Justin Gimelstob

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Justin Gimelstob
Justin Gimelstob
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Morristown
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1977
Livingston
Wzrost 196 cm
Masa ciała 88 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery 2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 63 (19 kwietnia 1999)
Australian Open 2R (1999)
Roland Garros 1R (1999, 2000, 2003, 2006, 2007)
Wimbledon 3R (2000, 2003, 2005)
US Open 3R (1997, 1999)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 13
Najwyżej w rankingu 18 (8 maja 2000)
Australian Open SF (2001)
Roland Garros 1R (1997–2000, 2003, 2006, 2007)
Wimbledon QF (1998, 2004)
US Open 3R (1999, 2004, 2007)

Justin Jeremy Gimelstob (ur. 26 stycznia 1977 w Livingston) – amerykański tenisista, zwycięzca Australian Open 1998 i French Open 1998 w grze mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj]

Gimelstob rozpoczął treningi tenisowe jako 8–latek, mając za sparingpartnerów dwóch braci. Osiągał dobre rezultaty w rozgrywkach młodzieżowych – był m.in. liderem rankingu krajowego do lat 14 – a następnie z powodzeniem grał w rozgrywkach akademickich. Jeszcze jako amator, sklasyfikowany poza pierwszym tysiącem rankingu światowego, debiutował w grze pojedynczej w wielkim szlemie, eliminując w US Open z 1995 roku Davida Prinosila (nie sprostał w kolejnym pojedynku Richardowi Krajickowi). W 1996 roku dołączył do grona tenisistów profesjonalnych, pierwszą setkę rankingu osiągając w 1997 roku dzięki dwóm ćwierćfinałom w cyklu ATP World Tour. Wygrywał także imprezy ATP Challenger Tour.

Najwyższy w karierze ranking singlowy osiągnął w kwietniu 1999 roku, kiedy był notowany na 63. miejscu na świecie. Sporadycznie dochodził do półfinałów w rozgrywkach ATP World Tour, jednak w lipcu 2006 roku osiągnął finał w turnieju w Newport, na nawierzchni trawiastej, gdzie w decydującym meczu nie sprostał Markowi Philippoussisowi.

Praworęczny, wysoki Amerykanin (195 cm) preferował styl gry serwis–wolej i z powodzeniem startował w grze podwójnej. Jako deblista wygrał 13 turniejów z cyklu ATP World Tour oraz osiągnął 5 finałów, a w maju 2000 roku zajmował 18. miejsce w rankingu światowym. W 2001 roku, mając za partnera Scotta Humphriesa, doszedł do półfinału Wimbledonu; ponadto cztery razy był wielkoszlemowym ćwierćfinalistą w deblu, po raz ostatni w Australian Open z 2006 roku, gdy na jego drodze (oraz Ashleya Fishera) stanęli Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. Gimelstob często zmieniał partnerów deblowych – turnieje wygrywał wspólnie z dziesięcioma różnymi tenisistami, z którymi też notował zwycięstwa nad takimi parami, jak Bob BryanMike Bryan czy Mark WoodfordeTodd Woodbridge.

Największe sukcesy w karierze Gimelstoba to dwa tytuły wielkoszlemowe w grze mieszanej. W 1998 roku Amerykanin, wspólnie z Venus Williams, triumfował w Australian Open, w finale pokonując Helenę i Cyrila Suków 6:2, 6:1. Rodzinny akcent miał też drugi triumf pary Gimelstob–Williams, bowiem w finale French Open w 1998 roku przyszło im zmierzyć się z siostrą Venus, Sereną, której partnerował Luis Lobo. Starsza z sióstr Williams i Justin Gimelstob wygrali w stosunku 6:4, 6:4.

W 1997 roku Gimelstob zanotował inny sukces w grze mieszanej, sięgając wspólnie z Chandą Rubin po Puchar Hopmana. W reprezentacji w Pucharze Davisa wystąpił 3 razy, przegrywając wszystkie mecze. W singlu uległ Gianluce Pozziemu (1998), w deblu przegrywał z parą włoską, mając za partnera Todda Martina (1998), i ze szwajcarską, wspólnie z Janem-Michaelem Gambillem (2001).

Gimelstob cieszył się opinią jednego z najbardziej komunikatywnych zawodników we współczesnym tenisie. Umiejętności te wykorzystuje m.in. jako blogger "Sports Illustrated". Działał również aktywnie w organizacji tenisistów zawodowych. Jesienią 2007 roku ogłosił zakończenie kariery sportowej, w czasie której jego zarobki na korcie przekroczyły dwa i pół miliona dolarów.

Od grudnia 2014 roku do kwietnia 2016 był trenerem Johna Isnera. Powodem zakończenia współpracy były sprawy osobiste i zbyt napięty kalendarz Gimelstoba[1].

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (0–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 16 lipca 2006 Newport Trawiasta Australia Mark Philippoussis 3:6, 5:7

Gra podwójna (13–5)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 20 kwietnia 1997 Tokio Twarda Australia Patrick Rafter Czechy Martin Damm
Czechy Daniel Vacek
6:2, 2:6, 6:7
Zwycięzca 1. 13 lipca 1997 Newport Trawiasta Nowa Zelandia Brett Steven Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Macedonia Aleksandar Kitinov
6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 21 czerwca 1998 Nottingham Trawiasta Południowa Afryka Byron Talbot Kanada Sébastien Lareau
Kanada Daniel Nestor
7:5, 6:7, 6:4
Zwycięzca 3. 7 marca 1999 Scottsdale Twarda Stany Zjednoczone Richey Reneberg Bahamy Mark Knowles
Australia Sandon Stolle
6:4, 6:7(4), 6:3
Zwycięzca 4. 2 maja 1999 Atlanta Ceglana Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
5:7, 7:6, 6:3
Zwycięzca 5. 20 czerwca 1999 Nottingham Trawiasta Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Południowa Afryka Marius Barnard
Południowa Afryka Brent Haygarth
5:7, 7:5, 6:3
Zwycięzca 6. 22 sierpnia 1999 Waszyngton Twarda Kanada Sébastien Lareau Południowa Afryka David Adams
Południowa Afryka John-Laffnie de Jager
7:5, 6:7(2), 6:3
Zwycięzca 7. 14 listopada 1999 Moskwa Dywanowa (hala) Czechy Daniel Vacek Ukraina Andrij Medwediew
Rosja Marat Safin
6:2, 6:1
Zwycięzca 8. 20 lutego 2000 Memphis Twarda (hala) Kanada Sébastien Lareau Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Richey Reneberg
6:2, 6:4
Finalista 2. 16 kwietnia 2000 Atlanta Ceglana Bahamy Mark Knowles Południowa Afryka Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Rick Leach
3:6, 4:6
Finalista 3. 7 maja 2000 Orlando Ceglana Kanada Sébastien Lareau Indie Leander Paes
Holandia Jan Siemerink
3:6, 4:6
Zwycięzca 9. 17 września 2000 Taszkent Twarda Stany Zjednoczone Scott Humphries Południowa Afryka Marius Barnard
Południowa Afryka Robbie Koenig
6:3, 6:2
Finalista 4. 28 lipca 2002 Los Angeles Twarda Francja Michaël Llodra Francja Sébastien Grosjean
Niemcy Nicolas Kiefer
4:6, 4:6
Zwycięzca 10. 5 października 2003 Tokio Twarda Niemcy Nicolas Kiefer Stany Zjednoczone Scott Humphries
Bahamy Mark Merklein
6:7(6), 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 11. 19 września 2004 Pekin Twarda Stany Zjednoczone Graydon Oliver Stany Zjednoczone Alex Bogomolov Jr.
Stany Zjednoczone Taylor Dent
4:6, 6:4, 7:6(6)
Zwycięzca 12. 3 października 2004 Bangkok Twarda (hala) Stany Zjednoczone Graydon Oliver Szwajcaria Yves Allegro
Szwajcaria Roger Federer
5:7, 6:4, 6:4
Zwycięzca 13. 18 września 2005 Pekin Twarda Australia Nathan Healey Rosja Dmitrij Tursunow
Rosja Michaił Jużny
4:6, 6:3, 6:2
Finalista 5. 16 lipca 2006 Newport Trawiasta Południowa Afryka Jeff Coetzee Stany Zjednoczone Robert Kendrick
Austria Jürgen Melzer
6:7(3), 0:6

Gra mieszana (2–0)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 31 stycznia 1998 Australian Open, Melbourne Twarda Stany Zjednoczone Venus Williams Czechy Helena Suková
Czechy Cyril Suk
6:2, 6:1
Zwycięzca 2. 6 czerwca 1998 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Venus Williams Stany Zjednoczone Serena Williams
Argentyna Luis Lobo
6:4, 6:4

Przypisy

  1. Rafał Smoliński: Justin Gimelstob zakończył współpracę z Johnem Isnerem (pol.). sportowefakty.wp.pl, 2016-04-04. [dostęp 2016-05-12].

Bibliografia[edytuj]