Kąkolewo (gmina Grodzisk Wielkopolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kąkolewo
Centrum wsi
Centrum wsi
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat grodziski
Gmina Grodzisk Wielkopolski
Liczba ludności 699[1]
Strefa numeracyjna (+48) 61
Kod pocztowy 62-065
Tablice rejestracyjne PGO
SIMC 0583993
Położenie na mapie gminy Grodzisk Wielkopolski
Mapa lokalizacyjna gminy Grodzisk Wielkopolski
Kąkolewo
Kąkolewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kąkolewo
Kąkolewo
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kąkolewo
Kąkolewo
Ziemia 52°14′50″N 16°14′00″E/52,247222 16,233333

Kąkolewowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie grodziskim, w gminie Grodzisk Wielkopolski.

Historia[edytuj]

Wzmiankowane po raz pierwszy w 1415 roku (Kankolewo). Przez wieki wieś wchodziła w skład dóbr grodziskich. Przywilejem z 10 października 1720 roku istniejącej wsi nadano prawa osady olęderskiej.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Konkolewo należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski)[2]. Konkolewo należało do okręgu lutomyślskiego i stanowiło część majątku Bukowiec, którego właścicielem był wówczas Szolc i Łubieński (posiadali oni także sąsiedni, rozległy majątek Grodzisk)[2]. W skład majątku Bukowiec wchodziło łącznie 7 wsi oraz Kozia karczma. Według spisu urzędowego z 1837 roku Konkolewo liczyło 704 mieszkańców i 110 dymów (domostw)[2].

W latach pięćdziesiątych XX wieku powstało tu lotnisko wojskowe (zapasowe dla poznańskich Krzesin), obecnie opuszczone.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego.

Zabytki[edytuj]

  • Kościół poewangelicki pw. Niepokalanego Serca Maryi z ok. 1880 r., neogotycki z widoczną z dala wieżą o spiczastym hełmie. Od 1945 r. jest kościołem katolickim, a w 1974 r. utworzono tu parafię. Wewnątrz polichromia z 1963 r. (mal. Witold Siwiński). Kościół wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem 2568/A z dnia 12. grudnia 1995.
  • Lipa o obwodzie 400 cm, obok kościoła.
  • Stare zabudowania mieszkalne i gospodarcze z 1 poł. XIX wieku.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Liczba mieszkańców
  2. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 200.

Bibliografia[edytuj]

  • Władysław Rusiński: Osady tzw. "Olędrów" w dawnym województwie poznańskim. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1947.
  • Paweł Anders: "Grodzisk Wielkopolski", Wydawnictwo WBP, Poznań 1995, ISBN 83-85811-26-5, Str. 59