Kōmeitō

Kōmeitō
公明党
Państwo	Japonia
Skrót	KP
Lider	Natsuo Yamaguchi
Data założenia	17 listopada 1964
Adres siedziby	17 Minamimoto-machi; Shinjuku, Tokio; Japonia
Ideologia polityczna	konserwatyzm,; pacyfizm
Poglądy gospodarcze	trzecia droga
Liczba członków	462,085 (2016)
Barwy	różowy
Obecni posłowie	29/465;
Obecni senatorowie	28/245;
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Strona internetowa

Kōmeitō (jap. 公明党 Kōmei-tō; oficjalna nazwa po ang.: Komeito^[4]^[5], dawniej New Komeito) – japońska konserwatywna partia polityczna. Silnie związana ze świeckim, buddyjskim ruchem religijnym Sōka Gakkai (Stowarzyszenie Tworzenia Wartości), działającym w oparciu o nauki XIII-wiecznego mnicha buddyjskiego, Nichirena^[6].

Od 1999 roku (z wyjątkiem lat 2009–2012, kiedy u władzy była Partia Demokratyczna, Minshu-tō; ang. Democratic Party of Japan) jest w koalicji z Partią Liberalno-Demokratyczną (Jiyū-minshu-tō, w skrócie Jimin-tō; ang. Liberal Democratic Party, LDP).

Historia

Początki partii sięgają 1961 roku wraz z powołaniem Kōmei Seiji Renmei (公明政治連盟, Ligi Polityki Czystych Rządów lub inaczej Politycznej Federacji na rzecz Czystych Rządów). Rok później utworzono organ prasowy Kōmei Shimbun. W 1964 roku powstała partia polityczna o nazwie Kōmeitō (Partia Czystych Rządów, ang. Clean Government Party)^[7]. Od lat 70. XX wieku utrzymuje poparcie na poziomie około 10%^[8].

W latach 90. XX wieku w japońskim krajobrazie politycznym zaszły poważne przemiany. Kōmeitō została oficjalnie rozwiązana w 1994 roku, aby stać się partnerem rządu koalicyjnego. Współpraca zakończyła się niepowodzeniem i byli parlamentarzyści Kōmeitō połączyli siły, aby w 1998 roku utworzyć Shin-Kōmeitō (Nową Komeito).

Obecna bardziej umiarkowana i centrowa partia, w październiku 1999 roku dołączyła do koalicji z rządzącą LDP, która potrzebowała Kōmeitō do utrzymania większości w Zgromadzeniu Narodowym.

W 2003 roku partia zgodziła się na wprowadzenie tymczasowej ustawy legalizującej rozmieszczenie sił japońskich w Iraku. Została ona wniesiona pod obrady przez rząd premiera Jun’ichirō Koizumiego i przyjęta jako: Humanitarian Relief and Iraqi Reconstruction Special Measures Law („Ustawa o pomocy humanitarnej i specjalnych środkach w zakresie odbudowy Iraku”), co pozwoliło na ominięcie „pokojowej konstytucji” i poparcie sił amerykańskich w czasie wojny z Irakiem^[9]^[a].

W wyborach do parlamentu w latach 2003 i 2004 poradziła sobie dzięki niezwykle zaangażowanej i dobrze zorganizowanej bazie wyborczej Sōka Gakkai.

W wyborach powszechnych w 2012 roku koalicja LDP/Komeito powróciła do władzy. Akihiro Ōta, były lider partii, został ministrem ziemi, infrastruktury, transportu i turystyki^[10].

We wrześniu 2014 roku partia zmieniła nazwę w języku angielskim z Nowej Komeito na Komeito (Komeito Party)^[11].

W lipcu 2015 roku Komeito poparła dążenie premiera Shinzō Abe do zmiany konstytucji, aby dać Japońskim Siłom Samoobrony (Jieitai) ograniczone uprawnienia do walki w konfliktach zagranicznych po raz pierwszy od czasów II wojny światowej, co pozwoliłoby „Siłom Samoobrony na ściślejszą współpracę ze Stanami Zjednoczonymi poprzez zapewnienie wsparcia logistycznego, a w pewnych okolicznościach zbrojnego wsparcia w konfliktach międzynarodowych” oraz „uzupełnienie wytycznych w dwustronnej umowie dotyczącej współpracy sił japońskich i amerykańskich, które zostały podpisane przez oba narody” wcześniej w 2015^[12].

Pomimo ewolucji politycznej, jaką przeszła partia na przestrzeni lat, jej podstawowe ideały i zasady pozostają takie same: dać głos polityczny najsłabszym i niedostatecznie reprezentowanym członkom społeczeństwa w kwestiach pokoju, zabezpieczenia społecznego, edukacji, środowiska i praw człowieka.

Relacje z Sōka Gakkai

Kōmeitō nazywana jest „politycznym ramieniem” Sōka Gakkai mimo formalnego odseparowania się partii od religijnej grupy w 1970. Relacje pomiędzy Nową Komeito i Komeito a Sōka Gakkai były przedmiotem debat, a także narzędziem politycznego nacisku i krytyki rywali. Stanowisko partii w tej sprawie było jednak wielokrotnie potwierdzane: Sōka Gakkai to główny elektorat, który zarówno na szczeblu lokalnym, jak i krajowym, popiera partię ze względu na zasady i cele polityczne. Kolejne rządy konsekwentnie podtrzymywały konstytucyjność relacji pomiędzy partią a stowarzyszeniem, utrzymując od dziesięcioleci, że nie narusza ona zasady rozdziału religii i państwa^[13]^[14]^[15].

Liderzy

Obecnym liderem Komeito jest urodzony w 1952 w Hitachinaka prawnik Natsuo Yamaguchi, a sekretarzem generalnym Tetsuo Saitō.

Kōji Harashima (1964)
Takehisa Tsuji (1964-1967)
Yoshikatsu Takeiri (1967-1986)
Jun’ya Yano (1986-1989)
Kōshirō Ishida (1989-1994)
Tomio Fujii (1994-1998)
Toshiko Hamayotsu (1998)
Takenori Kanzaki (1998-2006)
Akihiro Ōta (2006-2009)
Natsuo Yamaguchi (2009-obecnie)

Wyniki wyborów

Izba Reprezentantów

Rok	Głosy	% głosów	Mandaty	± (%)
1967	2,472,371	5,4	25/486	nowa partia
1969	5,124,666	10,9	47/486	5,4
1972	4,436,755	8,5	29/491	2,5
1976	6,177,300	10,9	55/511	2,4
1979	5,282,682	9,8	57/511	1,8
1980	5,329,942	9,0	33/511	0,8
1983	5,745,751	10,1	58/511	1,1
1986	5,701,277	9,4	56/512	0,7
1990	5,242,675	8,0	45/512	1,4
1993	5,114,351	8,1	51/511	0,1
2000	7,762,032	13,0	31/480	4,9
2003	8,733,444	14,8	34/480	1,8
2005	8,987,620	13,3	31/480	1,5
2009	8,054,007	11,5	21/480	1,8
2012	7,116,474	11,9	31/480	0,4
2014	7,314,236	13,7	35/475	1,8
2017	6,977,712	12,5	29/465	1,2

Izba Radców

Rok	Głosy	% głosów	Mandaty	± (%)
1962	4,124,269	11,5	15/254	nowa partia
1965	5,097,682	13,7	20/254	2,2
1968	6,656, 771	15,5	24/251	1,8
1971	5,626,293	14,1	22/251	1,4
1974	6,360,419	12,1	24/260	2
1977	7,174,459	14,2	25/252	2,1
1980	6,669,387	11,9	26/252	2,3
1983	7,314,465	15,7	27/252	3,8
1986	7,438,501	13,0	24/252	2,7
1989	6,097,971	10,9	21/252	2,1
1992	6,415,503	14,3	24/252	3,4
1998	7,748,301	13,8	22/252	0,5
2001	8,187,804	15,0	23/247	1,2
2004	8,621,265	15,4	24/242	0,4
2007	7,765,329	13,2	20/242	1,8
2010	7,639,432	13,0	19/242	0,2
2013	7,568,082	14,2	20/242	1,2
2016	7,572,960	13,5	25/242	1,3
2019	7,572,973	13,0	28/245	0,5

Organ prasowy

Partia wydaje swoją oficjalną gazetę Kōmei Shimbun. Nakład 800 tys. egzemplarzy.

Uwagi

↑ Do obowiązków oddziałów japońskich należały takie zadania, jak: oczyszczanie wody, odbudowa i przywracanie obiektów publicznych dla ludności irackiej.

Przypisy

↑ Filus, Dorothea M. (2010), "Interreligious Education and Dialogue in Japan", International Handbook of Inter-religious Education
↑ Tun-jen Cheng, Deborah A. Brown (2015), Religious Organizations and Democratization: Case Studies from Contemporary Asia: Case Studies from Contemporary Asia.
↑ 平成28年分政治資金収支報告書の要旨.
↑ Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 912. ISBN 4-7674-2015-6.
↑ Basic Information. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-05]. (ang.).
↑ Soka Gakkai keeps religious, political machine humming. The Japan Times, 2 grudnia 2008. [dostęp 2008-12-02]. (ang.).
↑ Political parties of Asia and the Pacific, strona 459-460.
↑ History. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-03]. (ang.).
↑ Japan's Security Strategy in the Post-9/11 World: Embracing a New Realpolitik, strona 183.
↑ Akihiro OHTA.
↑ New Komeito Party drops 'New' from its name.
↑ Japan Moves to Allow Military Combat for First Time in 70 Years.
↑ Daniel Alfred Metraux: The Soka Gakkai Revolution, str 42.
↑ Christopher Queen, Sallie B King: Engaged Buddhism: Buddhist Liberation Movements in Asia, str. 396.
↑ On Politics and Religion – About Us.

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona partii (ang.)
Historia partii (ang.)
The Asia-Pacific Journal: Has Komeito Abandoned its Principles? Public Perception of the Party’s Role in Japan’s Security Legislation Debate (ang.)
Soka Gakkai International Polska (pol.)
Instituto Buddista Italiano Soka Gakkai: Il Komeito e la Soka Gakkai. sgi-italia.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-29)]. (wł.).
Szczegółowa broszura informacyjna (ze zdjęciami) parlamentu (Izba Radców). sangiin.go.jp. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-31)]. (ang.).

[10] Do obowiązków oddziałów japońskich należały takie zadania, jak: oczyszczanie wody, odbudowa i przywracanie obiektów publicznych dla ludności irackiej.

[1] Filus, Dorothea M. (2010), "Interreligious Education and Dialogue in Japan", International Handbook of Inter-religious Education

[2] Tun-jen Cheng, Deborah A. Brown (2015), Religious Organizations and Democratization: Case Studies from Contemporary Asia: Case Studies from Contemporary Asia.

[3] 平成28年分政治資金収支報告書の要旨.

[Ken-4] Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 912. ISBN 4-7674-2015-6.

[komei1-5] Basic Information. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-05]. (ang.).

[6] Soka Gakkai keeps religious, political machine humming. The Japan Times, 2 grudnia 2008. [dostęp 2008-12-02]. (ang.).

[7] Political parties of Asia and the Pacific, strona 459-460.

[komei-8] History. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-03]. (ang.).

[9] Japan's Security Strategy in the Post-9/11 World: Embracing a New Realpolitik, strona 183.

[11] Akihiro OHTA.

[12] New Komeito Party drops 'New' from its name.

[13] Japan Moves to Allow Military Combat for First Time in 70 Years.

[14] Daniel Alfred Metraux: The Soka Gakkai Revolution, str 42.

[15] Christopher Queen, Sallie B King: Engaged Buddhism: Buddhist Liberation Movements in Asia, str. 396.

[16] On Politics and Religion – About Us.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[a]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]