KZO

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
KZO
Dane podstawowe
Państwo  Niemcy
Producent Rheinmetall AG
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik dwusuwowy
Moc 24 kW
Wymiary
Rozpiętość 3,42 m
Długość 2,28 m
Szerokość kadłuba 0,36 m
Wysokość 0,91 m
Masa
Startowa 168 kg
Osiągi
Prędkość maks. 200 km/h
Pułap 3500 m
Długotrwałość lotu 3,5 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy

KZOniemiecki bezzałogowy aparat latający (UAV – Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez firmę STN ATLAS Elektronik GmbH z Bremy, której 51% akcji należy obecnie do Rheinmetall AG. Skrót KZO oznacza Kleinflugzeug für Zielortung (mały samolot wskazujący cele).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. XX wieku Francja i Niemcy rozpoczęły wspólny program budowy nowego bezzałogowego aparatu latającego, mającego służyć rozpoznaniu i kierowaniu ogniem artylerii. W tym celu obydwa państwa powołały do życia spółkę Eurodrone, mającą zbudować taki samolot, który otrzymał nazwę Brevel. W 1998 roku rozpoczęto pierwsze testy nowego bezpilotowego aparatu, jednak na skutek cięć w wydatkach na obronę z projektu wycofała się Francja – w tej sytuacji Niemcy zostały zmuszone do dokończenia projektu samotnie i tak narodził się KZO.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot jest dolnopłatem zaopatrzonym w silnik dwusuwowy napędzający dwułopatowe śmigło pchające. Podczas transportu skrzydła aparatu są składane. KZO zbudowany jest z materiałów pochłaniających fale elektromagnetyczne, dodatkowo pokryty specjalną powłoką polepszającą właściwości stealth aparatu. Głównym zadaniem KZO jest rozpoznanie, lokalizacja, wskazywanie i śledzenie potencjalnych celów. Aparat wyposażony jest w kamerę FLIR (Forward Looking Infra Red – obserwacja przedniej półsfery w podczerwieni) oraz kamerę światła dziennego. Obraz z kamery przekazywany jest w czasie rzeczywistym do stanowiska kontroli lotu na ziemi, może być również nagrywany na pokładowym nośniku danych. KZO startuje bezpośrednio z kontenera, w którym jest transportowany, przy użyciu przyspieszaczy startowych. Lądowanie odbywa się na spadochronie.

Służba[edytuj | edytuj kod]

W celu dokonania oceny systemu pierwszy KZO został dostarczony niemieckiej armii w 1998 roku. Operacyjny system KZO został dostarczony w 2005 roku. Od lutego 2006 roku Bundeswehra używa go w Afganistanie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Łuczak. Bundeswehra stawia na bezpilotowce. „Raport”. 5, s. 46-50, 2002. ISSN 1429-270x.