. Rok VI (nr 272), s. 1–2, 1889-12-04. Bolesław Knichowiecki (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-03-30]. 

Bibliografia[edytuj]