Joseph H. Taylor Jr.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Joseph H. Taylor Jr)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joseph Hooton Taylor Jr.
Ilustracja
Joseph Taylor z żoną Mariettą, 1993
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1941
Stany Zjednoczone, Filadelfia
Zawód emerytowany profesor (2006)
Edukacja Harvard University
Odznaczenia
Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki

Joseph Hooton Taylor Jr. (ur. 29 marca 1941 w Filadelfii) – amerykański astrofizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki.

W 1993 roku wraz z Russellem A. Hulse'm otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie nowego typu pulsarów, które otworzyło nowe możliwości badania grawitacji[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Taylor uczęszczał do Moorestown Friends School w Moorestown (New Jersey). Był już wtedy biegły w matematyce. Bakalaureat (B.A.) z fizyki otrzymał na Haverford College w roku 1963, a doktorat (Ph.D.) z astronomii na Harvard University w roku 1968. Po krótkiej pracy na Harvardzie Taylor przeszedł do University of Massachusetts, gdzie uzyskał profesurę i kierownicze stanowisko w Five College Radio Astronomy Observatory. W czasie gdy Taylor kończył doktorat, Jocelyn Bell odkryła pierwszego pulsara za pomocą radioteleskopu w okolicach Cambridge w Wielkiej Brytanii.

Taylor przeniósł się do National Radio Astronomy Observatory w Green Bank (West Virginia) i uczestniczył w odkryciu pierwszych pulsarów dokonanych poza Cambridge. Od tego czasu pracował nad wszystkimi danymi astrofizycznymi dotyczącymi pulsarów. W 1974 Hulse i Taylor odkryli pierwszego pulsara w układzie podwójnym (PSR B1913+16).

Orbita tego układu podwójnego ulega powolnemu ścieśnieniu na skutek utraty energii emitowanej jako fale grawitacyjne, co sprawia, że okres obiegu nieco się zmniejsza. Efekt ścieśnienia jest ściśle opisany Ogólną Teorią Względności Einsteina. Przez ponad 30 lat Taylor i współpracownicy mierzyli ten okres, porównując go z wynikiem teoretycznym; zgadzał się on z dokładnością lepszą niż 1%. To było pierwsze potwierdzenie istnienia fal grawitacyjnych. Późniejsze badania układów podwójnych z pulsarami, jak również inne pomiary niezależne, potwierdziły wyniki otrzymane przez Taylora.

W roku 1980 Taylor przeniósł się na Princeton University, gdzie był profesorem i dziekanem. Przeszedł na emeryturę w roku 2006.

Radio amatorskie[edytuj | edytuj kod]

Joe Taylor już jako nastolatek interesował się radiokomunikacją oraz uzyskał amatorskie pozwolenie radiowe. To hobby doprowadziło go do zajęcia się radioastronomią. Taylor w środowisku radioamatorów jest znany przede wszystkim jako specjalista od łączności radiowej słabych sygnałów oraz autor wielu protokołów komunikacyjnych jak WSJT czy FT8 oraz ich programowych implementacji.

W kwietniu 2010 r. zorganizował wyprawę do radioteleskopu Arecibo aby przy jego użyciu prowadzić łączności z radioamatorami na całym świecie. Posiada znak wywoławczy K1JT.

Wyróżnienia i nagrody[2][edytuj | edytuj kod]

Jego imieniem nazwano planetoidę (81859) Joetaylor.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Nobel Prize in Physics 1993 (ang.). W: Nobelprize.org [on-line]. Nobel Media, 1993. [dostęp 2015-04-27].
  2. Joseph H. Taylor, Jr. (ang.). W: NNDB [on-line]. [dostęp 2015-04-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]