Jurij Zbanacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jurij (Hryhorij) Zbanacki
Ю́рій (Григо́рій) Збана́цький
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1914
Barsuki, obwód czernihowski
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1994
Kijów
Zawód, zajęcie pisarz, żołnierz
Yurii Zbanatskyi Signatute 1969.png
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Przyjaźni Narodów Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Jurij (Hryhorij) Oliferowicz Zbanacki (ukr. Ю́рій (Григо́рій) Оліфе́рович Збана́цький, ros. Григорий ((Юрий) Олиферович Збанацкий, ur. 1 stycznia 1914 we wsi Barsuki w rejonie kozieleckim w obwodzie czernihowskim, zm. 25 kwietnia 1994 w Kijowie) – ukraiński pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Ukończył technikum pedagogiczne w Czernihowie i Instytut Pedagogiczny w Nieżynie. Pracował jako nauczyciel, dyrektor szkoły średniej i kierownik rejonowego oddziału edukacji narodowej, a od lipca 1940 do ataku Niemiec na ZSRR redaktor rejonowej gazety. Od 1939 należał do WKP(b). Po zajęciu Ukrainy przez Niemcy w 1941 pozostał na okupowanym terytorium, by organizować walkę partyzancką, i został dowódcą oddziału partyzanckiego im. Szczorsa, który od października do sierpnia 1943 przeprowadził wiele akcji w obwodzie czernihowskim i kijowskim, m.in. na odcinku kolejowym Kijów-Nieżyn-Czernihów, na trasie Kijów-Czernihów i na brzegach Desny i Dniepru, niszcząc mosty i składy z zapasami, wykolejając pociągi i atakując garnizony. W sierpniu 1943 oddział ten przemianowano na Zjednoczenie im. Szczorsa, które 11-12 września 1943 uchwyciło trzy przyczółki na Deśnie. W latach 1944-1945 pracował w Ukraińskim Sztabie Ruchu Partyzanckiego, po wojnie wstąpił do Związku Pisarzy ZSRR. W powieściach ukazywał własne doświadczenia partyzanckie z czasów wojny ZSRR z Niemcami. W 1949 wydał książkę Tajemnycia Sokołynoho boru, w 1955 Lisowa krasunia, w 1959 Jedyna (wyd. pol. 1972), a w 1972 My - ne z łehendy. Pisał także powieści z życia współczesnej wsi i utwory dla dzieci. Był zastępcą przewodniczącego Związku Pisarzy Ukrainy i deputowanym do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR 9 kadencji. Został wyróżniony wpisem do Honorowej Księgi Sławy Pracy i Bohaterstwa Czuwaskiej ASRR, Nagrodą Państwową im. Tarasa Szewczenki, nagrodą Komsomołu Ukrainy i tytułem Zasłużonego Pracownika Kultury Republiki Czuwaskiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]