Juliusz Hupert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Hupert
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1910
Tarnopol
Data i miejsce śmierci 20 lipca 1995
Londyn, Wielka Brytania
Zawód, zajęcie radioelektronik

Juliusz J. Hupert (ur. 6 maja 1910 w Tarnopolu, zm. 20 lipca 1995) – polski inżynier pracujący podczas II wojny światowej dla Admiralicji Brytyjskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej w roku 1933, a następnie pracował w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych. W 1938 wynalazł i opatentował Nadajnik radiotelegraficzny z generatorem lub wzmacniaczem lampowym zaopatrzonym w lampę manipulacyjną lub w lampę kompensacyjną (patent nr. 26078). W latach 1940-1947 pracował w Wielkiej Brytanii w Admiralty Signal Establishment, gdzie pracował nad udoskonaleniem łączności radiowej na morzu. Jego najważniejszym wynalazkiem był stabilizator częstotliwości nadajników okrętowych. W latach 1947-1957 był wykładowcą w DePaul University w Chicago i pełnił funkcje dyrektora naukowego w firmie A.R.F Products Inc. W 1951 uzyskał stopień doktora uzyskał na uniwersytecie amerykańskim w Evanston w stanie Illinois, a tytuł profesora fizyki na uniwersytecie w Chicago w roku 1959. Po 1957 roku pracował jako profesor na wydziale fizycznym De Paul University, prowadząc tam prace badawcze oraz wykłady z elektrofizyki. Był zamiejscowym członkiem czynnym Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie[1] Zmarł w wyniku obrażeń spowodowanych upadkiem ze schodów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]