Juliusz Bijak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juliusz Bijak
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 14 września 1860
Biadoliny, Małopolska, Cesarstwo Austriackie
Data śmierci 21 kwietnia 1943
Przebieg służby
Lata służby 1878-1879 i 1881-1921
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki c. i k. 56 Pułk Piechoty
c. i k. 57 Pułk Piechoty
Twierdza Chełmno
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca Obrony Przemyśla
dowódca twierdzy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Kawaler Orderu Leopolda

Juliusz Bijak (ur. 14 września 1860 w Biadolinach, zm. 21 kwietnia 1943 w Wadowicach) – generał major Cesarskiej i Królewskiej Armii, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

10 sierpnia 1878 powołany został, jako jednoroczny ochotnik, do 56 Pułku Piechoty. Po rocznej służbie zakończonej nominacją oficerską rozpoczął studia na Politechnice Wiedeńskiej. Dwa lata później zdecydował się jednak na karierę wojskową i został oficerem zawodowym w swoim macierzystym pułku. 1 marca 1914 objął dowództwo 57 Pułku Piechoty. 14 września 1914 ranny podczas bitwy pod Zaleszanami i dostał się do rosyjskiej niewoli. W styczniu 1918 ze względu na tan zdrowia zwolniony z niewoli i przekazany do Danii. W kwietniu tego roku wraca do Austrii i zostaje awansowany na generała majora. Po czterech miesiącach urlopu skierowany na front włoski. Przydzielony do dowództwa 33 Dywizji Piechoty, będącej częścią 14-tej armii pod dowództwem generała Otta von Below.

Był odznaczony austriackim Orderem Leopolda.

6 listopada 1918 przyjechał do Krakowa i zgłosił się do służby w polskim wojsku. W okresie od listopada 1918 do sierpnia 1920 pełnił funkcje dowódcy Obrony Przemyśla, dowódcy Okręgu Etapowego w Bielsku oraz szefa Komisji Delimitacyjnej w Poznaniu. Następnie w Dowództwie Okręgu Generalnego „Pomorze”. 1 maja 1920 zatwierdzony został z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika. W okresie od sierpnia do listopada 1920 sprawował dowództwo twierdzy Chełmno i odcinka o tej samej nazwie.

Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził przyznany mu stopień tytularnego generała dywizji. Osiadł w Wadowicach dokąd przeniósł się z Krakowa. W 1929 roku wydał Wspomnienia ze służby wojskowej. Zmarł 21 kwietnia 1943 roku. Grób generała znajduje się na Cmentarzu Parafialnym w Wadowicach.

Bibliografia[edytuj]

  • Waldemar Bałda, Generał z Biadolin, "TEMI", 9 czerwca 2010.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 32
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6
  • Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ​ISBN 83-7188-235-1
  • Pod obcymi sztandarami. Generałowie polskiego pochodzenia w siłach zbrojnych państw obcych. T. 1. Fundacja Polonia Semper Fidelis – Muzeum Niepodległości w Warszawie, 2016, s. 24