Przejdź do zawartości

Joseph Philippović von Philippsberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Joseph Philippović von Philippsberg
Ilustracja
Feldzeugmeister Feldzeugmeister
Data i miejsce urodzenia

28 kwietnia 1819
Gospić

Data i miejsce śmierci

6 sierpnia 1889
Praga

Przebieg służby
Lata służby

1834–1889

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier

Jednostki

35. Pułk Piechoty

Stanowiska

Dowódca 8. Korpusu w Pradze
Dowódca 2. Korpusu w Wiedniu

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austria) Komandor Orderu Marii Teresy Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Krzyż Mały Orderu Świętego Stefana Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie wojny) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy)

Joseph Philippović Freiherr von Philippsberg (ur. 28 kwietnia 1819 w Gospić, zm. 13 stycznia 1920 w Pradze)[1] – oficer Armii Austro-Węgier w stopniu feldzeugmeistra, generał głównodowodzący 8. Korpusem w Pradze i 2. Korpusem w Wiedniu.

Grób Josepha Philippovicia von Philippsberga na cmentarzu w Pradze.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W 1834 roku rozpoczął służbę w Armii Cesarstwa Austriackiego w 1. Pułku Granicznym[1]. Dwa lata później został wysłany na szkolenie w Szkole Korpusu Pionierów w Tulln, które ukończył w 1839 roku i otrzymał stopień podporucznika (niem. Leutnant). Następnie został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Wiedniu. W 1843 roku, po awansie na porucznika (niem. Oberleutnant), trafił do Sztabu Generalnego Kwatermistrza, gdzie zajmował się opracowaniami kartograficznymi[2]. W trakcie wiosny ludów, już w stopniu kapitana (niem. Hauptmann), służył w sztabie 1. Korpusu, którym dowodził gen. Josip Jelačić. Pod jego rozkazami uczestniczył w tłumieniu powstania węgierskiego. W trakcie tej kampanii otrzymał awans na majora oraz został odznaczony Krzyżem Zasługi Wojskowej[3]. W latach 1851–1852 był adiutantem bana Jelačicia w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant)[4]. W 1853 roku został dowódcą 5. Pułkiem Piechoty Granicznej w Varaždinie wraz z awansem na pułkownika (niem. Oberst)[5]. Stanowisko to pełnił do wybuchu wojny prusko-francuskiej w 1859 roku. Został wówczas generałem majorem (niem. Generalmajor) i powierzono mu dowództwo nad brygadą kawalerii w dywizji FZM Ludwiga von Benedeka. Dzięki jego inicjatywie w bitwie pod Sollferino udało się Austriakom unikąć większych strat, za co został odznaczony Orderem Korony Żelaznej II klasy[3]. W kolejnych latach pełnił funkcję oficjalnego reprezentanta cesarza Franciszka Józefa na Serbskich Kongresach Narodowych w Karłowicach[1]. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej został adiutantem FZM Karla von Thun und Hohenstein. Na tym stanowisku uczestniczył w bitwie pod Sadową i dowodził osłoną przeprawy nad Dunajem, co uniemożliwiło Prusakom zdobycie Bratysławy[3]. Po zakończeniu konfliktu i awansie na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant) dowodził kolejno 1. Dywizją Piechoty w Wiedniu[6], 8. Dywizją Piechoty w Innsbrucku, ostatecznie obejmując stanowisko dowódcy obrony narodowej w Tyrolu[7]. W 1874 roku objął tymczasowo stanowisko dowódcy 6. Korpusu w Koszycach[8], by w tym samym roku, w stopniu generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) zostać generałem głównodowodzącym w Brnie[9]. Jeszcze w tym samym roku mianowano go dowódcą 8. Korpusu w Pradze[10].

W 1878 roku Austro-Węgry rozpoczęły okupację Bośni i Hercegowiny, a na czele oddziałów okupacyjnych stanął FZM Joseph Philippović von Philippsberg[1]. Po załamaniu się obrony Osmanów i zajęciu Sarajewa cesarz mianował go dowódcą 2. Armii oraz gubernatorem okupowanej prowincji. Odznaczył go również Krzyżem Wielkim Orderu Leopolda oraz Komandorią Orderu Marii Teresy[3]. W 1879 roku ponownie został dowódcą 8. Korpusu, aby dwa lata później objąć dowództwo nad 2. Korpusem w Wiedniu[11]. Po niespełna roku złożył prośbę o przeniesienie z powrotem na odpowiadające stanowisko w Pradze, które pełnił do swojej śmierci w 1889 roku[12]. Od 1867 roku był szefem 35. Pułk Piechoty[12].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia Joseph Philippovicia to między innymi[12]:

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 ÖBL 1979 ↓, s. 44.
  2. ↑ Militärschematismus des österreichischen Kaiserthums für 1844. library.hungaricana.hu. s. 422. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  3. 1 2 3 4 ADB 1907 ↓, s. 54–55.
  4. ↑ Militärschematismus des österreichischen Kaiserthums für 1852. library.hungaricana.hu. s. 51. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  5. ↑ Militärschematismus des österreichischen Kaiserthums für 1855. library.hungaricana.hu. s. 388. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  6. ↑ Militärschematismus des österreichischen Kaiserthums für 1867. library.hungaricana.hu. s. 124. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  7. ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1872. library.hungaricana.hu. s. 103. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  8. ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1874. library.hungaricana.hu. s. 105. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  9. ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1874. library.hungaricana.hu. s. 104. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  10. ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1875. library.hungaricana.hu. s. 88. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  11. ↑ Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1882. alex.onb.ac.at. s. 24. [dostęp 2025-08-13]. (niem.).
  12. 1 2 3 Staatshandbuch 1889 ↓, s. 284.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1889, Wiedeń: K. K. Hof- und Staatsdruckerei, 1889 (niem.).
  • Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 8, Wiedeń: Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1979 (niem.).
  • Allgemeine Deutsche Biographie 53 [online] (niem.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Joseph_Philippović_von_Philippsberg&oldid=79106784”