Juliusz Willaume

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Juliusz Willaume (ur. 15 lutego 1904 w Zabłotowie, zm. 27 czerwca 1980 w Lublinie) – polski historyk XIX wieku, badacz historii historiografii i działacz polityczny związany z Poznaniem, Łodzią i Lublinem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 lutego 1904 w Zabłotowie, w rodzinie Józefa i Heleny z Gieszkowskich. Uczył się w szkołach w Brzeżanach i we Lwowie oraz w lwowskim gimnazjum realnym (1914–1920). Brał udział w obronie miasta przed wojskami ukraińskimi. Po ukończeniu Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i zdaniu w 1922 matury, studiował do 1926 historię na wydziale humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1926 był nauczycielem z gimnazjalnym i licealnym. W 1930 obronił doktorat (Amilkar Kosiński 1769–1833) na tymże Uniwersytecie, a w 1946 uzyskał habilitację, 1948 docent UŁ. Od 1953 do przejścia na emeryturę profesor UMCS. Od 1961 był profesorem zwyczajnym. W latach 1959–1970 kierownik katedry historii powszechnej nowożytnej.

W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako nauczyciel, w czasie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie w Krasnymstawie i okolicach. Po 1945 pracował na Uniwersytecie Łódzkim, m.in. jako prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego. W Łodzi wstąpił do SD, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie. Kierował Wydziałem Prasy i Propagandy WK SD.

W 1953 rozpoczął pracę na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie był zatrudniony do 1974 (m.in. jako kierownik Katedry Historii Powszechnej Nowożytnej). W latach 1953–1980 był redaktorem naczelnym Sekcji F Annales UMCS[1]. Od 1957 zasiadał w Wojewódzkim Komitecie SD w Lublinie, będąc w latach 1963–1966 jego przewodniczącym, a także członkiem Centralnego Komitetu SD w Warszawie. W 1963 założył Uczelniany Komitet SD na UMCS, którego został przewodniczącym.

Od 21 czerwca 1933 był mężem Władysławy z Majewskich. Jego córką była historyk Małgorzata Willaume.

Został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Generał Józef Wielhorski (1759–1817), Poznań: Księgarnia Uniwersytecka 1925.
  • Amilkar Kosiński 1769–1823, Poznań: „Ostoja” 1930.
  • Fryderyk August jako książę warszawski (1807–1815), Poznań 1939.
  • Legiony Dąbrowskiego: Europa w dobie wojen napoleońskich, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1960.
  • Wieś lubelska przed uwłaszczeniem, Lublin: Wydawnictwo Lubelskie 1964.
  • Jan Henryk Dąbrowski 1755–1818, Poznań 1969.
  • Kajetan Koźmian, Pamiętniki, t. 13, wstęp oraz koment. Juliusz Willaume; wstęp ed., ustalenie tekstu w oparciu o autogr. oraz komentarz filolog. Marian Kaczmarek i Kazimierz Pecold; przedm. Artur Kopacz, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich 1972.
  • Epoka nowożytna w dziejopisarstwie polskim i powszechnym (wstęp: Wiesław Śladkowski), Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1979.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia Sekcji F Annales UMCS. [dostęp 2010-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-26)].
  2. Kurier Polski”, nr 144 z 3 lipca 1980, s. 2 (nekrolog).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]