Geografia świata wiedźmina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kaedwen)
Skocz do: nawigacja, szukaj

'Geografia świata wiedźmina – artykuł o charakterze zbiorczym dotyczący artykuł o charakterze zbiorczym opisujący geografię świata wiedźmina stworzonego przez Andrzeja Sapkowskiego.

Wody[edytuj | edytuj kod]

Wielkie Morze[edytuj | edytuj kod]

Wielkie Morze rozciąga się od Nilfgaardu do Smoczych Gór. Na północy często zdarzało się że morze, rzeki i porty zamarzały.

Do morza wpadają rzeki: Tango, Toina, Buina, Pontar, Adalatte, Jaruga, Marnadal, Yelena, Sylte, Pereplut.

Ważniejsze wyspy to: Wyspy Skellige, Wyspa Thanedd, Inis Porhoet.

Jaruga[edytuj | edytuj kod]

Wielka Jaruga (w Starszej Mowie i dialekcie nilfgaardzkim Yarra) to największa rzeka w wiedźmińskim świecie. Swoje źródła Jaruga ma w Górach Sinych w Toussaint. Przepływa przez Lyrię, Sodden, Brugge, Cintrę i Verden. Uchodzi na granicy Verden i Cintry, a konkretne w Księstwie Attre (przynajmniej według "mapy polskiej"). W środkowym biegu Yarry znajduje się depresja (geografia)|depresja Ysgith. Rzeka jest możliwa do sforsowania tylko w Sodden i Dol Angra.

Przez wiele lat (po tzw. Wojnie Północnej) Jaruga stanowiła granicę pomiędzy Cesarstwem Nilfgaardu, a Północnymi Królestwami.

Na moście w Czerwonej Bindudze rozegrała się bitwa między wojskami królowej Meve z Lyrii, a wojskami cesarza Emhyra, w której szalę zwycięstwa przechylił na korzyść Meve wiedźmin Geralt, otrzymując dzięki temu z rąk królowej tytuł szlachecki.

Szacowana długość Yarry to około 1000 km.

Główne dopływy Jarugi to Ina z Chotlą, Trava, Wstążka (prawobrzeżne) Newi (lewobrzeżny).

Buina[edytuj | edytuj kod]

Buina to rzeka na Północy uchodząca do Wielkiego Morza w Zatoce Praksedy. Buina wypływająca z Gór Sinych, w swoim górnym biegu przepływa przez Kaedwen, następnie pokonując przełom w Górach Pustulskich staje się naturalną granicą między Redanią, a Hengfors. Uchodzi w pobliżu miasteczka Blaviken w Łukomorzu. Główne dopływy to Gwenllech i Nimnar

Pontar[edytuj | edytuj kod]

Pontar (w Starszej Mowie: Aevon y Pont ar Gwennelen - Rzeka Alabastrowych Mostów) to rzeka graniczna między Redanią, a Temerią (w tym Ellander), a w swoim górnym biegu między Kaedwen, a Aedirn. Nad rzeką leżą miasta: elfów: Est Haemlet, Loc Muine; kaedweńskie: Ban Glean; Aedirn: Hagge; temerskie: Murivel i Rinde; a także niezależne miasta: Oxenfurt i Novigrad.

W planach Nilfgaardu Pontar miał być nową granicą Cesarstwa po II wojnie północnej.

Aedirn[edytuj | edytuj kod]

Królestwo Aedirn od południa sąsiadowało z Lyrią. Od wschodu królestwo było ograniczone przez Góry Sine, natomiast na zachodzie, od Temerii oddzielało je krasnoludzkie dominium Mahakamu. Na północy granicę stanowiła rzeka Pontar, za którą leżało Kaedwen. Nad Pontarem leżała graniczna warownia Hagge, która strzegła granicy z Temerią. Wewnątrz państwa leżała Dol Blathanna (Dolina Kwiatów) rządzona po upadku Aedirn przez Enid an Gleanna (Stokrotkę z Dolin).

Aedirn zostało najpóźniej skolonizowanym państwem kontynentu. Prawie jedną trzecią państwa porastają bezludne puszcze. Ziemie wolne od niedostępnej kniei zostały zaadoptowane pod pola uprawne. Najżyźniejszą i zarazem najbogatszą częścią państwa jest Dolina Kwiatów, zamieszkują ją ludzie pracowici, żyjący zgodnie z naturą. Dolina Kwiatów jest pełna pamiątek po jej byłych właścicielach, Elfie pałacyki zaadoptowane na ludzką modę są rozsiane po całej krainie. Nigdzie indziej w całym Aedirn nie ma tylu wiosek, wioseczek i pól uprawnych.

Podczas II wojny z Nilfgaardem Aedirn padło ofiarą błyskawicznej ofensywy „Czarnych”. Bitwa pod Aldersbergiem przyniosła zwycięstwo Nilfgaardczykom i zdziesiątkowała wojska Demawenda. Zajęte i złupione zostały największe miasta i centra przemysłowe (Vengerberg, Aldersberg, Guleta). Dodatkowo Aedirn toczyło odwieczny spór z Kaedwen o ziemie leżące pomiędzy rzekami Dyfne a Liskelą zwane również Dolną Marchią. Podczas wojny wojska Kaedwen wkroczyły do Górnego Aedirn. Królestwo praktycznie przestało istnieć, a król Demawend schronił się w temerskiej stolicy – Wyzimie. Nieliczne ocalałe wojska Aedirn weszły podczas bitwy pod Brenną w skład odwodu. W końcowej fazie wojny zjednoczony z Henseltem z Kaedwen Demawend zwyciężył w II bitwie pod Aldersbergiem. Po wojnie król Aedirn pragnął odzyskać utracone ziemie, co udało się po podpisaniu pokoju cintryjskiego, który kończył wojny Nilfgaardu z Nordlingami. Dolna Marchia (Górne Aedirn) najprawdopodobniej wróciło do Aedirn, a Dol Blathanna przekształcono w alodialne księstwo elfów stanowiące enklawę w terytorium królestwa.

W stolicy Aedirn – Vengerbergu – mieszkała czarodziejka Yennefer.

Herb Aedirn przedstawia złoto–czerwoną krokiew na czarnym tle, natomiast wojska specjalne Demawenda przypinały do odzienia czarno–złoto–czerwoną kokardę.

Dol Blathanna[edytuj | edytuj kod]

Dol Blathanna to rządzona przez elfią królową Enid an Gleanna (Stokrotka z Dolin), ostatnia kraina elfów podarowana im przez cesarza Nilfgaardu Emhyra var Emreisa jako nagroda za udział w wojnie z państwami północy, przez co jego sytuacja polityczna jest bardzo słaba.

Od początku swego istnienia państwo elfów nie było uznawane przez Redanię. Pozostałe królestwa północy przyjęły do wiadomości jego powstanie, jednak uważały je za stworzoną przez Nilfgaard efemerydę. Dodatkowo między elfim państwem a Kaedwen istniał spór terytorialny o obszary na północ od doliny.

Na mocy ustaleń pokoju cintryjskiego państwo elfów zachowało pewną odrębność, stając się autonomicznym księstwem, uznającym zwierzchnictwo króla Demawenda z Aedirn oraz gwarantującym równouprawnienie wszystkich ras.

W elfiej mowie nazwa oznacza Dolinę Kwiatów.

Aldersberg[edytuj | edytuj kod]

Aldersberg jest drugim co do wielkości miastem w Aedirn. Miasto powstało wokół murów twierdzy która strzegła granic Aedirn, zanim ostatecznie nie została zdobyta Dolina Kwiatów. Dzięki zamówieniom wojskowym powstały tam liczne konwisarnie i manufaktury wełniane. Miasto zostało zdobyte przez nilfgaardzkie wojsko po bitwie, która została stoczona pod murami miasta.

Z Aldersbergu pochodził Jakub de Aldersberg, wielki mistrz Zakonu Płonącej Róży i główny antagonista gry komputerowej Wiedźmin.

Hagge[edytuj | edytuj kod]

Hagge to miasto i twierdza leżące w Aedirn, na lewym brzegu Pontaru, przy granicy z Temerią i Kaedwen.

W przeddzień wybuchu drugiej wojny Nilfgaardu z Nordlingami doszło tam do spotkania królów (Demawenda z Aedirn, Foltesta z Temerii, Henselta z Kaedwen, Vizimira z Redanii i Meve z Lyrii) w sprawie wspólnej inwazji na zajmowaną przez Nilfgaard Cintrę. Po rozbiciu i uciecze wojsk Aedirn, Hagge zostało zajęte przez wojska Temerii.

Vengerberg[edytuj | edytuj kod]

Vengerberg jest stolicą i zarazem największym miastem w Aedirn. Liczy sześć tysięcy mieszkańców. Słynie z gorzelni, młynów słodowych, farbiarni i tkalni. W mieście znajduje się liczne filie krasnoludzkich banków (m.in. filia słynnego krasnoludzkiego banku rodziny Vivaldich). Miasto otoczone jest mocnym murem, co nie przeszkodziło armii Nilfgaardu w zajęciu stolicy Aedirn po bitwie pod Aldersbergiem. W Vengerbergu stacjonuje wojskowa załoga strzegąca bezpieczeństwa króla i mieszkańców. W mieście swoją siedzibę miała czarodziejka Yennefer, a także król Demawend.

Bremervoord[edytuj | edytuj kod]

Bremervoord jest niewielkim księstwem. Panuje tam książę Agloval, który poślubia później syrenę Sh'eenaz.

Mieszkańcy Bremervoord, żyjący głównie z morza (szczególnie rozwinięte rybołówstwo), kochali ponoć "morskie" opowieści przytaczane w oberżach i tawernach. Głównym produktem eksportowym były perły. To one stanowiły podstawę dochodu skarbu księcia. W stolicy rozwinięte było szkutnictwo, rzemiosło, jubilerstwo.

Brzegi były poszarpane, pełne stromych wapiennych klifów. Pływy w okolicy Bremervoord sięgały nawet dziesięciu łokci. Przylądek Bremervoord kończył się wulkanicznymi rafami, zwanymi Smoczymi Kłami, w których okolicy znajdowały się schody do zatopionego miasta - Ys, zamieszkiwanego przez Ryboludzi, zwanych vodyanoi. Mimo wojowniczych zapałów księcia Aglovala, między obiema rasami panował pokój. Księstwo graniczyło z Cidaris i Verden.

Cidaris[edytuj | edytuj kod]

Cidaris to niewielkie królestwo położone nad Wielkim Morzem. Graniczy z Temerią, Kerackiem, oraz Verden i Bremervoord. Królestwo Cidaris, podobnie jak Toussaint, słynie z wyrobu wyśmienitych win. Tak jak piraci ze Skellige flota króla Ethaina osłaniała od Morza tereny Czterech Królestw (Aedirn, Kaedwen, Redania, Temeria).

miasto Cidaris[edytuj | edytuj kod]

Cidaris to niewielkie miasto portowe zbudowane na elfich fundamentach. Miasto jest według niektórych osób niezwykle piękne, z urokliwymi uliczkami i misternymi krużgankami na białych domach. Słynie z morskiego bazaru-targowiska, na którym można kupić najbardziej niezwykłe towary, przywiezione przez marynarzy, ze wszystkich stron świata. W mieście rezyduje też jedynowładca kraju, król Ethain, wielki znawca i koneser sztuki oraz poezji.

Cintra[edytuj | edytuj kod]

Cintra (Starsza Mowa Xin'trea) to królestwo leżące na południowym brzegu rzeki Jarugi.

Za czasów swojej świetności władcy Cintry byli również książętami Brugge, diukami na Sodden, dziedzicami Skellige (Inis Ard Skellig i Inis An Skellig), suzerenami Attre i Abb Yarra.

Miasto Cintra, czyli stolica królestwa o tej samej nazwie zostało zdobyte przez Nilfgaard w czasie Wojny Nilfgaardu z Nordlingami, a całe państwo podbite i zamienione w prowincję cesarstwa. Cintra została wtedy spalona, w większość jej mieszkańców została wybita. Ocaleli nieliczni żołnierze, obywatele i Ciri, która została ocalona przez Cahira aep Ceallach.

Spadkobierczynią królestwa Cintry jest Cirilla, wnuczka Calanthe, Lwicy z Cintry.

Herb Cintry przedstawia trzy złote lwy kroczące na błękitnym tle. Według opisu Andrzeja Sapkowskiego, pochodzącego jednak spoza sagi, "od czasów króla Corama II lwy noszą korony".

Nie ma pewności skąd autor wziął nazwę tego państwa - Cintra to także miasto w Hiszpanii, nieopodal którego miała miejsce jedna z bitew napoleońskich, oraz dawna nazwa Sintry w Portugalii.

Attre[edytuj | edytuj kod]

Attre to niewielkie księstwo położone nad morzem pozostające w strefie wpływów Cintry, której pozostaje lennikiem. Dokładne położenie księstwa nie jest znane, w sadze brak dokładnego umiejscowienia Attre. Najprawdopodobniej księstwo leży na cintryjskim wybrzeżu, to jest między ujściem Jarugi, a Górami Amell.

Krajem rządzą władcy Cintry (król Roegner i królowa Calanthe), a bezpośrednim zwierzchnikiem jest książę Windhalm.

Sodden[edytuj | edytuj kod]

Sodden było pierwotnie niewielkim królestwem położonym po obu stronach Jarugi - Dolne po stronie północnej, Górne po stronie |południowej. Soddeński król był zależny od władcy zachodniego sąsiada - króla Cintry. Podział nastąpił gdy Cesarstwo Nilfgaardu zajęło tereny na południe od Yarry.

Sodden Górne[edytuj | edytuj kod]

Zostało wcielone do Nilfgaardu po wojnie, w której podbita została również Cintra. Nie jest pewne na jakich prawach, ale najprawdopodobniej wchodziło w skład prowincji Cintra.

Na terenie Górnego Sodden znajdowały się Zwilgłe Uroczysko, Loc Monduim i fragment depresji Ysgidh. W skład krainy wchodziły północne zbocza Stoków oraz Południowe (Górne) Zarzecze i Angren.

Góry Amell oddzielały Sodden Górne od Nazairu, Góry Sine od Toussaint, Jaruga od Lyrii i Sodden Dolnego. Na zachodzie Sodden graniczyło z Cintrą.

Sodden Dolne[edytuj | edytuj kod]

Rozdrobnione po najeździe z południa królestwo osłabione dodatkowo po śmierci swojego króla popadło w zależność lenną od sąsiedniego mocarstwa - Temerii (Ekkehard z Sodden był przyrodnim bratem matki Foltesta Temerskiego).

Dolne Sodden graniczyło przez rzekę Travę z Brugge, Brokilonem i Temerią; Mahakamem, Lyrią (przez region Ysgidh) i Nilfgaardem (Cintra i Górne Sodden). Prócz granicznych: Jarugi i Travy przez Dolne Sodden przepływały rzeki: Ina, Chotla, A oraz O.

Główne miasta i warownie to Armeria, Mayena, Razwan, Vidort, Carcano.

Kaedwen[edytuj | edytuj kod]

Jest to największe po Nilfgaardzie państwo wiedźmińskiego świata. Kaedwen sąsiaduje z Creyden, Hołopolem, Caingorn, Redanią, Temerią i Aedirn. Poprzez przełęcz Elskerdeg oddzielającą Góry Smocze od Gór Ognistych Kaedwen posiada połączenie z Haaklandem i Zerrikanią. Jego władcą był Henselt z Kaedwen.

Herb Kaedwen przedstawia jednorożca - prawdopodobnie czarnego w złotym polu.

Jego terytorium zależnym była Dolna Marchia.

Główne miasta to stolica - Ard Carraigh, Ban Ard, Ban Glean, Daevon, poza tym znajdowały się tam ruiny elfickiego miasta Shaerrawedd.

Kaer Morhen[edytuj | edytuj kod]

Kaer Morhen (w Starszej Mowie Caer a’Muirehen, Warownia Starego Morza; Wiedźmińskie Siedliszcze) to zamek w górach Kaedwen w miejscu „znanym tylko nielicznym”.

Mury twierdzy miały kształt trapezu. Zamczysko zostało zniszczone przez rozszalałych ludzi, ale nieliczni wiedźmini nadal przebywali w jego ruinach. Po zamku pozostały jedynie szczątki murów i wież, podziemne laboratoria, główna sala oraz fosa wypełniona kośćmi poległych wiedźminów. To w Wiedźmińskim Siedliszczu dokonywano na młodych chłopcach, sierotach wojennych lub porzuconych przez rodziców, wiedźmińskiej mutacji. To także tam wyszkolono Ciri na wiedźminkę (stricte tytularną – nigdy nie przeszła Próby Traw). Następnie dzieci te były szkolone na wiedźminów aby chronić ludzi od potworów.

Wiedźmińskie Siedliszcze było miejscem zimowania wiedźminów niemających funduszy na przetrwanie zimy na szlaku. W ostatnim momencie sagi Kaer Morhen zamieszkiwał Vesemir, mentor Geralta z Rivii.

Kerack[edytuj | edytuj kod]

Kerack to niewielki kraj położony między królestwami Cidaris i Temerii na północy, a królestwem Verden na południu. Od wschodu królestwo graniczy z Lasem Driad - Brokilonem, jego wschodnią granicę stanowi Wielkie Morze.

Kerack zostało założone przez kupca i pirata Osmyka, który po zmonopolizowaniu morskiej strefy handlowej sam mianował się królem na początku XIII wieku post resurrectionem[1]. Dzięki nawiązaniu kontaktów dyplomatycznych i handlowych z Cidaris i Verden jego państwo zostało uznane. Stolicą zostało miasto Kerack leżące w ujściu rzeki Adalatte.

Po jego śmierci, tron przejął jego syn, Belohun. Za jego rządów królestwo rozwijało się, do portu zawijały okręty z Novigradu, Cintry, Wysp Skellige a nawet Cesarstwa Nilfgaardu. Po nim władzę objął jego, wygnany wcześniej, syn Viraxas. Nowy król, w przeciwieństwie do swych w miarę tolerancyjnych poprzedników, nie darzył sympatią przedstawicieli obcych ras. Podczas akcji opowiadania "Miecz przeznaczenia" do tego stopnia nie tolerował Eithné - pani driad, że nie uznał nawet za stosowne wysłać do Brokilonu posłów.

Podczas akcji powieści "Chrzest ognia" zarówno na ekspedycje z Kerack, jak i z Verden napadały w okolicach Brokilonu bandy driad. W pewnym etapie II wojny północnej, władcy obu krajów wysyłali do lasu driad karne ekspedycje. Niektóre z nich w tajemniczy sposób wpadały w zasadzki - dopiero później okazało się, że przewodniczka ekspedycji, Milva, była agentką driad.

Kovir, Caingorn i terytoria zależne[edytuj | edytuj kod]

Kovir i Poviss[edytuj | edytuj kod]

Królestwo Koviru i Poviss to najważniejsze państwo leżące na Dalekiej Północy wiedźmińskiego świata, u podnóża Gór Smoczych nad Zatoką Praksedy. Krajem rządzi król Esterad Thyssen, noszący tytuł króla Koviru, Poviss, Naroku, Velhadu i Talgaru z dynastii Thyssenidów, powiązanej więzami krwi z dynastiami z Kaedwen, Redanii, Aedirn, Cidaris, Rivii i Verden. Loża Czarodziejek planowała mariaż Ciri, księżniczki Cintry z kovirskiem księciem Tankredem, a na Południu słychać było o planach tworzenia związków dynastycznych Koviru i Caingorn.

Historia i położenie

Początkowo ziemie północne, leżące nad Zatoką Praksedy, uznawane były za lenno Redanii. Hrabstwem rządziła dynastia Trojdenidów - boczna linia redańskiej rodziny panującej. W Redanii nikt nie interesował się sprawami Północy, hrabstwo zwolniono z wszelkich obciążeń lennych. W tym czasie Kovir dzięki umiejętnemu prowadzeniu wojen i mariaży rósł w siłę. Kovir i Poviss zmonopolizowały rynek szkła i soli, a na daleką północ, oprócz awanturników emigrowali szykanowani uczeni, ambitni magowie, kupcy, rolnicy i górnicy. Ci ostatni odkryli w Kovirze olbrzymie złoża kopalin. Mieszkańcy Północy bogacili się, kwitł handel.

Właśnie zyski z handlu, które formalne redańskie lenno zatrzymywało w całości dla siebie, stały się zarzewiem konfliktu między Redanią a Kovirem. Bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny była odmowa króla Koviru Gedoviusa żądaniu Radowida III z Redanii, w sprawie pomocy zbrojnej i finansowej przeciw Aedirn. Tygodniowa wojna wykazała bezsprzeczną wyższość dwudziestopięciotysięcznej zaciężnej armii Koviru. Na mocy I Traktatu Exeterskiego, zawartego zaledwie 120 lat przed wybuchem II wojny północnej, Kovir formalnie potwierdził swoją niepodległość i neutralność. Za gest dobrej woli przyjęto fakt, że król Redanii Radowid III nabył dożywotni tytuł władcy Koviru i Poviss, a jego sojusznik, Benda Kaedweński, tytuł króla Caingorn i Malleore.

Po śmierci ostatniego Trojdenidy, Gerarda, na tron wstąpił Esteril Thyssen, założyciel dynastii Thyssenidów. Za panowania jego syna, Baldwina Thyssena, doszło do rewolty, w wyniku której władzę w Poviss przejął samozwańczy król Rhyd, uniezależniła się Marchia Wschodnia (późniejsza Liga z Hengfors), a w miejsce wygnanych Thyssenidów wstąpił margraf Idi. W trakcie ucieczki z Koviru zmarł król Baldwin. Młody wówczas królewicz Esterad, współczesny Geraltowi, przebywając na emigracji gromadził środki i zbierał sojuszników. Ostatecznie powrócił na tron w wyniku kolejnego puczu, znanego jako noc noży i pochodni. Rhyd i Idi zostali straceni wraz z poplecznikami, lecz o Esteradzie zwykło się mówić, że włożył skalaną krwią koronę.

Stolicami tego nietypowego kraju są dwa miasta: stolicą letnią jest Pont Vanis położony nad Zatoką Praksedy, a stolicą zimową jest, leżący u ujścia rzeki Tango, Lan Exeter. Królestwo Koviru i Poviss, w skrócie zwane po prostu Kovirem swoją władzę rozciągnęło na szereg mniejszych krain Północy, w tym Księstwo Naroku, Księstwo Velhadu i Margrabstwo Talgaru, a według danych zawartych w tomie Chrzest ognia również na Creyden. Kovir leży nad główną rzeką Tango, płynącą przez Narok Toiną, a także wyznaczającą jego południową, redańską, granicę rzeką Braa. Na wschód od królestwa leżą tereny Ligi z Hengfors. Północną granicę stanowią Góry Smocze.

W czasie wojen z Nilfgaardem Kovir zachowywał neutralność, choć potajemnie Esterad Thyssen udzielił pożyczki szefowi redańskiego wywiadu, Dijkstrze.

Gospodarka

Tereny Koviru i Poviss obfitują w liczne złoża. Po 25 latach od uzyskania niepodległości "Kovir wydobywał tyle kopalin, ile Redania, Aedirn i Kaedwen razem wzięte". 80% "światowego" złota, i po 3/4 złóż ferroaurum, kryobelitu i dwimerytu (metalu blokującego magię) pochodzi właśnie z Koviru. Jeśli chodzi o wydobycie stali to kovirskie kuźnie ustępowały pod względem produkcji jedynie krasnoludzkiemu Mahakamowi, choć Kovir eksportował tam metale na stopy. Płatnerze z Poviss wybijali na swoich mieczach jako puncmarkę koronę lub głowę konia.

Znani obywatele

Z Koviru i Poviss pochodzili (bądź tam mieszkali):

  • z Creyden czarodziejka Sheala de Tancarville,
  • z Koviru czarodzieje Stregebor, Zavist, Carduin, Dethmold i Drithelm, a także szlachcianka de Lisemore i baron Surcratasse,
  • z Naroku księżna Silvena,
  • z Poviss młody wiedźmin Coën,
  • z Poviss wiedźmin Lambert,
  • z Talgaru królowa Zuleyka i zaklęta szlachcianka Bernika,
  • z Velhadu Evermir.
Herb

Andrzej Sapkowski opisuje herb federacji zatwierdzony przez króla Baldwina: "tarcza czterodzielna, w pierwszym polu czerwonym srebrna ręka zbrojna Thyssenidów, we wtórym polu srebrnym pasy lewoukośne, na ich tle pal czarny (księstwo Poviss), w trzecim polu srebrnym ostrza błękitne w górę (księstwo Naroku), w czwartym polu czerwonym pół srebrnego orła (margrabstwo Talgaru)".

Narok[edytuj | edytuj kod]

Narok to niewielkie księstwo na północy leżące u stóp Smoczych Gór. Od wschodu graniczy z Velhadem, a od południa z centralnym Kovir i Poviss. Od zachodu Narok ogranicza morze.

Narok, podobnie jak Velhad i Talgar, wchodzi w skład Królestwa Koviru i Poviss. Władcami byli królowie kovirscy, których lennikami byli książęta Naroku (np. księżna Silvena). Przez Narok przepływa rzeka Toina (mylnie umieszczona na mapie z gry The Wicher w Kaedwen) nad którą stoi Aedd Gynvael. Prawdopodobnie również w Naroku znajduje się miasto Rakverelin.

Według opisu Andrzeja Sapkowskiego, pochodzącego jednak spoza sagi, herb Naroku przedstawia "w polu srebrnym ostrza błękitne w górę"

Talgar[edytuj | edytuj kod]

Talgar to niewielkie margrabstwo na Północy leżące u stóp Gór Smoczych. Prawdopodobnie kraj ten leży przy zachodniej granicy Malleore, a na zachód od Talgaru leży Velhad. Margrabstwo wchodzi w skład federacji Koviru. Wiadomo, że w Talgarze występowała bardzo sroga zima. Pierwsze śniegi nadchodziły z końcem października.

Velhad[edytuj | edytuj kod]

Velhad to kraj położony na dalekiej Północy. Księstwo jest częścią królestwa Koviru. Prawdopodobnie leży u podnóża Gór Smoczych, pomiędzy )Narokiem na zachodzie, a Talgarem na wschodzie, na północ od właściwego Koviru. Realną władzę w księstwie sprawowali królowie Koviru (w czasie trwania sagi król Esterad Thyssen), chociaż może się wydawać, że nominalnym władyką był Evermir.

Caingorn[edytuj | edytuj kod]

Caingorn, czasem nazywane również Ligą z Hengfors, to związek miast pod przewodnictwem stolicy regionu - Hengfors. Caingorn leży na zachód od Gór Pustulskich, oraz na północ i zachód od rzeki Buiny. Liga przez lata pozostawała pod protektoratem Kaedwen (Traktat Exeterski), choć obecnie zarządza również terytorium Malleore. Caingorn graniczy z Kovirem, Malleore, Hołopolem, Kaedwen i Redanią.

Herbem Caingorn jest złoto uzbrojony gryf srebrny w polu purpurowym.

Creyden[edytuj | edytuj kod]

Creyden - to niewielkie księstwo na półncy. Raz podaje się, że jest częścią Ligi z Hengfors, raz, że wchodzi w skład Koviru. Można stąd wnioskować, że leży gdzieś pomiędzy Talgarem, Malleore i Caingorn. Nominalnym władcą Księstwa Creyden w czasie akcji opowiadania "Mniejsze zło" jest książę Friedfalk.

Z Creyden pochodziła czarodziejka Sheala de Tancarville.

Hołopole[edytuj | edytuj kod]

Hołopole to niewielki kraj na północy wciśnięty klinem między Malleore, Creyden, Kaedwen i Caingorn. Naturalna granicę hołopolskiej polis stanowiły: od wschodu Góry Pustulskie, od północy rzeka Toina, a od południa rzeka Braa. Stolicą jest wolne miasto Hołopole. W mieście tym znajdowała się świątynia Kreve. Hołopole teoretycznie było niezależnym kraikiem, ale de facto władza nad nim przechodziła z rąk do rąk (królowie Caingorn, władcy Koviru).

Malleore[edytuj | edytuj kod]

Malleore - to niewielkie księstwo na północy jest obecnie częścią Caingorn - Ligi z Hengfors. Północną granicę krainy stanowią rzeki: Toina i Braa. Za nimi lężą: Kovir, Creyden i Hołopole. Od południa Malleore graniczy z Caingorn, a od zachodu z Poviss.

W przeszłości zwierzchnictwo nad Malleore na mocy Traktatu Exeterskiego sprawował król Kaedwen - Benda.

Według słów Niedamira Malleore mogło wystawić przeciw niemu zaledwie tysiąc „zafajdanych" tarczowników.

Lyria i Rivia[edytuj | edytuj kod]

Lyria i Rivia to dwa królestwa leżące w Dol Angra połączone unią personalną. Południową granicę podwójnego królestwa stanowi rzeka Jaruga, za którą w przeddzień wybuchu II wojny z Nilfgaardem leżą tereny podległe Cesarstwu. Na wschód od Lyrii leżą Góry Sine, zaś na północy królestwo Aedirn. Od zachodu królestwa przylegają do masywu Mahakamu, przez który biegną szlaki kupieckie do Temerii.

W „Chrzcie ogniasztandar Lyrii i Rivii w trakcie bitwy o most na Jarudze opisany jest jako przedstawiający czarnego orła otoczonego czerwonymi rautami. Poza sagą Andrzej Sapkowski opisuje herb królestwa: tarcza pięciodzielna, w polu pierwszym a czwartym, lazurowych, trzy lwy złote kroczące, w polu wtórym a trzecim po trzy rauty czerwone, w poletku piątym złotym orzeł czarny. Orzeł jest herbem Lyrii, zaś romby (rauty) to znak Rivii. Lwy pochodzą z herbu Cintry.

Królową Lyrii jest Meve, nazywana wesołą wdówką lub Białą Królową. Jedyna kobieta wśród władców Północy.

Większą część połączonych królestw stanowi Lyria, natomiast Rivia to tereny na południowym zachodzie państwa. Głównymi miastami kraju były stolice królestw – miasta Lyria oraz Rivia. Nad Jarugą mieściły się dwie lyrijskie twierdze – Scala i Spalla.

Mieszkańcy Rivii mówili ze specyficznym dla siebie, łatwo rozpoznawalnym akcentem.

Wbrew swojemu imieniu i wyuczonemu akcentowi Geralt z Rivii nie pochodził z Rivii. Natomiast po bitwie o Czerwoną Bindugę, królowa Meve nieświadoma przydomku wiedźmina pasowała go na rycerza Geralta z Rivii.

Tuż przed wybuchem II wojny nilfgaardzkiej w Dol Angra, zarówno w okolicy lyrijskich fortów Scala i Spalla, jak i nilfgaardzkiego fortu Glevitzingen dochodziło do obustronnych prowokacji. Ostatecznie wojną wszczął Nilfgaard, jako powód podając atak na graniczne posterunki cesarskie. Sama Lyria została opanowana w bardzo krótkim czasie, poprzedzając tym samym los Aedirn.

Redania i Novigrad[edytuj | edytuj kod]

Redania leży pomiędzy rzekami Buina i Pontar. Sąsiaduje z Poviss, Caingorn, Kaedwen, Aedirn i Temerią. Stolicą Redanii jest Tretogor. Innymi ważnymi miastami tego kraju są Wolne Miasto Novigrad (które de facto jest niezależne od Redanii) i Oxenfurt.

Herbem Redanii jest srebrny orzeł w czerwonym polu, a walutą korona novigradzka. Państwem rządzili m.in. Vizimir II Sprawiedliwy, jego syn Radowid V Srogi i Sigismund Dijkstra, jako Przewodniczący Rady Regencyjnej tego ostatniego.

Oxenfurt[edytuj | edytuj kod]

Oxenfurt jest jednym z najważniejszych miast Redanii. Słynie ono z wielu uniwersytetów i akademii, studiowali tam m.in. trubadur Jaskier (spędził tam cztery lata) i adeptka Shani, która wykorzystała swe umiejętności podczas bitwy pod Brenną. Po ulicach włóczy się wielu pijaków i panuje huczna atmosfera.

Miasto jest jedną z lokacji w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon.

Tretogor[edytuj | edytuj kod]

Tretogor jest stolicą Redanii. Znajduje się tam Zamek Królewski służący za siedzibę wszystkich królów tego państwa (m.in. Vizimira II). Stolica, mimo iż wchodzi w skład potężnego i dużego królestwa, jest niewielkim grodem. W mieście urodziła się czarodziejka Filippa Eilhart.

Wolne Miasto Novigrad[edytuj | edytuj kod]

Novigrad to tak zwane wolne miasto położone nad Wielkim Morzem. Miasto stanowi enklawę na terytorium Redanii. W czasach, które opisuje saga uważany był Novigrad za największe miasto ówczesnego świata – liczył bez mała 30 000 stałych mieszkańców. Miasto to słynęło ze swojej wielorasowości – mieszkali w nim: ludzie, elfy, krasnoludy, niziołki i inni "nieludzie". Uważany za stolicę mody Novigrad był również wysoko rozwinięty pod względem gospodarczym – prócz licznych cechów w mieście znajdowała się manufaktura ciżem. Dodatkowo w Novigradzie mieścił się zamek z kordegardą, mennica, osiem banków (w tym bank krasnoluda Vimme Vivaldiego), port morski, liczne składy, młyny wodne, tartaki oraz dziewiętnaście świątyń poświęconych Wiecznemu Ogniowi i dwanaście zamtuzów. Straż świątynna pełni rolę policji, w tym politycznej i kontrwywiadu. Novigrad, jako niezależny od Redanii zarządzany był przez Radę Miejską.

W grze Wiedźmin 3: Dziki Gon Novigrad jest jedną z głównych lokacji, a decyzje gracza mają znaczny wpływ na losy miasta.

Temeria[edytuj | edytuj kod]

Temeria leży na południe od Pontaru. Graniczy z Redanią, Kaedwen, Aedirn, Mahakamem, Dolnym Sodden, Brokilonem, Kerack i Cidaris. Wewnątrz Temerii znajduje się kraj lenny – Ellander, a u jej wybrzeży czarodziejska Wyspa Thanedd z Aretuzą, szkołą młodych adeptek magii. Temeria w wojnie z Nilfgaardem wystawiła 50 tys. zawodowego wojska.

Herb Temerii to tarcza czarna usiana liliami srebrnymi. Jej walutą jest Oren temerski.

Główne miasta Temerii to: Wyzima, Maribor, Gors Velen, Ellander, Carreras.

Mahakam[edytuj | edytuj kod]

Mahakam to masyw górski położony pomiędzy Jarugą na południu, Temerią i Dolnym Sodden na zachodzie, a Aedirn i Lyrią na wschodzie. Krasnoludy i gnomy, które były niemalże jedynymi mieszkańcami tego górskiego kraju słynęły z niezwykle precyzyjnej obróbki metali. W masywie Mahakamu mieściły się powszechne na tym terenie kopalnie i nieliczne tylko osiedla ludzkie, lecz mimo swej niedostępności, kraina krasnoludów nie była całkowicie odcięta od świata. Przez terytorium nieludzi, na wielostajowym odcinku między Carreras (miastem w Temerii) a Vengerbergiem (stolicą Aedirn), przebiegał szlak kupiecki. Mahakam był też jednym z największych dostawców kovirskich kuźni.

Stolica kraju znajdowała się pod górą Carbon. Rządził nim starosta Brouver Hoog.

Władzę nad górskim dominium krasnoludów i gnomów sprawowali dziedzicznie królowie Temerii (w trakcie trwania sagi o Wiedźminie był nim Foltest).

Brugge[edytuj | edytuj kod]

Brugge, to niewielki kraj leżący pomiędzy rzekami: Jarugą, Wstążką i Travą oraz wzgórzami Turlough. Pierwotnie Brugge było niezależnym królestwem pod władzą Venzlava, jednakże w obliczu zagrożenia najazdem Nilfgaardu władca ten złożył hołd lenny Foltestowi, władcy Temerii.

Herbem Brugge jest srebrny krzyż kotwiczny na zielonym tle.

Główne miasta to Brugge i Dillingen.

Wyzima[edytuj | edytuj kod]

Wyzima to siedziba króla Foltesta, a zarazem największe miasto i stolica Temerii. Miasto położone jest nad Wielkim Jeziorem Wyzimskim i rzeką Ismeną. Leży w odległości 200 mil od Mariboru.

Jest jedną z głównych lokacji w grze komputerowej Wiedźmin i dzieli się w niej na cztery dzielnice oddzielone murami: Starą Wyzimę, najstarszą dzielnicę, która w wyniku ataków strzygi opustoszała, a później została zamieniona w getto dla nieludzi (elfów, krasnoludów, gnomów i niziołków), Dzielnicę Klasztorną, zamieszkaną przez biedotę i nieludzi, Dzielnicę Handlową, oraz Zamkową (najbogatszą), i Podgrodzie.

W grze Wiedźmin 3: Dziki Gon gracz ma okazję ponownie zwiedzić Zamek Królewski w Wyzimie (lecz obszar samego miasta jest niedostępny), teraz pod władaniem nilfgaardzkiego cesarza Emhyra var Emreisa.

Gors Velen[edytuj | edytuj kod]

Gors Velen to jedno z większych miast Temerii leżące nad Wielkim Morzem. U jego wybrzeży leży sławna wyspa Thanedd - siedziba i szkoła czarodziejek. Gors Velen bardzo wiele zawdzięcza czarodziejkom, które są bardzo szanowane i mile widziane w mieście. Poza tym miasto jest dość bogate - znajduje się tu kilka filii krasnoludzkich banków, jarmark, oraz wielki targ z bogatą ofertą. Poza wyspą Thanedd miasto słynie też z potężnych kazamatowych murów oraz łamania groszy.

Ellander[edytuj | edytuj kod]

Ellander to niewielkie księstwo będące temerskim lennikiem. Władzę sprawuje tam książę, którego suzerenem jest król temerski. Przez Ellander przebiegają szlaki handlowe z Dorian do Vengerbergu, z Wyzimy do Carreras i z Hagge do Mariboru. Księstwo leży u stóp Mahakamu, a jego północną granicę stanowi rzeka Ismena. W stołecznym mieście Ellander mieściła się świątynia i szkółka bogini Wielkiej Melitele. Przełożoną świątyni była matka Nenneke.

Wyspa Thanedd[edytuj | edytuj kod]

Mieściła się na niej szkoła adeptek magii – Aretuza której rektorką była Margarita Laux Antille. Lądem można było się na nią dostać przechodząc przez pałac zwany Loxią. Powyżej znajdował się pałac zwany Garstangiem, siedziba rady czarodziejów. Na szczycie wyspy stała Wieża Mewy połączona magicznym teleportem z Tor Zireael - Wieżą Jaskółki (siedzibą elfich magów i mędrców).

Na Thanedd odbyła się rewolta czarodziejów. Zdradzili między innymi czarodzieje: Vilgefortz i Francesca Findabair, którzy zasiadali w Kapitule Czarodziejów.

Verden[edytuj | edytuj kod]

Verden to kraj położony nad Jarugą. Od zachodu graniczy z Bremervoord, od północy przez rzekę Adalatte z Cidaris i Kerack, od wschodu z Brokilonem (dość napięte stosunki z driadami) i przez Sowie Wzgórza z Brugge, a od południa z Cintrą. W przeddzień planowanej inwazji nilfgaardzkich wojsk król Verden - Ervyll złożył hołd lenny cesarzowi Emhyrowi. Potem jednak, kiedy wybuchło powstanie inspirowane przez Nordlingów, Ervyll został zgładzony i jego następcą, wrogo do Nilfgaardu usposobionym, został jego syn Kirstin.

Herb Verden przedstawia złoto-czarną szachownicę.

Nilfgaard[edytuj | edytuj kod]

Cesarstwo Nilfgaardu to największe imperium w historii wiedźmińskiego świata, znajduje się na południu Kontynentu. Stolica cesarstwa - miasto Nilfgaard zwane też Miastem Złotych Wież leży daleko na południu nad rzeką Albą. W cesarstwie mianem Nilfgaardczyka nazywano mieszkańców stolicy i okolic. Walutą cesarstwa jest floren nilfgaardzki.

Polityka i religia[edytuj | edytuj kod]

W codziennym życiu twardo stąpającej po ziemi ludności Cesarstwa nie ma zazwyczaj miejsca dla żadnych religii. Mieszkańcy wierzą jedynie w swojego Cesarza i Słońce (kult słońca). Dodatkowo władze imperialne bardzo starannie pilnują by żaden z kapłanów czy wędrownych wieszczy nie mieszał się do polityki. Polityka Nilfgaardu doprowadziła do wojen z Nordlingami.

Znani Nilfgaardczycy[edytuj | edytuj kod]

Władcy:

  • Torres
  • Fergus var Emreis
  • Uzurpator
  • Emhyr var Emreis
  • Morvran Voorhis
  • Jan Calveit

Czarodzieje:

Inni:

Nilfgaard swą wielkość zawdzięcza podbojom, ziemie podbite dzielono na prowincje na czele których pozostawiono królów (jeśli złożyli hołd wierności) lub stawiano namiestników. W tyn sposób cesarstwo zyskało następujące prowincje:

  • Vicovaro - Siedziba szpiega-czarodziejki Assire var Anahid. Miejsce urodzenia Cahira i siedziba jego rodu. Miejsce upraw mandragory.
  • Etolia - Pochodzi stamtąd trzon Cesarskiej armii.
  • Gemmera - Prawdopodobnie pierwsze północne królestwo podbite przez Nilfgaard. Wywodzą się stamtąd pacyfikatorzy, brutalne jednostki Cesarstwa które walczą z rebeliantami.
  • Nazair - Księstwo na południe od Gór Amell. Od północy Nazair graniczy z Cintrą i Dolnym Sodden, od wschodu z Mag Turga, a od południa z Metinną (przez rzekę Yelenę). Główne miasta to: Assengard (dawna stolica), Belhaven, Rhys-Rhun.
  • Ymlac
  • Rowan

Byłe prowincje:

  • Górne Sodden - od I Wojny Północnej do Pokoju Cintryjskiego, po którym razem z Dolnym Sodden dołączył do Temerii
  • Verden - od II Wojny Północnej do śmierci króla Ervylla tuż przed zakończeniem wspomnianej wojny
  • Cintra - od I Wojny Północnej do Pokoju Cintryjskiego, kiedy to królestwo stało się wasalem Cesarstwa
    • Attre - lenno Cintry

Ebbing[edytuj | edytuj kod]

Autonomiczne królestwo w ramach Cesarstwa Nilfgaardu. Wcielone tuż przed wojnami Północnymi. Księstwo Ebbing leży u podnóża Gór Amell, pomiędzy Gemerą a Maecht. Większą część obejmują bagna Pereplut.

Ziemia uprawna została rozdana nilfgaardzkim żołnierzom, co dało możliwość do wzbogacenia się przez spekulantów.

Z Ebbing wywodził się Roegner, książę Ebbing i mąż Calanthe.

Maecht[edytuj | edytuj kod]

Królestwo Maecht to niewielki kraj na południu, od wielu lat podległu Cesarstwu Nilfgaardu. Północną granicą między Maecht a Metinną była rzeka Sylte. Od leżącego na wschodzie Geso oddzielała je rzeka Velda, na południe od Maecht leżało Ebbing, a na zachód Morze.

Miał stamtąd pochodzić Duny - Jeż z Erlenwaldu.

W Maecht utrzymywane były pozory swobody - na przykład król wybierany był w "wolnej" elekcji (jednak najprawdopodobniej przez samego cesarza). Stąd nazywane było królestwem bluszczowym.

Toussaint[edytuj | edytuj kod]

Górzyste Księstwo słynne z produkcji wina i tradycyjnych obrzędów z nim związanych. Najsłynniejszym Winem z Toussaint jest Est Est, najdroższe wino świata. Oprócz gwardii królewskiej nie posiada wojska - obronność opiera się na błędnych rycerzach i ich obietnicach. Toussaint jest traktowane przez sąsiadów jako niegroźne i przyjazne przez co jedynym problemem są grasanci napadający na kupców i sukkub uwodzący mężczyzn.

Stolicą Toussaint jest Beauclair, gdzie znajduje się druga po oxenfurckiej największa biblioteka Północy, a główną rzeką Sansretour. Do księstwa prowadzi tylko kilka przełęczy przez co kiedy spadną śniegi jest niedostępne.

W czasie wojny Nordlingów z Nilfgaardem rządzone przez księżnę Annę Henriettę.

Metinna[edytuj | edytuj kod]

Metinna to księstwo mający pozorną autonomię. Od zachodu graniczy z Wielkim Morzem, od południa z Maecht, od wschodu z Geso, a od północy z Nazair. 1/3 kraju zajmuje równina Mag Deira. Przez kraj przepływa rzeka Sylte. Główne miasta, to Metinna, Neureuth, Forgeham.

W północnej części Metinny znajdowała się kraina Mil Trachta, czyli Stujeziory, gdzie nad jeziorem Tarn Mira (zwanym Bezdno) wznosiła się Tor Zireael, czyli Wieża Jaskółki, zbudowana przez elfów. Uważano, że znajdował się tam magiczny teleport łączący ją z Wieżą Mewy (Tor Lara), zlokalizowaną na wyspie Thanedd. Ciri, uciekłszy przed Bonhartem i najemnikami Stefana Skellena przeniosła się stamtąd do krainy Aen Elle.

Geso[edytuj | edytuj kod]

Geso jest prowincją Cesarstwa Nilfgaardu graniczącą od północy z Mag Turgą, od wschodu z Pustynią Korath, od zachodu z Metinną a od południa z Ebbing. Na tym terenie znajduje się tzw. Bandycki Szlak czyli teren, na którym grasuje ogromna liczba rozbójników.

Miasta i wsie:

  • Fort Sarda - fort w okolicach pustyni Korath
  • Amarillo - stolica Cesarskiej prefektury
  • Zazdrość (dawniej Birka), gdzie Leo Bonhart pokonał bandytów zwanych Szczurami.
  • Loredo - wieś zwana także Zbójecką Posadą. Jej mieszkańcy utrzymują się z goszczenia bandytów.
  • Glyswen - dawniej Biała rzeczka, po powstaniu i masakrze dokonanej przez Nilfgaardczyków zasiedlona i przemianowana na Glyswen
  • Druigh

Mag Turga[edytuj | edytuj kod]

Kraina wcielona do Nilfgaardu przed wojnami Północnymi. Od zachodu graniczy z Nazair, od północy z Toussaint, od Południa z Geso ze stolicą w Caravisto. Przez Mag Turga wiodą drogi do przełęczy łączących Cesarstwo z Toussaint i z Górnym Sodden.

W czasie wojen Północnych z powodu bujnych lasów znajdujących się w tej krainie zbudowano wiele hut i dymarek do wytopu żelaza.

Podczas wojen gromadziły się tu rebelianci i bandy uzbrojonych bandytów (jak np. Szczury).

Inne krainy[edytuj | edytuj kod]

Brokilon[edytuj | edytuj kod]

Brokilon, to leśne królestwo driad. Ten starożytny las znajdował się między rzekami Adalatte, Wstążką i Travą – graniczył z Kerack, Temerią, Dolnym Sodden, Brugge i Verden. Władała w nim królowa Eithné.

Eithné zalicza do Brokilonu Wypalanki, Ósmą Milę, Sowie Wzgórza i lewy brzeg Wstążki, mimo że las wyrąbano tam sto lat temu

— Andrzej Sapkowski, Miecz przeznaczenia

Niezależny od nikogo, Brokilon był niejako punktem zapalnym. Wielokrotnie najeżdżali na niego: Venzlav z Brugge (który chciał, by Eithné oddała mu Brokilon aż po rzekę Vdę), Ekkehard, Ervyll z Verden i Viraxas z Kerack. Stolicą Brokilonu było Duén Canell (Miejsce Dębu) w samym sercu lasu.

Driady z Brokilonu posiadały wyjątkowe umiejetności w dziedzinie uzdrawiania i to właśnie one pomogły Geraltowi wrócić do zdrowia po walce z Vilgefortzem.

Na obrzeżach tego lasu po raz wtóry wiedźmin napotkał swoje przeznaczenie – dziecko-niespodzankę Ciri. Wcześniej ich drogi zeszły się na Cintryjskim dworze u królowej Calanthe, jednak to w Brokilionie Sapkowski po raz pierwszy opisuje dokładnie przebieg tego spotkania.

W Brokilonie znajdowały schronienie bandy, takie jak Wiewiórki – Scoia'tael.

Pustynia Korath[edytuj | edytuj kod]

Pustynia położona jest na wschód od gór Tir Tochair. Miejsce, w którym ląduje Ciri, bohaterka cyklu sagi o wiedźminie, po przejściu przez spaczony portal w wieży Tor Lara na Wyspie Thanedd. Próbując tam korzystać z potęgi ognia utraciła ona magiczną moc. Pustynia ta nazywana jest też Patelnią.

Zerrikania[edytuj | edytuj kod]

Jest to egzotyczny kraj na dalekim wschodzie, niemal odseparowany od Królestw Północy. Panuje tam tropikalny klimat, wysoka temperatura powietrza i duży poziom wilgoci. Posiada połączenie przez przełęcz Elskerdeg oddzielającą Góry Smocze od Gór Ognistych z Kaedwen.

Zerrikankami są Tea i Vea, "chodząca broń" rycerza-smoka Borcha Trzy Kawki.

Mieszkańcy Zerrikanii są znanymi pirotechnikami. W grze Wiedźmin jest to ojczyzna Azara Javeda, przywódcy grupy przestępczej zwanej Salamandra. Według wspomnianej gry, wynaleziono tu petardy, z których korzystają wiedźmini podczas walki.

Przypisy