Kąt pozycyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kąt pozycyjny zaznaczony na czerwono, jaśniejszy składnik układu podwójnego w środku rysunku

Kąt pozycyjny – kąt używany w astronomii najczęściej przy opisie gwiazd wizualnie podwójnych. Definiuje się go jako kąt pomiędzy łukiem koła godzinnego przechodzącym przez jaśniejszy składnik układu (1) i północny biegun niebieski a łukiem koła wielkiego na sferze niebieskiej łączącym ten składnik ze składnikiem słabszym (2).

Znając rektascensję i deklinację obu składników kąt pozycyjny P i odległość kątową składników d można znaleźć z zależności:


[1]



Kąt pozycyjny wyznaczano początkowo przy pomocy mikrometru pozycyjnego, obecnie mierzy się go na kliszach fotograficznych lub ramkach CCD.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Astronomical Algorithms 2nd edition, Jean Meeus, str.116, ​ISBN 0-943396-61-1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eugeniusz Rybka, Astronomia ogólna, PWN, Warszawa, 1975
  • Wiesław Opalski, Ludosław Cichowicz, Astronomia geodezyjna, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictwa Kartograficznych, Warszawa 1970