Kajetan Olszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kajetan Olszewski
tytularny generał broni tytularny generał broni
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1858
Kolno
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1879 – oficer piechoty rosyjskiej, od 1918 w armii polskiej
Stanowiska dowódca Okręgów Generalnych Kielce i Łódź
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca Wojewoda Wołyński do lutego 1925
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Grób prof. Eugeniusza Olszewskiego (1911-1994) i gen. Kajetana Bolesława Olszewskiego (1858-1944) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie
Eugeniusz Olszewski, Kajetan Olszewski (grób) 2.JPG

Kajetan Bolesław Olszewski (ur. 7 sierpnia 1858 w Kolnie, zm. 20 sierpnia 1944 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i tytularny generał broni Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służba w Armii Rosyjskiej[edytuj | edytuj kod]

Od 1879 oficer zawodowy rosyjskiej piechoty. Jako dowódca pułku walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W I wojnie światowej dowódca brygady piechoty. Generał major z 1914. Odznaczył się w w bitwie pod Zelwą. W okresie wrzesień 1916- luty 1917 dowódca Brygady Strzelców Polskich przy armii rosyjskiej. Po tym dowodził 153 Dywizją Piechoty.

Służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

Po rewolucji 1917 przeszedł do Polski. Jako generał podporucznik armii rosyjskiej reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[1]. Do 29 listopada 1918 inspektor generalny Wojska Polskiego na Lubelszczyźnie. 28 listopada 1918 – 28 lipca 1919 dowódca Okręgu Generalnego "Kielce" – na tym stanowisku mianowany generałem podporucznikiem. 28 lipca 1919 – 14 lutego 1921 dowódca Okręgu Generalnego "Łódź". Od 14 lutego 1921 w stanie spoczynku, w stopniu generała porucznika, ale pozostaje zatrzymany w służbie czynnej, jako przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Stanów, a od lipca tego roku przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej, a potem Komisji Likwidacyjnej dla Spraw Weryfikacji. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu tytularnego generała broni ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. Z dniem 27 sierpnia 1924 roku Minister Spraw Wojskowych zwolnił go z czynnej służby wojskowej[2]. Do lutego 1925 wojewoda wołyński. 8 września 1925 Prezydent zezwolił mu na przyjęcie i noszenie Krzyża Komandorskiego Legii Honorowej[3]. Zasiadał w składzie Kapituły Orderu Odrodzenia Polski[4][5].

Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany razem z żołnierzami Pułku AK "Baszta" w Alei Niepodległości. W 1945 ekshumowany i pochowany na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie.

Jego żona była Zofia (odznaczona krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice, zm. 1932), z którą miał synów[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 2, nr 2, Warszawa 1918, s. 15.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 123 z 21.11.1924 r., s. 691.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 107 z 18.10.1925 r., s. 576.
  4. Kapituła Orderu „Polonia Restituta”. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 141 z 23 czerwca 1927. 
  5. Nowa Kapituła Orderu „Odrodzenia Polski”. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 221 z 26 września 1936. 
  6. Zofia Olszewska. Nekrolog. „Kurier Warszawski”, s. 10, Nr 337 z 6 grudnia 1932. 
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  8. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.
  9. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 157 z 19 lipca 1921. 
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 27.
  11. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr. 39 z 20 czerwca 1923

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska Karski S. Żurakowski: Generalicja polski niepodległej wyd.: Editions Spotkania Warszawa 1991,
  • H. P. Kosk: Generalicja polska t. 2 wyd.: Oficyna Wydawnicza Pruszków 2001