Kairska Deklaracja Praw Człowieka w Islamie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kairska Deklaracja Praw Człowieka w Islamie - międzynarodowy dokument podpisany 5 sierpnia 1990 roku przez 45 ministrów spraw zagranicznych reprezentujących kraje zrzeszone w Organizacji Konferencji Islamskiej, określający podstawy prawodawstwa w zakresie praw człowieka w krajach islamskich z szariatem jako podstawą. Łącznie w Deklaracji znajduje się 25 artykułów[1].

W związku z przyjęciem w dokumencie islamu jako nienaruszalnej podstwawy systemu prawnego dokument ten jest w istocie sprzeczny z przyjętymi w zachodnim świecie prawami człowieka. [2] Według muzułmanów, dokument reprezentuje stanowisko ugodowego, a nie radykalnego, islamu[1] i jest „komplementarny” do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka[3], której wiele z krajów islamskich nie przyjęło[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Necla Kelek: Stereotypy obrońców islamu (pol.). Euroislam, 2010-06-14. [dostęp 2013-07-18].
  2. wszystkie przewidziane prawa i wolności podlegają islamskiemu prawu szariatu (artykuł 24), które jest również „jedynym źródłem odniesienia dla wyjaśniania wszelkich artykułów Deklaracji” (artykuł 25). [...] Co prawda, „wszyscy ludzie są równi ze względu na godność (...) bez żadnej dyskryminacji”, „kobieta jest równa mężczyźnie w ludzkiej godności”, jednak o równych prawach mowy być nie może. Jedynie na mężczyźnie spoczywa odpowiedzialność za utrzymanie i dobrobyt rodziny (artykuł 6). Prawo do małżeństwa mają co prawda wszyscy mężczyźni i kobiety bez względu na rasę czy narodowość, ale już nie ze względu na wyznawaną religię (artykuł 5). Deklaracja kairska ogranicza też wolność religii. Jedynie islam określony jest jako „religia o prawdziwie czystej, niezepsutej naturze” (artykuł 10). Trzeba też pamiętać o surowych karach, jakie zgodnie z prawem szariatu grożą apostatom. Dokument OIC wprowadza też dodatkowe ograniczenia swobody wypowiedzi. Wyrażanie opinii musi odbywać się w sposób „zgodny z zasadami szariatu”, wolność słowa nie może być wykorzystywana do „osłabienia wiary” (artykuł 22). (60 rocznica podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka)
  3. Roy W. Brown, Małgorzata Koraszewska (tłumaczenie): Organizacja Konferencji Islamskiej i Nowy Kalifat (pol.). Racjonalista.pl, 2009-12-25. [dostęp 2013-07-18].
  4. Islam a demokracja (pol.). W: Niedziela Ogólnopolska 5/2013 [on-line]. Niedziela. Tygodnik katolicki. [dostęp 2013-07-18]. s. 18-19.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]