Junkers Ju 89

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Junkers Ju 89
(dane dla prototypu V2[1])
Junkers Ju 89 V1 z powiększonym statecznikiem pionowym, wiosna 1932 roku.
Junkers Ju 89 V1 z powiększonym statecznikiem pionowym, wiosna 1932 roku.
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Junkers Flugzeug und Motorenwerke A. G.
Typ ciężki bombowiec dalekiego zasięgu
Konstrukcja czterosilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie
Załoga 9
Historia
Data oblotu grudzień 1936
Egzemplarze 2
Dane techniczne
Napęd cztery dwunastocylindrowe silniki rzędowe Dailmer-Benz DB 600A chłodzone cieczą
Moc 706 kW
Wymiary
Rozpiętość 35,27
Długość 26,50
Wysokość 7,61 m
Powierzchnia nośna 184 m2
Masa
Własna 16 866 kg
Startowa 22 620 kg
Osiągi
Prędkość maks. 390 km/h na wys. 5000 m
Prędkość przelotowa 315 km/h
Pułap 7000 m
Zasięg 2000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
(planowane dla wersji Ju 89A)
2 karabiny maszynowe MG 15 kalibru 7,92 mm, dwa działka MG FF kalibru 20 mm (w wieżyczkach na grzbiecie i pod spodem kadłuba), ładunek bomb o wadze 1600 kg
Użytkownicy
Niemcy

Junkers Ju 89 – niemiecki ciężki bombowiec opracowany przed II wojną światową w zakładach Junkersa. Zbudowano jedynie dwa prototypy tego samolotu, seryjna produkcja nigdy nie została podjęta. Pewne rozwiązania konstrukcyjne wykorzystano w następnych samolotach Junkersa.

Od powstania Luftwaffe w roku 1933 zdawano sobie sprawę ze znaczenia bombowców strategicznych w przyszłej wojnie. Szef sztabu Luftwaffe, generał Walther Wever doprowadził do rozmów między wytwórniami lotniczymi Dorniera i Junkersa w celu opracowania samolotu bombowego dalekiego zasięgu. Efektem jego zabiegów było opracowanie projektów samolotów Dornier Do 19 i właśnie Ju 89, a ministerstwo lotnictwa Rzeszy zleciło w roku 1935 budowę prototypów.

Ju 89 w locie

Oba samoloty były obiecującymi konstrukcjami, lecz o ich dalszym losie przesądziły zmiany w kierownictwie Luftwaffe. Po śmierci Wevera w katastrofie lotniczej, jego następca Albert Kesselring nie widział potrzeb budowania tego typu samolotów. Zamiast tego położył nacisk na rozwój lotnictwa taktycznego jako bezpośredniego środka wsparcia pola walki. Zemściło się to na Niemcach podczas bitwy o Anglię w 1940 roku, gdy brak lotnictwa strategicznego skutecznie ograniczał możliwości niemieckiej ofensywy lotniczej.

Pierwszy prototyp Ju 89 został oblatany 11 kwietnia 1937 roku, a już 29 kwietnia ministerstwo lotnictwa Rzeszy zrezygnowało z koncepcji budowy bombowców strategicznych. W zakładach Junkersa zbudowano jeszcze drugi prototyp i kontynuowano loty testowe, by zbadać zachowanie się tak wielkich jednostek w locie. Podczas lotów Ju 89 ustanowiły dwa rekordy lotu z obciążeniem na wysokości – pierwszy to wyniesienie ładunku 5 ton na wysokość 9312 metrów, w drugim wyniesiono 10 ton na wysokość 7242 metry. Oba samoloty były następnie używane przez Luftwaffe jako transportowce.

Zainteresowanie Ju 89 wyraziła również Lufthansa, widząc w nich obiecujący punkt wyjścia dla budowy samolotu pasażerskiego dalekiego zasięgu. Doprowadziło to do zbudowania przez Junkersa trzeciego prototypu oznaczonego symbolem Ju 90.

Najprawdopodobniej oba prototypy Ju 89 zostały wycofane ze służby pod koniec roku 1939, choć według niektórych źródeł widziano je jeszcze w pierwszych miesiącach 1940 nad Norwegią.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. II. Warszawa: Wydawnictwo „Lampart”, 1997. ISBN 83-86776-03-X.