Julian Dybiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julian Dybiec

Julian Dybiec (ur. 8 stycznia 1940 r. w Łącku) – historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego; absolwent Technikum Ekonomicznego w Nowym Sączu, gdzie duży wpływ na jego zainteresowania historyczne wywarła nauczycielka Eleonora Żdżańska, absolwentka Uniwersytetu Lwowskiego, uczennica prof. Stanisława Łempickiego. Studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ (1963). Pod kierunkiem Henryka Barycza przygotował pracę doktorską pt. "Michał Wiszniewski. Życie i twórczość".

Od 1965 r. jest pracownikiem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tu uzyskał doktorat, przeprowadził habilitację i otrzymał tytuł profesora belwederskiego. Pełnił funkcję kierownika w Zakładzie Historii Oświaty. W 2010 przeszedł na emeryturę. Specjalizuje się w dziejach Galicji, Francji i Danii, związkach kulturalnych Polski z Zachodem w epoce zaborów. Autor ok. 100 prac naukowych. Prezes Górskiego Towarzystwa Naukowego. Projektant i organizator naukowy Muzeum Regionalnego w Łącku. Członek zespołu redakcyjnego "Rocznika Sądeckiego" i Klubu Przyjaciół Ziemi Sądeckiej. Propagator historii i kultury regionalnej, dziejów edukacji.

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzieje Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2000 (współautor: Krzysztof Stopka)
  • Uniwersytet Jagielloński wobec stalinizmu 1945-1956, 2001
  • Recepcja idei pedagogicznych w Polsce, 2001
  • Dziewiętnastowieczne podróże do Francji i tworzenie się stereotypu francuskiego w Polsce, 2003
  • Nie tylko szablą. Nauka i kultura polska w walce o utrzymanie tożsamości narodowej 1795-1918, 2004
  • Polska w orbicie wielkich idei. Polskie przekłady obcojęzycznego piśmiennictwa 1795-1918, t. 1, 2011

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]