Joseph Larmor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Joseph Larmor (1857-1942) - irlandzki fizyk i matematyk.

Prowadził badania w zakresie magnetyzmu, elektrodynamiki, teorii elektronu i struktury atomu. Odkrył precesję orbit elektronowych w atomie, tzw. precesję Larmora. Był profesorem uniwersytetów w Galway i Cambridge oraz członkiem Royal Society w Londynie.

W latach 1876-83 studiował w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge; licencjat otrzymał w roku 1880 z najlepszym wynikiem (ang. Senior Wrangler)[1].

W 1919 roku zapoczątkował teorię dynama magnetohydrodynamicznego, sugerując że pole magnetyczne Słońca powstaje w wyniku ruchu wirowego substancji przewodzącej prąd elektryczny (plazmy), podobnie jak pole magnetyczne wytwarza obracająca się tarcza w dysku Faradaya.

Larmor został uhonorowany wieloma wyróżnieniami za swój wkład w rozwój fizyki i matematyki. W 1914 roku dostał De Morgan Medal, nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie matematyki, przyznawaną przez The London Mathematical Society.[2] W 1915 roku otrzymał Royal Medal[3], zaś w 1921 roku Medal Copleya, nagrody naukowe przyznawane przez Royal Society w Londynie.[4]

W latach 1911-1922 zasiadał w brytyjskim parlamencie z okręgu wyborczego Cambridge University. Posiadał tytuł szlachecki Sir.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Larmor, Joseph (ang.). A Cambridge Alumni Database. [dostęp 2016-11-15].
  • Encyklopedia PWN, Tom 2, Warszawa 1991, s. 278.

Zobacz też[edytuj]