Josef Szofman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Josef Szofman
יוסף שופמן
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1903
Warszawa, Imperium Rosyjskie
Data śmierci 10 września 1978
Poseł do Knesetu
Okres od 15 sierpnia 1955
do 17 listopada 1969
Przynależność polityczna Herut, Gahal
Ambasador w Wenezueli
Okres od 1971
do 1974

Josef Szofman, Józef Szofman (hebr.: יוסף שופמן, ang.: Yosef Shofman, Yosef Shofmann ur. 12 czerwca 1903 w Warszawie, zm. 10 września 1978) – polski i izraelski prawnik, dziennikarz, polityk i dyplomata, w latach 1955–1969 poseł do Knesetu z listy Herutu i Gahalu, w latach 1971–1974 ambasador Izraela w Wenezueli.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 czerwca 1903[1] w Warszawie w ówczesnym Imperium Rosyjskim[2].

Uczył się w chederze oraz rosyjskojęzycznej szkole. Pracował w rodzinnej fabryce perfum. W II Rzeczypospolitej aktywnie działał w organizacjach żydowskich. Należał do młodzieżowego ruchu Ha-Szomer Ha-Cair (Młody Strażnik). W czasie studiów na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego dołączył do żydowskiej organizacji studenckiej Jardenia. Po ukończeniu studiów zdał egzamin adwokacki[1].

W latach 1925–1926 kierował biurem prasowym Żydowskiego Funduszu Narodowego w Polsce, następnie w latach 1926–1927 pracował w Paryżu jako dziennikarz polskojęzycznej gazety żydowskiej[1]. Związany z nurtem rewizjonistycznego syjonizmu – przystąpił do Sojuszu Rewizjonistycznych Syjonistów (Brit ha-Cohar) Ze’ewa Żabotyńskiego[1]. Po przekształceniu się Sojuszu w Nową Organizację Syjonistyczną został jednym z liderów partii, obok Jana Badera i Ja’akowa Kohena[3], a w 1937 stanął na jej czele[1].

W 1940 udało mu się wyemigrować do brytyjskiej Palestyny. Zarządzał pierwszą fabryką kosmetyków na terenie przyszłego państwa Izrael – Adif, a także przedsiębiorstwem Urieli. Był także prezesem Ocar Ha’Amami[1].

Pozostał również aktywny w polityce, był jednym z liderów nurtu syjonizmu rewizjonistycznego w Palestynie, w 1946 został przewodniczącym lokalnego oddziału Nowej Organizacji Syjonistycznej. W tym samym roku został aresztowany przez władze brytyjskie. W 1947 wyjechał do Południowej Afryki jako emisariusz organizacji[1].

Jak większość przedstawicieli rewizjonistów związał się z założonym przez Menachema Begina Herutem. Z listy tego ugrupowania po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu wyborach parlamentarnych w 1955. W trzecim Knesecie zasiadał w komisjach: finansów; budownictwa; spraw wewnętrznych oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości. W wyborach w 1959 i w 1961 uzyskiwał reelekcję ponownie zasiadając w tych samych komisjach parlamentarnych. W latach 1964–1966 był przewodniczącym kierownictwa partii[1]. Pod koniec piątej kadencji Knesetu doszło do połączenia Herutu z Partią Liberalną i powstania Bloku Liberałów i Herutu (Gahal)[4]. Z listy nowego ugrupowania po raz czwarty i ostatni zdobył mandat poselski w wyborach w 1965[1].

W latach 1971–1974 był ambasadorem Izraela w Wenezueli. Zmarł 10 września 1978[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Josef Szofman (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  2. Josef Szofman (hebr.). knesset.gov.il. [dostęp 2018-03-04].
  3. Revisionist Zionists (ang.). yivoencyclopedia.org. [dostęp 2018-03-04].
  4. Mergers and Splits Among Parliamentary Groups (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2018-03-04].