Kaifu Daoning

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kaifu Daoning 開福道寧
Data i miejsce urodzenia 1053
Wuyuan
Data i miejsce śmierci 1113
klasztor Kaifu
Szkoła linji
Nauczyciel Wuzu Fayan
Następca Yue’an Shanguo
Zakon chan

Kaifu Daoning (ur. 1053, zm. 1113; chiń. 開福道寧, pinyin Kāifú Dàoníng; kor. 개복도 Kaebok Toyǒng; jap. Kaifuku Dōnei; wiet. Khai Phúc Đạo Ninh) – chiński mistrz chan z frakcji yangqi szkoły linji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kaifu pochodził z Wuyuan, znajdującego się w pobliżu granicy pomiędzy współczesnymi prowincjami Anhui i Jiangxi.

Według Wudeng Huiyuan, jako młody człowiek udał do klasztoru, aby się wykąpać. Przypadkiem usłyszał recytujących Diamentową sutrę mnichów. Natychmiast zapomniał, gdzie w ogóle jest, a jego stopy zanurzyły się we wrzątku, co dało mu głęboki wgląd we własną naturę.

Po tym wydarzeniu opuścił dom rodzinny i rozpoczął praktykę chan na górze Jiang w pobliżu Nankinu. Jego nauczycielem był mistrz chan Xuedou Laoliang. Po jakimś czasie rozpoczął jednak wędrówkę i praktykował u wielu znanych mistrzów tego okresu.

W końcu natrafił na mistrza Wuzu Fayana. Pod jego kierunkiem osiągnął oświecenie, po wysłuchaniu objaśnień mistrza do dwóch gong’anów: "Wu mistrza Zhaozhou Congshena" i "Wiadro Nanyanga". Wydarzenie to zaszło w klasztorze Bailian (Białego lotosu).

W 1109 r. gubernator Tanzhou zaprosił Kaifu do objęcia obowiązków opata w klasztorze Kaifu.

4 dnia 11 miesiąca 1113 r. Kaifu wykąpał się. Następnego dnia wygłosił popołudniową mowę, w której zachęcał swoich uczniów do pilnego kontynuowania praktyki. Szczerze ich pożegnał. W trakcie zachodu słońca usiadł w medytacyjnej postawie i zmarł.

Relikwie (śarira) znalezione po kremacji, zostały umieszczone w stupie.

Znaczenie mistrza[edytuj | edytuj kod]

Mistrz należał do bardzo ważnej linii przekazu Dharmy szkoły linji, która została zapoczątkowana przez niego. W czwartym pokoleniu tej linii przekazu wyróżnił się mistrz chan Wumen Huikai (11831260), którego dziełem jest słynny zbiór gong’anów Wumenguan. Wreszcie ta linia przekazu została przeniesiona do Japonii przez Shinchiego Kakushina (12071298).

Linia przekazu Dharmy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w innym kraju.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andy Ferguson: Zen's Chinese Heritage. Boston: Wisdom Publications, 2000, s. 123–125. ISBN 0-86171-163-7.
  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A Hiistory. India and China. Str. 349. Nowy York: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 349. ISBN 0-02-908270-6.