Kalendarz słoneczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kalendarz słoneczny, kalendarz solarnykalendarz oparty na cyklu zmian pór roku związanym z ruchem obiegowym Ziemi wokół Słońca. Rok ma 365 dni, średnia długość roku zwrotnikowego (słonecznego) wynosi 365 dni 5 godzin i 45,96768 sekundy, co wymusza wyrównanie roku kalendarzowego co pewien czas (zob. rok przestępny)[1].

System roku słonecznego stosowali starożytni Egipcjanie. Rok liczył 365 dni i był kontrolowany ruchem Sotis (Syriusza), co umożliwiało regulować niedoskonałości wynikające z niedostatecznej liczby obserwacji nieba. W czasach panowania Ptolemeuszu Egipcjanie opracowali system roku księżycowo-słonecznego[2].

Kalendarzami słonecznymi były m.in.: kalendarz Majów[3], aztecki[4], irański (od 1911 roku)[5], juliański[6], gregoriański[7] i francuski kalendarz republikański[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steven R. Gullberg, Christopher Layser. Archaeoastronomy of Teotihuacan and Tenochtitlan. „Astronomische Nachrichten”. 342, 2021 (ang.). 
  • Krzysztof Kościelniak: Czas i historia w islamie. Kalendarz i podstawy chronologii muzułmańskiej. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2013. ISBN 978-83-7638-362-0.
  • Paulina Niechciał. Zaratusztriański Nowy Rok (Nouruz) w kontekście badań rożsamości. „UD. Organ Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego i Komitetu Nauk Etnologicznych PAN”. 103, 2019. 
  • Alfred Skorupka. Czego możemy się nauczyć z historii cywilizacji Majów?. „Transformacje”. 2 (109). 
  • Tomasz Stempa. Historia chrześcijańskiej rachuby lat. „Elpis. Rocznik XV (XXVI)”. 27 (40), 2013. 
  • Józef Szymański: Nauki pomocnicze historii. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16171-2.