Judd Trump

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Judd Trump
Judd Trump
Judd Trump
Pseudonim Danny The Boy
The Ace
Judd Triumph
Urodzony(-a) 20 sierpnia 1989
Bristol
Gra zawodowa od 2005
Najwyższy ranking 1 (2012/2013)
Najwyższy break 147 (Antwerp Open) 2013 (German Masters) 2015 (China Open) 2017
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 5
UK Championship 2011
China Open 2011, 2016
International Championship 2012
Australian Goldfields Open 2014

Judd Trump (ur. 21 sierpnia 1989 w Bristolu) – angielski snookerzysta, wicemistrz świata z 2011, zwycięzca China Open 2011, International Championship 2012, Australian Open 2014 oraz UK Championship 2011. W snookera gra lewą ręką, mimo że na co dzień jest praworęczny. W swojej karierze ma na koncie 536[1] setek, w tym dwa podejścia maksymalne. Suma nagród jakie wygrał w turniejach to 1 461 781 funtów[2].

Kariera snookerowa[edytuj | edytuj kod]

Judd Trump z pucharem za zwycięstwo w UK Championship

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Judd Trump jest trzykrotnym Mistrzem Anglii Juniorów, a w wieku 16 lat został półfinalistą Mistrzostw świata U-21 (mistrzostwa graczy poniżej 21 roku życia).

13 marca 2004 roku podczas turnieju juniorskiego w Coalville uzyskał maksymalny break. Był wówczas najmłodszym snookerzystą (14 lat 206 dni), który popisał się takim wyczynem w oficjalnych zawodach (wcześniej ten rekord był w posiadaniu Ronniego O’Sullivana).

Kariera zawodowa do sezonu 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

Swoją karierę zawodową rozpoczął w 2005 roku startując w turnieju rankingowym Grand Prix. Jego największym sukcesem sezonu 2005/2006 było dojście do ostatniej 48-ki Welsh Open 2006[3]. Tym samym stał się najmłodszym graczem, który zakwalifikował się do rundy finałowej turnieju rankingowego.

W 2007 roku został trzecim 17-latkiem, który awansował do pierwszej rundy Mistrzostw świata. W swoim debiucie w Crucible Theatre przegrał jednak z byłym mistrzem świata Shaunem Murphy 6:10, mimo wcześniejszego prowadzenia 6:5.

W 2008 roku nie zdołał awansować do rundy finałowej Mistrzostw po nikłej porażce w kwalifikacjach z Joe Swailem 9:10.

Na turnieju Grand Prix 2008 w pierwszej rundzie awansował walkowerem (Graeme Dott doznał złamania nadgarstka). W drugiej rundzie wyeliminował Joe Perry’ego po zwycięstwie 4:2. W ćwierćfinale wyeliminował mistrza świata z roku 2008 – Ronnie O’Sulivana. Trump pokonał starszego Anglika 5:4 i awansował do półfinału.

Do końca 2009 roku na swoim koncie zapisał 70 breaków stupunktowych.

3 kwietnia 2011 roku wygrał pierwszy turniej rankingowy China Open 2011 pokonując w finale Marka Selby’ego 10:8.[4]

Podczas Mistrzostw świata w snookerze 2011 wygrał mecze z Neilem Robertsonem (10:8), Martinem Gouldem (13:6), Graemem Dottem (13:5) oraz Dingiem Junhuiem (17:15), dzięki czemu awansował do finału. 2 maja 2011 roku został wicemistrzem świata ulegając w finale Johnowi Higginsowi (18:15). Jednak mecz ten był dość wyrównany i zakończył się trudnym snookerem, ustawionym Trumpowi, na bili różowej.

Do końca sezonu 2010/2011 na swoim koncie zapisał 111 breaków stupunktowych.

Kariera zawodowa od sezonu 2011/2012[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2011/2012[edytuj | edytuj kod]

11 grudnia 2011 roku wygrywał prestiżowy turniej UK Championship, pokonując po drodze takich zawodników jak Neil Robertson czy Ronnie O’Sullivan, by w finale pokonać Marka Allena 10-8. Dzięki temu zwycięstwu awansował na piąte miejsce w rankingu.

Do inaugurującego snookerowe zmagania w roku 2012 prestiżowego turnieju Masters Trump przystępował jako jeden z faworytów. W pierwszej rundzie pewnie pokonał Stuarta Binghama 6:3. Następnie w drugim kolejnym turnieju w drugiej rundzie spotkał Ronniego O’Sullivana, z którym zwyciężył 6:2. W półfinale jednak uległ późniejszemu triumfatorowi Neilowi Robertsonowi 3:6.

W kolejnym turnieju rankingowym German Masters Judd dotarł do ćwierćfinału po drodze pokonując Paula Davisona 5:1 i Marka Allena 5:2. W samym ćwierćfinale uległ Stephenowi Maguire’owi 5:4 wygrywając już 4:2.

W dwóch następnych turniejach, czyli Welsh Open i World Open Trump kolejno docierał do ćwierćfinału i drugiej rundy.

W PTC Grand Final Judd jako lider rankingu Players Tour Championship został rozstawiony z numerem pierwszym. Typowany na zwycięzcę turnieju Trump w swoim pierwszym meczu zmierzył się z Chińczykiem Xiao Guodongiem. Mecz ten niespodziewanie przegrał 2:4.

W ostatnim chińskim turnieju w sezonie China Open, gdzie Judd przystępował jako obrońca tytułu. W pierwszym meczu pokonał Jimmmy’ego White’a 5:3. W takim samym stosunku wygrał mecz drugiej rundy ze Stuartem Binghamem. W ćwierćfinale spotkał się ze Stephenem Lee, z którym przegrał również wynikiem 3:5. Pomimo nie zagrania w półfinale żadnego turnieju rankingowego po zwycięskim UK Championship snookerzysta z Bristolu awansował na fotel wicelidera w Rankingu.

W kończących sezon Mistrzostwach Świata Trump był głównym faworytem do zgarnięcia tytułu Mistrza Świata. W pierwszej rundzie pokonał Dominica Dale’a 10:7. Zwycięstwo to było dla samego zawodnika sporym wyczynyem, ponieważ przed pierwszą sesją pojedynku doznał zatrucia pokarmowego i sam Trump w pomeczowej konferencji prasowej twierdził, że choroba była na tyle dokuczliwa, że był gotów poddać mecz w czasie jego trwania. W drugiej rundzie Judd spotkał się z Alim Carterem. Spotkanie to miało bardzo dramatyczny przebieg. Pierwszą sesję pojedynku wygrał Carter 5:3. W drugiej sesji Trump odrobił straty i wysunął się na prowadzenie 9:7. W trzeciej partii trzeciej sesji pojedynku Judd zaatakował breaka maksymalnego. Podejście to jednak zakończył na 96 punktach. Kolejną partię wygrał Carter i ustalił wynik po 4 frame’ach decydującej sesji pojedynku na 11:9 dla Trumpa. Kolejną partię wygrał młodszy z Anglików i podwyższył swoje prowadzenie na 12:9 i potrzebował tylko jednej partii do wygrania spotkania. W tym momencie Judd zaczął grać słabo, dzięki czemu Carter odrobił straty i doprowadził do decydującej, 25-tej partii. Po wyrównanym początku Judd podszedł do stołu, lecz jednak pierwszym podejściu zdobył 9 punktów. W drugim zdobył tylko 10 oczek, pudłując łatwą czerwoną z przyrządu i zostawiając łatwy układ przeciwnikowi. Carter zakończył podejście z przewagą wymagającą od Trumpa ustawienia 4 snookerów, które Anglik ustawił i zmniejszył przewagę na tyle, że mógłby odnieść końcowy sukces. Ali jednak po tym powiększył przewagę i zapewnił sobie zwycięstwo w meczu wynikiem 13:12 i awans do ćwierćfinału. Trump opuścił Crucible ze łzami w oczach. Judd gdyby awansował do ćwierćfinału zapewniłby sobie pierwsze miejsce w Rankingu Oficjalnym na koniec sezonu.

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

Trump dobrze wszedł w sezon. Już w Szanghaj Masters doszedł do finału. Prowadził w nim aż 7-1 z czterokrotnym mistrzem świata Johnem Higgins’em, lecz Szkot wbił brejka maksymalnego, po długiej walce Anglik przegrał mecz 9-10. Zakwalifikował się do finału turnieju International Championship rozgrywanym w chińskim Chengdu (zwyciężając 9-1 nad Peterem Ebdonem w półfinale), wyprzedził w generalnej klasyfikacji punktowej światowego rankingu snookerowego Marka Selby’ego, zostając tym samym nowym numerem 1 (dziesiątym w historii listy rankingowej). W drugiej części sezonu Trump zaczął często odpadać w pierwszej rundzie, lecz w Mistrzostwach Świata dotarł do półfinału, gdzie przegrał z przyszłym zwycięzcą, powracającym po dłuższej przerwie, Ronniem O’Sullivanem. Po meczu the Rocket pochwalił dobrą grę bristolczyka.

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

W 1/16 finału turnieju rankingowego Antwerp Open w Belgii Judd Trump osiągnął break maksymalny grając przeciwko Markowi Selby’emu.

Sezon 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym turnieju sezonu Wuxi Clasic Judd doszedł do 1/8 finału, gdzie musiał uznać wyższość Maguirea.

W następnych zawodach, Australian Goldfields Open 2014 młody Anglik nie miał sobie równych i w finałowym pojedynku ograł zawodnika gospodarzy Neila Robertsona 9:5. Po drodze do finału wyeliminował m.in. Xiao Guodonga i Ricky Waldena.

Trzecim dużym turniejem, w którym wystąpił Judd był Shanghai Masters, zawodnik odpadł już w 1 rundzie, ulegając Dominicowi Daleowi.

International Championship to również szybka porażka i powrót do domu już po meczu drugiej rundy turnieju. Zawodnika wyeliminował Jamie Burnett.

Podczas nierankingowych zawodów Champion of Champions 2014 awansował do finału, gdzie ostatecznie musiał uznać wyższość obrońcy tytułu O’Sy. Starszy Anglik wygrał z Juddem 10:7. Po drodze eliminował Stephena Maguirea, aktualnego mistrza świata Marka Selbyego oraz Neila Robertsona. Za porażkę w finale Anglik otrzymał nagrodę w wysokości 50,000 funtów.

W piątym turnieju obecnego sezonu Judd zaprezentował wspaniałą dyspozycję podczas UK Championship 2014. Wyższość Judda musieli uznać tacy zawodnicy jak: Stephen Maguire w półfinale, Mark Davis w ćwierćfinale czy Rod Lawler w 1/8. W finale doszło do angielskiego pojedynku, rewanżu za Champion of Champions 2014, lecz i tym razem po ostateczne zwycięstwo sięgnął Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał Judda 10:9, mimo iż prowadził już 9:4, wówczas Judd postraszył starszego Anglika, lecz mała niedokładność przekreśliła szansę na jego zwycięstwo. W całych zawodach Judd zdobył największą ilość breaków 100+, dokonał tego 8 razy. Warto dodać, że podczas tych zawodów zdobył swoją jubileuszową, trzysetną setkę w oficjalnych zawodach. Za dotarcie do półfinału zgarnął nagrodę w wysokości 70,000 funtów.

Rok 2015 rozpoczął od zmagań w Championship League Snooker. W meczach pierwszej grupy Judd wygrał 2 spośród 6 spotkań, lecz to pozwoliło mu na awans do półfinału. Tam musiał uznać wyższość Stuarta Binghama. W spotkaniach drugiej grupy młody Anglik przegrał tylko 2 spotkania i zajął 2 miejsce na koniec zmagań w grupie. W półfinale pokonał Marco Fu, a w finale musiał uznać wyższość Matthew Selta. W 15 do tej pory rozegranych spotkaniach w CLS wbił 6 breaków 100+.

Podczas zmagań w Masters 2015 Anglik odpadł już w I rundzie, ulegając w pierwszym spotkaniu Szkotowi Stephenowi Maguire’owi 4:6, mimo prowadzenia 2:0.

German Masters to porażka Judda w meczu ćwierćfinałowym, w którym zmierzył się z Markiem Selbym. W trakcie tego spotkania wbił swojego drugiego w karierze breaka maksymalnego.

W marcu 2015 wygrał nierankingowy turniej World Grand Prix pokonując w finale Ronnie’go O’Sullivana 10-7.

W całym sezonie rozegrał do tej pory 67 spotkań, z czego 48 wygrał. Bilans frejmów w sezonie: 443 rozegrane, 271 wygrane, 172 przegrane[5].

Aktualnie ma na koncie 52 breaki stupunktowe zdobyte w sezonie 2014/15. Dzięki grze zarobił 229,150 funtów[5].

Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce w światowym rankingu snookerowym
2006/07 75
2007/08 51
2008/09 41
2009/10 30
2010/11 27
2011/12 9
2012/13 2
2013/14 3
2014/15 6
2015/16 5

Rankingowe[edytuj | edytuj kod]

  • China Open, 2011
  • UK Championship, 2011
  • International Championship, 2012
  • Australian Goldfields Open, 2014
  • Euro Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 1
  • Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 2
  • Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 9
  • European Tour 2012/2013, Turniej 4
  • China Open, 2016
  • Players Championship 2017

Nierankingowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 100+ Centuries, snookerinfo(ang.)
  2. cuetracker: Aktualne na dzień 14.01.2015. [dostęp 14 stycznia 2015].
  3. Global Snooker Centre: 2006 Welsh Open (ang.). [dostęp 11 stycznia 2009].
  4. Trump wygrywa w Pekinie! Narodziny gwiazdy (pol.). eurosport.pl. [dostęp 2011-04-07].
  5. a b Dane po zakończeniu Masters 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]