Kąkolewo (gmina Grodzisk Wielkopolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

52°14′50″N 16°14′0″E

- błąd

38 m

WD

52°14'N, 16°14'E

- błąd

2296 m

Odległość

1632 m

Kąkolewo
wieś
Ilustracja
Centrum wsi
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

grodziski

Gmina

Grodzisk Wielkopolski

Liczba ludności 

699[1]

Strefa numeracyjna

61

Kod pocztowy

62-065

Tablice rejestracyjne

PGO

SIMC

0583993

Położenie na mapie gminy Grodzisk Wielkopolski
Mapa konturowa gminy Grodzisk Wielkopolski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Kąkolewo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kąkolewo”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kąkolewo”
Położenie na mapie powiatu grodziskiego
Mapa konturowa powiatu grodziskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kąkolewo”
Ziemia52°14′50″N 16°14′00″E/52,247222 16,233333

Kąkolewowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie grodziskim, w gminie Grodzisk Wielkopolski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowane po raz pierwszy w 1415 roku (Kankolewo). Przez wieki wieś wchodziła w skład dóbr grodziskich. Przywilejem z 10 października 1720 roku istniejącej wsi nadano prawa osady olęderskiej.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Konkolewo należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski)[2]. Konkolewo należało do okręgu lutomyślskiego i stanowiło część majątku Bukowiec, którego właścicielem był wówczas Szolc i Łubieński (posiadali oni także sąsiedni, rozległy majątek Grodzisk)[2]. W skład majątku Bukowiec wchodziło łącznie 7 wsi oraz Kozia karczma. Według spisu urzędowego z 1837 roku Konkolewo liczyło 704 mieszkańców i 110 dymów (domostw)[2]. Natomiast w czasie spisu w 1905 r. naliczono 791 mieszkańców w 132 domostwach. 743 mieszkańców było ewangelikami, a 42 podało religię katolicką [3].

W latach pięćdziesiątych XX wieku powstało tu lotnisko wojskowe (zapasowe dla poznańskich Krzesin).

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół poewangelicki pw. Niepokalanego Serca Maryi z ok. 1880 r., neogotycki z widoczną z dala wieżą o spiczastym hełmie. Od 1945 r. jest kościołem katolickim, a w 1974 r. utworzono tu parafię. Wewnątrz polichromia z 1963 r. (mal. Witold Siwiński). Kościół wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem 2568/A z dnia 12. grudnia 1995.
  • Lipa o obwodzie 400 cm, obok kościoła.
  • Stare zabudowania mieszkalne i gospodarcze z 1 poł. XIX wieku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczba mieszkańców
  2. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 200.
  3. Arno Kraft: … und dazwischen Neutomischel. Eigenverlag Arno Kraft, Berlin 1998, ISBN 3-00-002419-0, Str. 213

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Rusiński: Osady tzw. "Olędrów" w dawnym województwie poznańskim. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1947.
  • Paweł Anders: "Grodzisk Wielkopolski", Wydawnictwo WBP, Poznań 1995, ISBN 83-85811-26-5, Str. 59