Junkier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Junkier

  • niższy tytuł szlachecki w Belgii i Holandii (jonkheer). Używany był także w Niemczech na określenie młodszych synów rodów szlacheckich (junger Herr, Jungherr) przeznaczonych do służby wojskowej i posiadających taki tytuł w chwili wstąpienia do armii, a w Prusach oznaczał głównie posiadaczy ziemskich. Odpowiadająca mu polska ranga szlachecka zanikła w późnym średniowieczu. Część jej nosicieli weszła do szlachty właściwej, część spadła do warstwy wójtowsko-sołtysiej.

Junkrzy – właściciele dużych obszarów ziemi w Prusach, Meklemburgii i Holsztynie. W ich rękach znajdowały się ogromne majątki (w szczególności na wschodzie Prus), postrzegani jako przeciwnicy liberalizmu. Postępująca industrializacja wpłynęła na ograniczenia ich wpływów i pozycji w państwie[1]. Junkrzy często zostawali oficerami w armii niemieckiej np. Gerd von Rundstedt.

Przypisy

  1. Chris Cook, John Stevenson, Leksykon nowożytnej historii Europy 1763-1999, Warszawa 2000, s.432.

Bibliografia[edytuj]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967, s. 605.
  • Советская военная энциклопедия. T. 8. Moskwa: Воениздат, 1976, s. 640-641. (ros.)