Juefan Huihong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juefan Huihong
覺範慧洪
Data i miejsce urodzenia 1071
Benchun
Data i miejsce śmierci 1128
Tong’an
Szkoła frakcja huanglong szkoły linji
Nauczyciel Letan Kewen
Zakon chan

Juefan Huihong (ur. 1071, zm. 1128; chiń. 覺範慧洪, pinyin Juéfàn Huìhóng; kor. 각범혜홍 Kakpǒm Hyehong; jap. Kakuhan Ekō; wiet. Giác Phạm Huèi Hồng) – chiński mistrz chan z frakcji huanglong szkoły linji i poeta. Znany także jako Dehong (德洪) i Qingliang Huihong (清凉慧洪).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Juefan pochodził z Benchun w prow. Jiangxi.

Gdy Juefan miał 14 lat zmarli jego rodzice. Został w nowicjuszem w klasztorze mistrza Sanfenga Qinga. Każdego dnia zapamiętywał kilka tysięcy słów sutr, które studiował. Posiadał fotograficzną pamięć i zapamiętywał każdy tekst po jednym przeczytaniu. Stał się wybitnym znawcą sutr. W wieku 19 lat przyjął pełną mnisią ordynację w klasztorze Tianwang (Niebiańskich Królów) w Luoyangu. Wtedy też otrzymał swoje pierwsze imię Dharmy – Huihong. Zdał także państwowe egzaminy. W klasztorze tym studiował nauki madhjamiki oraz jogaczary. Jego nauczycielem był mnich Xuanmi.

Po czterech latach nauki przestał studiować sutry i rozpoczął praktykę u mistrza Zhenjinga (Letana Kewena) w Guizong. Gdy Zhenjing przeniósł się do Shimen, Juefan poszedł tam za nim. Mistrz obawiał się, że Juefan cierpi na chorobę wywołaną jego nadmierną erudycją. Starał się swoimi naukami rozbudzić w nim wielkie zwątpienie. Gdy tylko Juefan chciał coś powiedzieć, Zhenjing mówił Czy to, co mówisz, jest zgodne z Drogą?

W końcu Juefan osiągnął oświecenie i skomponował gathę

Gdy Lingyun zobaczył je kiedyś, nigdy nie spojrzał powtórnie,
Te gałęzie ozdobione czerwono i biało nie ujawniały kwiatów.
Nieszczęśliwy rybak, który nie złapał niczego ze swojej łodzi,
Powrócił do sieci na ryby i krewetki na suchy ląd.

Po potwierdzeniu oświecenia przez mistrza, Juefan udał się na wędrówkę i odwiedził wielu znanych mistrzów chan. Wszyscy potwierdzali jego oświecenie i wychwalali jego urzeczywistnienie tak, że stał się sławny.

Po pewnym czasie wysoki urzędnik Xian Mozhu zaprosił Juefana do zostania opatem klasztoru Beijingde w Fuzhou. W jakiś czas potem mistrz przeniósł się do klasztoru Qingliang w Nankinie.

W 1128 r. mistrz zmarł w Tong’an.

Po petycji wystosowanej przez urzędnika Kuo Tianmina, cesarz obdarzył mistrza pośmiertnym imieniem "Drogocenne Oświecenie Doskonałej Czystości".

Znaczenie mistrza[edytuj | edytuj kod]

Mistrz był jednym z największych mistrzów linii przekazu huanglong[1]. Jednak był także ważną postacią w okresie, w którym literatura chanu osiągnęła swój zenit.

Był autorem wielu komentarzy dotyczących klasycznego chanu i biografii. Był także redaktorem pracy Linji zongzhi, która zbierała nauki i mowy mistrza Linjiego.

Z jego tekstów poznać można sytuację ówczesnego chanu. W jednym ze swoich tekstów lamentuje, że z "pięciu domów chanu", egzystują już właściwie tylko dwa – linji i yunmen. Jednak zauważył odrodzenie się "domu" caodong i pojawienie się wielkiego mistrza Furonga Daokaia. Mało tego, chociaż jako mistrz tradycji linji, mógłby kwestionować legalność linii przekazu caodong, to jednak podkreśla znaczenie i legitymizuje mistrza Touziego Yiqinga, nazywając go "prawdziwym synem" Dayanga Jingxuana[2]. Mistrz prezentował więc postawę ekumeniczną, daleką od sekciarstwa.

Dzieła literackie[edytuj | edytuj kod]

Linia przekazu Dharmy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Str. 407
  2. Morten Schlütter. How Zen Becomes Zen. Ss. 79, 80
  3. Dosłownie chanlin oznacza "las chanu". Było to synonimiczne określenie klasztoru chanu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andy Ferguson: Zen's Chinese Heritage. Boston: Wisdom Publications, 2000, s. 123–125. ISBN 0-86171-163-7.
  • Morten Schlütter: How Zen Became Zen. The Dispute Over Elightenment and the Formation of Chan Budddhism in Song-Dynasty China. Honolulu: University of Hawai'i Press, 2008, s. 289. ISBN 978-0-8248-3255-1.
  • Albert Welter: The "Linji lu" and the Creation of Chan Orthodoxy. The Development of Chan's Records of Sayings Literature''. Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 399–401. ISBN 978-0-19-532957-5.