Junkers G 38

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Junkers G 38
Junkers G 38 - widoczne kabiny w grubym płacie
Junkers G 38 - widoczne kabiny w grubym płacie
Dane podstawowe
Państwo  Rzesza Niemiecka
Producent Junkers
Typ samolot transportowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 7 osób
Historia
Data oblotu 6 listopada 1929
Lata produkcji 1929
Wycofanie ze służby 1942
Dane techniczne
Napęd 4 × Jumo 204
Moc 4 × 750 KM
Wymiary
Rozpiętość 44,0 m
Długość 23,0 m
Powierzchnia nośna 300 m²
Masa
Startowa 24 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 212 km/h
Zasięg 3500 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu

Junkers G 38niemiecki samolot transportowy z 1929 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Junkers G 38
Junkers G 38 - widok od przodu

Projekt prof. Hugo Junkersa zakładał użycie olbrzymiego skrzydła wolnonośnego bez usterzenia, jednakże w latach dwudziestych budowa takiego skrzydła nie była możliwa ze względów technicznych. Wyjściem był kompromis – zastosowanie bardzo grubego skrzydła wolnonośnego (głębokość profilu 10,8 m i wysokość 2,8 m – przestrzeń wykorzystana przez silniki) z wmontowanymi silnikami oraz klasycznego kadłuba znacznie pomniejszonego w stosunku do olbrzymiego skrzydła. Na kadłubie umieszczone było usterzenie, zapewniające stateczność i sterowność.

Wyprodukowano jedynie 2 sztuki (jedną w wersji G 38a, drugą jako G 38ce), zakupione następnie przez linie lotnicze Deutsche Lufthansa. Pierwszy egzemplarz służył raczej do celów reklamowych, a drugi obsługiwał dłuższe trasy: z Berlina do Monachium, Frankfurtu nad Menem i Królewca. Wykorzystywany był też na niektórych liniach międzynarodowych. Pomimo to G 38 uważany był raczej za „prehistorycznego kolosa” niż za nowoczesny samolot. G 38a rozbił się w 26 maja 1936 w Dessau (dziś Dessau-Roßlau), a druga maszyna od 1939 służyła w Luftwaffe do transportu wojskowego. Została zniszczona w czasie nalotu bombowego w Atenach w maju 1941.

W Japonii zbudowano na licencji 6 samolotów tego typu w wersji bombowej Ki-20.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • G 38a – dwa silniki Junkers L55 (622 KM) bliżej kadłuba, obok nich dwa L8 (400 KM, zastąpione potem silnikami L88 (800 KM)), 30 miejsc pasażerskich i 2 dwumiejscowe kabiny w skrzydłach (na krawędzi natarcia, przy kadłubie)
  • G 38ce – dwa silniki L8 (400 KM) i dwa L88 (800 KM), klapy szczelinowe na krawędzi spływu, 28 miejsc pasażerskich i 2 trzymiejscowe kabiny w skrzydłach

Po roku 1932 oba samoloty wyposażono w silniki Jumo 204 (750 KM). Spotyka się też oznaczenia pierwszego prototypu G 38di i drugiego prototypu G 38b, G 38ci, G 38fi w zależności od montowanych silników.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Wolnonośny górnopłat konstrukcji metalowej, kryty blachą falistą. Podwozie samolotu stałe, z dwoma kołami na każdej goleni. Usterzenie z podwójnym statecznikiem poziomym i potrójnym pionowym. Śmigła czterołopatowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Podobne samoloty: ANT-20 „Maksym Gorki”

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]