Judaizm konserwatywny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Judaizm konserwatywny – nurt judaizmu utworzony w 1845 roku przez rabina reformowanego Zachariasa Frankela. Będąc ruchem pośrednim między judaizmem ortodoksyjnym i reformowanym, opowiada się za utrzymaniem języka hebrajskiego w liturgii, zachowaniem szabatu i przepisów koszerności. Kieruje się prawem żydowskim Halacha i ma otwarte i pluralistyczne podejście do współczesnej nauki, życia żydowskiego, ideałów demokratycznych. Rytuałów konwersji dokonywanych przez rabinów konserwatywnych nie uznają rabini ortodoksyjni (choć uznają je reformowani), tak samo jak w chrześcijaństwie przejście z ewangelicyzmu na katolicyzm, czy na prawosławie lub odwrotnie wymaga konwersji. W USA Zjednoczona Synagoga Ameryki należąca do nurtu konserwatywnego jest najliczniejsza pod względem liczby synagog (na 5,6 mln Żydów amerykańskich 962,000 mln należy do judaizmu konserwatywnego,[1] dalsze 1,5-2 mln do judaizmu reformowanego,[2] 0,6 mln do judaizmu ortodoksyjnego, a 65,000 mln do judaizmu rekonstrukcjonistycznego. Poza USA i Wielką Brytanią nurt ten jest bardzo nieliczny.

Historia polskiego judaizmu konserwatywnego jest krótka: trwała kilka lat: od 1999 do 2004 roku we Wrocławiu i dotąd nie odbudowała się. Obecnie trwają intensywne prace w Polsce nad utworzeniem w ramach judaizmu konserwatywnego wspólnot w kilku centrach religijnych.

W wielu krajach judaizm konserwatywny ma bliższe kontakty religijne z denominacją reformowaną niż z ortodoksyjną.

Konwersja na judaizm konserwatywny wymaga zawsze obrzezania, zanurzenia w mykwie i egzaminu przed bejt dinem.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]