Julius Evola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julius Evola
Giulio Cesare Andrea Evola
Julius Evola (1973)
Julius Evola (1973)
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1898
Rzym
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1974
Rzym
Zawód filozof cywilizacji, myśliciel metapolityczny, okultysta, poeta, malarz
Narodowość włoska

Julius Evola, właściwie Giulio Cesare Andrea baron Evola (ur. 19 maja 1898 w Rzymie, zm. 11 czerwca 1974 tamże) – włoski filozof, badacz cywilizacji i duchowości, myśliciel metapolityczny, poeta i malarz; współtwórca tradycjonalizmu integralnego i patron ideowy radykalnej prawicy, weteran I wojny światowej[1].

Biografia[1][edytuj]

Pochodził z katolickiej rodziny. Podczas I wojny światowej, w wieku dziewiętnastu lat Evola wstąpił do wojska jako porucznik artylerii górskiej i walczył przeciwko Austriakom w okopach Carso. Po wojnie studiował na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu Rzymskiego, zrezygnował jednak z dyplomu „przez wzgardę dla tytułów akademickich”. Niedługo później stał się jednym z liderów awangardy artystycznej, sam uprawiał malarstwo, w dwu estetycznych fazach: "sensoryjnego idealizmu" (1915-18) i "abstrakcjonizmu mistycznego" (1918-21). Następnie zainteresował się dadaizmem, uprawiając zarówno dadaistyczne malarstwo (około 30 obrazów) oraz poezję (napisany po francusku poemat La parole obscure du paysage intérieur, Zurigo 1921, Milano 1981; Canzoni, Roma 1971); w 1920 redagował dadaistyczne pismo "Noi".

W 1921 zerwał z dadaizmem, i zaprzestał działalności artystycznej całkowicie poświęcając się filozofii, oraz religii. Jego głównymi inspiracjami w tym okresie były twórczość Fryderyka Nietzschego, Carlo Michelstaedtera i Otto Weiningera.

Evola nawiązał również kontakt z kręgami ezoterycznymi – m.in. z masonem rytu szkockiego i przywódcą włoskiego neopitagoreizmu Arturo Reghinim; współpracował z pismami Ignis, Atanór, Bilychnis, Ur i Krur, wokół których około 1926 powstała Grupa UR „dążąca do nadania wysokiej wartości kulturze hermetycznej i ezoterycznej”. Grupa Ur była zwieńczeniem drogi, którą zapoczątkował badaniem doktryn orientalnych, a zwłaszcza tantr starożytnych Indii.

Włoch kształtował swoje poglądy w oparciu między innymi o twórczość René Guénona. Tak samo jak Guénon, Baron Evola współtworzył integralny tradycjonalizm, jednak w o wiele radykalniejszej formie. W połowie lat 30 zainteresował się tematyką rasową, ujmując jednak tę problematykę zupełnie odmiennie od materialistycznego rasizmu nazistów, co przyznaje antyfaszystowski historyk pochodzenia żydowskiego - R. De Felice, podkreślający, iż Evola odrzucał "wszelką teoretyzację rasizmu za pomocą klucza wyłącznie biologicznego", i był myślicielem, który "wychodząc na pewną drogę wie, jak ją przebyć [...] z godnością, a nawet powagą" (R. De Felice, Storia degli Ebrei italiani sotto il fascismo, Torino 1961). Tematyce rasy, w potrójnym ujęciu: jako kategorii fizycznej, psychicznej i duchowej, poświęcił E. książki: Tre aspetti del problema ebraico (Roma 1936, Padova 1978), Il mito del sangue (Milano 1937, Padova 1978),Indirizzi per una educazione razziale (Napoli 1941, Padova 1979), Sintesi di dottrina della razza (Milano 1941, Padova 1978; przekł. pol. /fragment/: Duch arystokratyczny a rasizm, "Fronda" 1994 nr 2/3); zainteresowania ascetycznymi szkołami orientalnymi kontynuował pracą o buddyjskiej "doktrynie Przebudzenia": La dottrina del Risveglio (Bari 1941, Milano 1973).

Po obaleniu Mussoliniego przyjęty został przez Adolfa Hitlera i znalazł się w gronie osób witających (uwolnionego przez płk. O. Skorzennego) Duce w kwaterze głównej w Kętrzynie; pod koniec wojny, w Wiedniu, został zraniony odłamkiem bomby z samolotu, i w następstwie obrażeń rdzenia kręgowego, doznał niedowładu nóg; podjęta w klinice wojskowej w Bolonii (gdzie przebywał 2 lata) operacja okazała się nieudana, i Baron całą resztę życia spędził na wózku inwalidzkim.

W 1950 powrócił do rodzinnego Rzymu. Nie miał on wówczas zamiaru porzucać swojej filozoficznej działalności. Współpracował między innymi z pismem ,,Imperium'' wydawanym przez grupę Fasci di Azione Rivoluzionaria (Pino Rauti, R. Graziani). Ze względu na swoją działalność postawiono mu zarzuty wrogości wobec demokracji, za co spędził 6 miesięcy w areszcie. Sam w tym czasie porównywał się do Sokratesa, skazanego na śmierć za to samo ,,przewinienie''. Sam Evola został jednak uniewinniony. Do swego ostatniego tchnienia w 1974 spowodowanego niewydolnością serca, Włoch napisał jeszcze kilka książek, a także udzielił kilku wywiadów (między innymi na kilka miesięcy przed śmiercią wywiad o inicjacji we współczesnym świecie)[2].

Literatura w języku polskim[edytuj]

Wybrane dzieła Juliusa Evoli[edytuj]

  • Arte astratta, Rzym 1920
  • La parole obscure du paysage intérieur, Zurych 1920
  • Saggi sull’idealismo magico, Todi-Rzym 1925
  • L’uomo come potenza, Todi-Rzym 1926
  • L’individuo e il divenire del mondo, Rzym 1926
  • Teoria dell’Individuo Assoluto, Turyn 1927
  • Imperialismo pagano. Il Fascismo di fronte al pericolo eurocristiano, Todi-Rzym 1928
  • Fenomenologia dell’Individuo Assoluto, Turyn 1930
  • La tradizione ermetica, Bari 1930
  • Maschera e volto dello spiritualismo contemporaneo, Turyn 1932
  • Rivolta contro il mondo moderno, 1934
  • Tre aspetti del problema ebraico, Rzym 1936
  • Il mistero del Graal e la tradizione ghibellina dell’Impero, Bari 1937
  • Il mito del sangue, Mediolan 1937
  • Sintesi di dottrina della razza, Mediolan 1941
  • Indirizzi per una educazione raziale, Neapol 1941
  • La dottrina del Risveglio, Bari 1941
  • Orientamenti, Rzym 1950
  • Gli uomini e le rovine, Rzym 1953
  • Metafisica del sesso, Rzym 1958
  • L’operaio nel pensiero di Ernst Jünger, Rzym 1960
  • Cavalcare la tigre, 1961
  • Il cammino del Cinabro, 1963
  • Il Fascismo. Saggio di una analisi critica dal punto di vista della Destra, con Note sul III Reich, Rzym 1964
  • L’Arco e la Clava, 1968
  • Raâga Blanda, Mediolan 1969
  • Ricognizioni. Uomini e problemi, Rzym 1974

Przypisy

  1. a b Evola. haggard.w.interiowo.pl. [dostęp 2015-10-29].
  2. Julius Evola - Inicjacja w nowoczesnym świecie. tradycjonalizm.net. [dostęp 2015-10-29].

Linki zewnętrzne[edytuj]