Juta kolorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juta kolorowa
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd różopodobne
Rząd ślazowce
Rodzina ślazowate
Rodzaj juta
Gatunek juta kolorowa
Nazwa systematyczna
Corchorus olitorius L.
Sp. Pl. 529. 1 Mai 1753

Juta kolorowa, juta warzywna, juta długoowockowa, jarzychna warzywna, korchorus warzywny, ślaz żydowski (Corchorus olitorius L.) – gatunek rośliny zielnej należący do rodziny ślazowatych[3]. Pochodzi z Indii i Pakistanu[4]. Złoty liść juty znajduje się w uchwalonym w 1972 r. godle Bangladeszu.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina jednoroczna o wysokości do 3 m[3].
Liście
Pojedyncze, jajowatolancetowane, o ząbkowanych brzegach.
Kwiaty
Nieduże, wyrastające po 2-3 w kątach liści. Mają 5-działkowy kielich, 5 żółtych płatków korony, 1 słupek i liczne pręciki.
Owoce
Torebka o długości do 6 cm.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina włóknista – dostarczająca włókien przędnych. Wyrabia się z nich tkaniny opatrunkowe i tapicerskie, linoleum oraz jako domieszkę do innych włókien[3]. Uprawia się ją w krajach o klimacie gorącym i wilgotnym.
  • Młode pędy są spożywane jako warzywo[3].
  • Roślina lecznicza. Nasiona zawierają glikozydy korchozyd i olitorozyd. Korchozyd stosuje się w niewydolności sercowo-naczyniowej, arytmii i w reumatycznych wadach serca. Olitorozyd stosuje się w ostrej i przewlekłej niewydolności sercowo-naczyniowej i w stwardnieniu włóknistym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-02-19] (ang.).
  3. a b c d Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  4. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-09-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czikow P., Łaptiew J., ,,Rośliny lecznicze i bogate w witaminy", Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1988.