Julio Granda Zuñiga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julio Granda Zuñiga
Julio Granda Zuniga 2014.jpg
Julio Granda Zuñiga, Andora 2014
Państwo  Peru
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1967
Camaná
Tytuł szachowy arcymistrz (1986)
Ranking FIDE 2653 (01.09.2017)[1]
Miejsce w kraju 1
FIDE Top 100 99

Julio Ernesto Granda Zuñiga (ur. 25 lutego 1967 w Camanie) – peruwiański szachista, arcymistrz od 1986 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Od połowy lat 80. jest najlepszym peruwiańskim szachistą, w roku 1986 (po zwycięstwie w Hawanie) otrzymując jako drugi Peruwiańczyk (po Orestesie Rodríguezie Vargasie) tytuł arcymistrza. W roku 1987 podzielił IV-VI miejsce na turnieju międzystrefowym w Zagrzebiu[2] i był bardzo blisko awansu do grona pretendentów do tytułu mistrza świata. W turniejach międzystrefowych wystąpił jeszcze dwukrotnie: w Groningen (turniej PCA) - XIV miejsce[3], natomiast w Biel/Bienne (turniej FIDE) - XXXIII miejsce[4] (oba turnieje rozegrano systemem szwajcarskim w roku 1993). W latach 90. odniósł wiele turniejowych sukcesów, zwyciężając bądź dzieląc I miejsca m.in. w León (1990), Barcelonie (1990), Sewilli (1990), Buenos Aires (1991), Nowym Jorku (1992), Brasílii (1993), Mar del Placie (1993), Pampelunie (1995, 1996), São Paulo (1995), Amsterdamie (1995, 1996) i ponownie w Lyonie (1997). W roku 1997 wziął udział w rozegranych w Groningen mistrzostwach świata systemem pucharowym, w których w I rundzie pokonał Bojana Kurajicę, ale w II został wyeliminowany przez Aleksieja Szyrowa[5]. Sukcesy te pozwoliły mu w roku 1998 awansować (z wynikiem 2630 punktów) na 39. miejsce na światowej liście rankingowej FIDE[6].

W latach 1999–2002 nie uczestniczył w rozgrywkach szachowych, a następnie powrócił do aktywnej gry turniejowej odnosząc kolejne zwycięstwa, m.in. w 2003 w memoriale Jose Raula Capablanki w Hawanie (przed Lázaro Bruzónem), w 2004 w Santiago (przed Rafaelem Leitão), w 2005 w Guayaquil (przed Walterem Arencibią), Santa Cruz i Buenos Aires (przed Rubenem Felgaerem), natomiast w 2006 w Sorcie (przed Mihai Subą) i Santiago (wspólnie z Emilio Córdovą)[7]. W 2005 r. zdobył w Buenos Aires srebrny, natomiast w 2007 r. w Cali – złoty medal mistrzostw Ameryki. W 2007 r. podzielił I m. w turniejach open w Pampelunie (wspólnie z Ivanem Salgado Lopezem i Pablo San Segundo Carrillo) oraz w Navalmoral de la Mata (wspólnie z Hichamem Hamdouchim i Salvadorem Gabrielem Del Río Angelisem). W 2008 r. zdobył tytuł mistrza państw iberoamerykańskich[8] oraz zwyciężył w Benasque i w Almerii (wspólnie z Elizbarem Ubiławą), natomiast w 2009 r. – w La Lagunie, Conegliano oraz Pampelunie (wspólnie z Georgiem Meierem, Kiriłem Georgiewem i Viktorem Laznicką). W 2012 r. zdobył w Mar del Placie srebrny medal mistrzostw Ameryki[9], natomiast w 2013 r. w Cochabambie – drugi w karierze tytuł mistrza kontynentu[10]. W 2014 r. zwyciężył w turnieju Andorra Open w La Massanie[11] oraz w Valladolid[12], jak również zdobył (w mieście Pipa) trzeci tytuł indywidualnego mistrza Ameryki[13]. W 2015 r. podzielił I m. (wspólnie z Angelem Arribasem Lópezem) w La Rodzie[14].

Jest pięciokrotnym mistrzem Peru, złote medale zdobył w latach 1994, 1995, 1996, 1997 i 2002[15]. Wielokrotnie reprezentował Peru w turniejach drużynowych, m.in.: jedenastokrotnie na olimpiadach szachowych (w latach 1986, 1988, 1990, 1992, 1994, 1996, 2002, 2004, 2006, 2010, 2014)[16] oraz dwukrotnie na drużynowych mistrzostwach panamerykańskich (w latach 1985, 1987)[17].

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze (stan na wrzesień 2017) osiągnął 1 czerwca 2016 r., z wynikiem 2699 punktów zajmował wówczas 42. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród peruwiańskich szachistów[18][19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]