Kalendarium powstania warszawskiego – 8 sierpnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kalendarium
powstania warszawskiego
Flaga PPP.svg
lipiec
  30
31  
sierpień
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31  
wrzesień
  1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
październik
  1
2 3 4 5 6 7 8

8 sierpnia, wtorek[edytuj | edytuj kod]

Na ścianie Cmentarza Powązkowskiego, przy ul. Jana Ostroroga

Ciężkie walki w rejonie ul. Okopowej i cmentarzy. Obrona szkoły przy ul. Okopowej 55 i fabryki Pfeiffera. Batalion Czata 49 skierowany na ul. Stawki. Ciężko ranny dowódca „Parasola” kpt. Adam Borys. Na Stare Miasto spadają bomby zapalające. Krytyczna sytuacja na Ochocie.

Niemcy poprzez plac Teatralny i Bankowy nacierają na ulicę Bielańską i Ratusz, pędząc przed sobą w charakterze „żywych tarcz” kilka szeregów kobiet polskich z dziećmi. Atak załamuje się w ogniu bocznym powstańców, a większości zakładników udaje się dzięki pomocy AK-owców schronić na terenie opanowanym przez Polaków. Wiele kobiet ponosi jednak śmierć podczas wymiany ognia[1].

W ruinach Teatru Wielkiego Niemcy mordują około 350 cywilów – mężczyzn i chłopców zamieszkujących sąsiednie bloki mieszkalne.

Pierwsza audycja radiostacji AK „Błyskawica”, której siedziba mieściła się w budynku PKO (Pocztowa Kasa Oszczędności, ul. Jasna 9). Kierownikiem zespołu był Stanisław Zadrożny, natomiast Jan Nowak Jeziorański prowadził audycje w języku angielskim. Pracę spikera podjęli także Zbigniew Świętochowski, Zbigniew Jasiński, Jacek Wołowski oraz Mieczysław Ubysz[2].

Tego dnia w audycji Radiostacji im. T. Kościuszki, nadającej z Moskwy można było usłyszeć następujące słowa:
Armia Ludowa ofiarowała swoje młode życie, swoje dusze i serca, aby pokazać światu, że stać ją zawsze na czyn bohaterski, o jakim inne narody świata słuchać tylko mogą. Gen. Sosnkowski i gen. Bór, prowokatorzy, twierdząc, że wyzwolenie Warszawy to krwawy trud Armii Krajowej, reklamują się budząc śmiech i pogardę.
Dnia następnego w powstańczym dzienniku Biuletyn Informacyjny – ukaże się artykuł pt. Kto walczy w Warszawie? nawiązujący do tej audycji.

Umiera pisarz Juliusz Kaden-Bandrowski, Tadeusz Maślonkowski i Antoni Szczęsny Godlewski (ps. „Antek Rozpylacz”).

W nocy 7 halifaxów i liberatorów z polskimi załogami dokonuje zrzutów w rejonie Śródmieścia. Wobec doniesień, że większość zasobników trafiła w ręce powstańców, gen. J. Slessor zezwala na wysłanie większej liczby samolotów, również z załogami brytyjskimi i południowoafrykańskimi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Borkiewicz, Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej, Instytut wydawniczy PAX, Warszawa 1969 r., s. 151.
  2. „Warszawskie Termopile 1944 – Śródmieście Północne” – Izabela i Stanisław Maliszewscy, Fundacja „Wystawa Warszawa Walczy 1939-44", Warszawa 2000.