Josef Dietrich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Josef „Sepp” Dietrich
Ilustracja
Josef "Sepp" Dietrich (1944) (w mundurze SS-Oberstgruppenführera)
Oberstgruppenführer und Generaloberst der Waffen-SS Oberstgruppenführer und Generaloberst der Waffen-SS
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1892
Cesarstwo Niemieckie Hawangen
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1966
Niemcy Ludwigsburg
Przebieg służby
Lata służby 1911−1919
1928−1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1921-1933).svg Reichswehra
SS Waffen-SS
Stanowiska dowódca:
1. SS-Panzer-Division Leibstandarte-SS Adolf Hitler.svg 1 Dywizji Pancernej SS „Leibstandarte SS Adolf Hitler”
5 Armii Pancernej
6 Armii Pancernej SS
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
D-PRU EK 1914 2 Klasse BAR.svg D-PRU EK 1914 1 Klasse BAR.svg DEU EK 1Kl 1939Clasp BAR.svg DEU EK 2Kl 1939Clasp BAR.svg DEU EK Ritter BAR.svg DEU EK Ritter oak BAR.svg DEU EK Ritter oak-sword BAR.svg DEU EK Ritter oak-sword-diam BAR.svg Blutorder.png Cavaliere di gran Croce Regno SSML BAR.svg Cavaliere di gran croce OMS BAR.svg Cavaliere di Gran Croce OCI Kingdom BAR.svg Ro1ocr.gif AUT KuK Kriegsbande BAR.svg DEU Ostmedaille BAR.svg

Josef „Sepp” Dietrich (ur. 28 maja 1892 w Hawangen, zm. 21 kwietnia 1966 w Ludwigsburgu) – SS-Oberstgruppenführer i generał pułkownik Waffen-SS (nr w NSDAP – 89105, nr w SS – 1177), zbrodniarz wojenny.

Życiorys[edytuj]

Dietrich w młodości pracował w hotelach i gospodach, po wojnie twierdził że w tym czasie pracował także jako rzeźnik, co jednak nie jest prawdą.

W 1911 roku wstąpił do armii niemieckiej i otrzymał przydział do 4 pułku artylerii. W czasie I wojny światowej służył w artylerii, potem w piechocie, by na koniec przenieść się do broni pancernej. W czasie wojny osiągnął stopień feldfebela (sierżanta) i został odznaczony Krzyżem Żelaznym za odwagę. W marcu 1919 roku opuścił szeregi armii, potem pracował krótko jako sierżant policji bawarskiej, a następnie był pracownikiem poczty.

Po zakończeniu działań wojennych służył we Freikorpsie „Oberland”. W 1923 roku, będąc już członkiem ruchu nazistowskiego, wziął udział w nieudanym puczu monachijskim.

W 1928 roku Dietrich ponownie wstąpił do NSDAP (po puczu partia została zdelegalizowana) i szybko zwrócił na siebie uwagę Adolfa Hitlera, który jeszcze w tym samym roku powierzył mu dowództwo swojej straży przybocznej, a od grudnia 1931 przejął od Juliusa Schrecka odpowiedzialność za bezpieczeństwo Hitlera. W szeregach SS Dietrich zrobił błyskawiczną karierę. Służbę rozpoczął w stopniu SS-Sturmbannführera, ale już w 1929 roku został dowódcą SS-Brigade „Bayern” w stopniu SS-Standartenführera (pułkownika), a rok potem – dowódcą SS-Gruppe „Süd” w stopniu SS-Oberführera (brak polskiego odpowiednika). W 1932 roku otrzymał z kolei dowództwo SS-Gruppe „Nord”. Jednocześnie piął się po stopniach kariery politycznej, zostając w 1930 r. z ramienia NSDAP posłem do Reichstagu z Dolnej Bawarii. W 1933 roku został awansowany do stopnia SS-Gruppenführera (z pominięciem stopnia SS-Brigadeführera). Po dojściu nazistów do władzy, Dietrich został członkiem pruskiej Rady Państwa.

W marcu 1933 roku Dietrich utworzył nowy 120-osobowy oddział przeznaczony do ochrony wodza nazistów, nazwany SS-Stabswache Adolf Hitler, którego został dowódcą. W listopadzie 1933 roku formacja ta, licząca już 835 osób, została przemianowana na „Leibstandarte Adolf Hitler”, a potem przeformowana kolejno w: pułk zmotoryzowany, brygadę i dywizję pancerną, zachowując niemal do samego końca II wojny światowej charakter jednostki elitarnej.

30 czerwca 1934 roku Dietrich uczestniczył w nocy długich noży, jako dowódca oddziału egzekucyjnego, który zamordował większość przywódców SA. W nagrodę, już 4 lipca 1934 r., został awansowany do stopnia SS-Obergruppenführera (odpowiednik generała broni).

Jako dowódca „Leibstandarte Adolf Hitler”, Dietrich uczestniczył w kolejnych kampaniach II wojny światowej, m.in. w 1939 w Polsce, w 1940 we Francji, w 1941 na Bałkanach, a w latach 1942-1943 na froncie wschodnim. W walkach tych, zwłaszcza na froncie wschodnim, Leibstandarte Adolf Hitler dopuściła się licznych zbrodni wojennych.

W sierpniu 1944 roku został uhonorowany najwyższym, oprócz Reichsführera, stopniem w SS tj. SS-Oberstgruppenführera i generała pułkownika Waffen-SS (SS-Oberstgruppenführer und Generaloberst der Waffen-SS). W czerwcu 1944 stojąc na czele I Korpusu Pancernego SS, Dietrich nie zdołał zatrzymać oddziałów alianckich na plażach Normandii. We wrześniu tego samego roku otrzymał dowództwo nowo formowanej 6 Armii Pancernej, później nazwanej 6 Armią Pancerną SS, na czele której wziął udział w ostatniej na froncie zachodnim niemieckiej ofensywie w Ardenach, ostatecznie zakończonej fiaskiem. Nie obyło się tu bez popełnienia przez podległe mu jednostki kolejnych zbrodni wojennych, w tym słynnej masakry jeńców w Malmedy, m.in. za którą Dietrich był po wojnie sądzony.

Po załamaniu się ofensywy w Ardenach, 6 Armia Pancerna została przerzucona na Węgry. Po ciężkich walkach, wojskom Dietricha ledwo udało się uniknąć okrążenia przez Armię Czerwoną i musiały się wycofać do Austrii, gdzie powierzono im obronę Wiednia. W maju 1945 r. Dietrich poddał swoje oddziały 7 Armii amerykańskiej.

W roku 1946 był sądzony w Dachau za zbrodnie wojenne i skazany na dożywocie. Później wyrok zamieniono mu na 25 lat pozbawienia wolności, a 20 października 1955 Dietrich został potajemnie zwolniony. W sierpniu 1956 roku został ponownie aresztowany, tym razem za udział w nocy długich noży i po procesie skazany na 19 miesięcy pozbawienia wolności. Wypuszczono go z więzienia w lutym 1959 r. ze względu na zły stan zdrowia. Zmarł na atak serca w 1966 roku. Jego pogrzeb był okazją do spotkania 6000 weteranów Waffen-SS.

Dietrich nie był wybitnym dowódcą, brakowało mu wykształcenia wojskowego (miał np. problemy z odczytywaniem map sztabowych) jak również talentów strategicznych. Charakteryzował się natomiast bezsprzeczną odwagą i bezwzględnością oraz potrafił zyskać sympatię swoich podwładnych.

Sam Hitler w styczniu 1942 wyraził się o nim następująco: Zawsze posyłałem go tam, gdzie sytuacja była krytyczna. Łączy on w sobie spryt, bezwzględność i twardość. Pod maską chłopięcości tkwi poważny, bardzo sumienny człowiek, który wszystko gruntownie przemyśli. Jak ten człowiek dba o swój oddział! To jest klasa sama dla siebie, jak niegdyś Frundsberg, Seydlitzowie i Ziethen...[1].

Kariera w SS[edytuj]

Awanse[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. "Rozmowy przy stole", Wyd. Charyzma 1996, str. 173, ISBN 83-85820-02-07

Bibliografia[edytuj]

  • Charles Messenger Gladiator Hitlera : życie i czasy SS-Oberstgruppenführera i generała pułkownika Waffen-SS Josefa Dietricha Wyd. Oskar Warszawa 2001
  • Gordon Williamson, Malcolm McGregor German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2) Wyd. Osprey Publishing, Oksford 2006, str. 4-6, ISBN 1-84176-597-X