Julius Schreck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julius Schreck
Ilustracja
Adolf Hitler i Julius Schreck
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1898
Monachium
Data i miejsce śmierci 15 maja 1936[1]
Monachium
Przyczyna śmierci zapalenie opon mózgowych
Zawód kierowca, członek organizacji paramilitarnych
Partia Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników

Julius Schreck (ur. 13 lipca 1898 w Monachium, zm. 16 maja 1936 tamże) – kierowca i ochroniarz Adolfa Hitlera, założyciel i pierwszy dowódca Schutzstaffeln (SS)[2]. Był jednym z najbardziej zaufanych towarzyszy Hitlera[3].

Życiorys[edytuj]

Walczył w I wojnie światowej, a po jej zakończeniu był członkiem Freikorpsu[3]. Członek NSDAP od 1920 – wstąpił do partii w tym samym czasie co Adolf Hitler (nr NSDAP – 53, nr SS – 5, Blutorder nr 349). W 1921 był jednym z założycieli SA. W marcu 1923 na polecenie Hitlera zorganizował niewielki oddział do ochrony wodza – tzw. Stabswache (Warta sztabowa), 16 maja 1923 przemianowaną na Stosstrupp Adolf Hitler (Oddział uderzeniowy Adolfa Hitlera). Była to zaledwie 12-osobowa grupa bojówkarzy, jednakże starannie wyselekcjonowana i bezwzględnie lojalna wobec führera[4].

W listopadzie 1923 Schreck uczestniczył z Hitlerem w nieudanym zamachu stanupuczu monachijskim[2], po którym został osadzony w twierdzy Landsberg, razem z innymi przywódcami nazistowskimi[3]. Został skazany na stosunkowo łagodną formę odbywania kary – Festungshaft, uważaną za honorową, zwykle zarezerwowaną dla tych, którzy „działali ze szlachetnych pobudek”[5]. Stosstrupp Adolf Hitler przestał istnieć, został zdelegalizowany[6].

Po opuszczeniu zakładu karnego został zatrudniony przez Hitlera jako szofer z miesięczną pensją 100 marek[7]. W 1925 Schreck ponownie podjął działalność i w kwietniu przystąpił do organizacji oddziału[6], składającego się początkowo z członków dawnego Stosstrupp Adolf Hitler. Nowa organizacja, nazwana Schutzstaffeln (SS, Sztafety ochronne), liczyła najpierw zaledwie 8 osób, a na wiosnę 1926 w jej skład wchodziło już 75 truppen (oddziałów), teoretycznie po 10 członków (faktycznie mniej). W kwietniu 1926 zdał dowództwo nad SS w ręce Josepha Berchtolda, a sam do 1936 był ulubionym[8], osobistym szoferem[9] i adiutantem führera, pozostając członkiem SS. 20 lutego 1932 został awansowany do stopnia SS-Sturmführera, 30 stycznia 1933 – do stopnia SS-Standartenführera (z pominięciem pośrednich stopni), 27 lutego 1934 – do stopnia SS-Oberführera. 1 stycznia 1935 otrzymał rangę SS-Brigadeführera (według niektórych źródeł[jakich?], jego najwyższym stopniem w SS był Oberführer).

Zmarł na zapalenie opon mózgowych w 1936[2] i został pochowany na koszt państwa, jako członek-założyciel SS[3]. Był nazywany „chodzącą karykaturą Hitlera”, ze względu na uderzające podobieństwo fizjonomii i podobne wąsy[10]. Często mylnie nazywany pierwszym Reichsführerem-SS. W rzeczywistości Schreck dowodząc SS używał tytułu Führer der Oberleitung (szef naczelnego kierownictwa), a pierwszym dowódcą SS, używającym tytułu Reichsführer, był Joseph Berchtold – jego następca[1]. Innymi zaufanymi kierowcami Hitlera byli Emil Maurice i Erich Kempka.

Przypisy

  1. a b Adrian Weale SS Historia pisana na nowo, wyd. polskie 2012 r., s. 36–37.
  2. a b c Bogusław Wołoszański Największy wróg Hitlera, wydanie 2012, s. 63.
  3. a b c d Nigel Cawthorne Historia SS. Legiony śmierci w służbie Hitlera, wydanie polskie 2012, s. 16–17.
  4. Karol Grünberg SS Gwardia Hitlera, wydanie 1994, s. 18–23.
  5. Adrian Weale SS Historia pisana na nowo, wyd. polskie 2012 r., s. 29.
  6. a b Karol Grünberg SS Gwardia Hitlera, wydanie 1994, s. 22–23.
  7. Guido Knopp Tajemnice Trzeciej Rzeszy, wyd. 2013, s. 125.
  8. „Rozmowy przy stole”, Wyd. Charyzma 1996, ISBN 83-85820-02-07.
  9. Serial dokumentalny Hitler’s bodyguard, odc. 8 Dangerous car journeys, 2008 r.
  10. Adrian Weale SS Historia pisana na nowo, wyd. polskie 2012 r., s. 33.