Kaczkodyl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kaczkodyl[1] (ang. Crocoduck[2]) – wymyślone, nieistniejące nigdy zwierzę hybrydowe, podawane przez kreacjonistów jako dowód przeciwko teoriom ewolucji, związane z błędnym pojmowaniem ewolucjonizmu.

Współczesne kaczki (na zdjęciu samiec krzyżówki) wywodzą się z linii ptaków, a ta z linii teropodów i Avemetatarsalia
Krokodyle, jak powyższy krokodyl różańcowy, wywodzą się z innej linii archozaurów, z grupy Crurotarsi. Ich ostatni wspólny przodek żył ćwierć miliarda lat temu i nie przypominał anatomicznie ani dzisiejszej kaczki, ani krokodyla

Powstawanie gatunków tłumaczą teorie ewolucji, oparte o teorię Darwina. Wskazuje ona na wspólne pochodzenie odmiennych od siebie organizmów żywych. Obecnie uznaje się, że wszystkie żywe organizmy na Ziemi pochodzą od wspólnego przodka. Nowe taksony powstawały stopniowo (gradualizm)[3]. Tak więc płazy powstały z ryb mięśniopłetwych[4], a ptaki z gadów[5]. Obecnie wśród biologów istnieje konsensus naukowy, że ptaki pochodzą od gadów, dokładniej od dinozaurów z grupy teropodów i celurozaurów. Współczesna kladystyka wręcz zalicza ptaki do tych grup, uznając ptaki za jedną z grup dinozaurów[6]. Dowodzą tego liczne cechy pośrednie pomiędzy zaawansowanymi ewolucyjnie teropodami z grupy celurozaurów, takimi jak dromeozaury czy troodony, a pierwotnymi ptakami[5]. Jako że ptaki są jedną z grup dinozaurów, pozostałych przedstawicieli tego kladu określa się mianem „nieptasich dinozaurów” (non-avian dinosaurs)[7].

Wyniki badań spotkały się z krytyką nieakceptujących ich kreacjonistów. 5 maja 2007 w Calvary Baptist Church na Manhattanie odbyła się dyskusja, podczas której zwolennicy kreacjonizmu podjęli się przedstawienia dowodu na istnienie Boga. Po stronie zwolenników poglądów kreacjonistycznych brali w niej udział reprezentanci duszpasterstwa ewangelickiego The Way of the Master, Kirk Cameron (z zawodu aktor), oraz Ray Comfort. Po drugiej stronie znaleźli się przedstawiciele światopoglądu ateistycznego, Brian Sapient i Kelly O’Connor. Podczas dyskusji poruszono temat ewolucji, ponieważ Cameron uważał ją za przeszkodę w wierze. Stwierdził, że działanie ewolucji skutkować powinno mnogością obserwowanych form przejściowych, po czym zaczął takie formy wymyślać, łącząc byka z żabą, owcę z psem, a także kaczkę z krokodylem. Wyobrażał sobie kaczkę z głową krokodyla, wyimaginowaną przez siebie formę nazywał crocoduck. Rozmyślnie zaproponował formy groteskowe, absurdalne, chciał w ten sposób przeprowadzić reductio ad absurdum teorii ewolucji. Powtarzał, jakoby teoria ewolucji przewidywała istnienie miliardów takich form oraz że jego kaczkodyl jest tym, czego ewolucjoniści szukali przez stulecia. Oświadczył obalenie teorii ewolucji, pokazując artystyczną wizję kaczkodyla[2].

Z naukowego punktu widzenia zaproponowany pomysł Camerona był ewidentnie błędny, dowodził nieznajomości podstaw ewolucjonizmu. Polegał na polemizowaniu z wymyśloną na potrzeby dyskusji tezą, której nikt nie głosił. Otóż ptaki i krokodyle, czyli współcześni przedstawiciele archozaurów, rzeczywiście pochodzą od wspólnego przodka[2]. Ich ostatni wspólny przodek żył w epoce triasu wczesnego, około 250 milionów lat temu. Nie był jednak ani ptakiem, ani krokodylem[1], bo takie grupy zwierząt w ogóle wtedy nie istniały. Potem linie ewolucyjne rozeszły się. Jedna, Avemetatarsalia, miała dać w odległej przyszłości początek ptakom i innym dinozaurom, druga, zwana Protosuchia, krokodylom. Przez miliony lat linie te ewoluowały w odrębny sposób, wykształcając cechy właściwe dla swoich grup. Oznacza to, że formy pośredniej w żadnym wypadku nie można zaobserwować wśród dzisiejszych zwierząt (skoro żyła ona ćwierć miliarda lat wcześniej). Podobnych do niej form szukać należy raczej w skałach pochodzących z triasu. Paleontolodzy rzeczywiście znaleźli takie skamieniałości i – zgodnie z teorią ewolucji – nie przypominają one ani dzisiejszych ptaków, ani krokodyli, a na pewno nie są absurdalnym pomieszaniem jednych z drugimi, jak proponował Cameron[2].

Co więcej, formy przejściowe były w centrum zainteresowania ewolucjonizmu dekady temu. Jako przykład stanowić może Archaeopteryx, uznawany za formę przejściową między gadami a ptakami. Obecnie gatunki klasyfikuje się z użyciem kladystyki, podkreślającej nie odrębności między dużymi grupami, ale ciągły, stopniowy rozwój nowych cech i wyodrębnianie się nowych grup. Nowo opisywanej grupie przypisuje się pewne synapomorfie. Tak więc istnieją cechy wspólne dla wszystkich ptaków, synapomorfie krokodyli, a także synapomorfie archozaurów łączące ptaki i krokodyle[2].

Kladogram archozaurów według Brusatte i współpracowników (2010)[8]. Krokodyle zaliczają się do grupy Crocodylomorpha[9], a ptaki do Saurischia[10][11].

Archosauria
Avemetatarsalia


Scleromochlus



Pterosauria



Dinosauromorpha


Lagerpeton



Dromomeron



Dinosauriformes

Marasuchus




Pseudolagosuchus





Lewisuchus




Sacisaurus



Eucoelophysis



Silesaurus




Dinosauria


Saurischia




Ornithischia








Crurotarsi

Phytosauria


Suchia


Aetosauria




Gracilisuchus




Erpetosuchus




Crocodylomorpha









Revueltosaurus



Ornithosuchidae



Rauisuchia

Rauisuchoidea



Poposauroidea







Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Richard Dawkins, Najwspanialsze widowisko świata. Świadectwa ewolucji, Stare Groszki: Wydawnictwo CiS, 2009, s. 193–198, ISBN 978-83-61710-28-8.
  2. a b c d e James R. Hofmann, A tale of two crocoducks: creationist misuses of molecular evolution, „Science & Education”, 23 (10), 2014, s. 2095–2117 [dostęp 2019-08-20] (ang.).
  3. Futuyma 2008 ↓, s. 7.
  4. Futuyma 2008 ↓, s. 73.
  5. a b Catherine A. Forster i inni, The Theropod Ancestry of Birds: New Evidence from the Late Cretaceous of Madagascar, „Science”, 279 (5358), 1998, s. 1915–1919, DOI10.1126/science.279.5358.1915 [dostęp 2019-08-20] (ang.).c?
  6. BC Livezey, RL Zusi, Higher-order phylogeny of modern birds (Theropoda, Aves: Neornithes) based on comparative anatomy. II. Analysis and discussion, „Zoological Journal of the Linnean Society”, 149 (1), 2007, s. 1–95 [dostęp 2019-08-20] (ang.).
  7. Xing Xu, Zhonghe Zhou & Xiaolin Wang, The smallest known non-avian theropod dinosaur, „Nature”, 408, 2000, s. 705–708 [dostęp 2019-08-20] (ang.).c?
  8. Stephen L. Brusatte, Michael J. Benton, Julia B. Desojo, Max C. Langer. The higher-level phylogeny of Archosauria (Tetrapoda: Diapsida). „Journal of Systematic Palaeontology”. 8 (1), s. 3–47, 2010. DOI: 10.1080/14772010903537732 (ang.). 
  9. Diego Pol, Alan H. Turner, Mark A. Norell, 30 June 2009 Morphology of the Late Cretaceous Crocodylomorph Shamosuchus djadochtaensis and a Discussion of Neosuchian Phylogeny as Related to the Origin of Eusuchia, „Bulletin of the American Museum of Natural History”, 34, 2009, s. 1-103 (ang.).
  10. Oscar Cambra-Moo i inni, Histological observations of Enantiornithine bone (Saurischia, Aves) from the Lower Cretaceous of Las Hoyas (Spain), „Comptes Rendus Palevol”, 5 (5), Elsevier, 2006, s. 685-691 (ang.).
  11. Chris L. Organ i inni, Origin of avian genome size and structure in non-avian dinosaurs, „Nature”, 446, 2007, s. 180–184, DOI10.1038/nature05621 (ang.).c?

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]