Kamelia japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamelia japońska
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd wrzosowce
Rodzina herbatowate
Rodzaj kamelia
Gatunek kamelia japońska
Nazwa systematyczna
Camellia japonica L.
Sp. pl. 2:698. 1753
Morfologia
Odmiana o pełnych kwiatach
Odmiana o pełnych kwiatach

Kamelia japońska (Camellia japonica) – gatunek rośliny z rodziny herbatowatych (Theaceae). Pochodzi z górskich rejonów Japonii, północnych Chin i Korei, gdzie stanowi podszycie lasów.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wieczniezielony krzew o wysokości do 10 (15) m.
Liście
Skórzaste, błyszczące, eliptycznie lancetowate z piłkowanymi brzegami.
Kwiaty
Bardzo ładne, bezwonne, o różnych (zależnie od odmiany) kolorach: białym, różowym, ciemnoczerwonym. Mają średnicę 3-4 cm ( u niektórych odmian do 12 cm), kielich 5-9 działkowy, koronę 5-7 płatkową, 1 słupek i liczne pręciki dołem zrośnięte w rurkę.
Owoc
Zawierająca duże nasiona zdrewniała torebka o gruszkowatym lub kulistym kształcie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina lecznicza:
  • Surowiec: liście, nasiona. W liściach występują spore ilości olejku eterycznego (do 1%), w którym znajduje się do 95% eugenolu, w nasionach – glikozyd kamelina.
  • Działanie i zastosowanie: Z olejku pozyskiwanego ze świeżych liści podczas destylacji z parą wodną, produkuje się pasty i mazidła oraz preparaty stosowane w stomatologii.
  • Roślina ozdobna. Jest uprawiana dość pospolicie w licznych rejonach o ciepłym klimacie. U nas czasami jest uprawiana jako roślina doniczkowa.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Historia uprawy
Uprawę tej rośliny rozpoczęli Chińczycy i Japończycy ponad 300 lat temu[2]. Wyhodowali oni dużą ilość odmian, przy czym Chińczycy preferowali odmiany o kwiatach pełnych, a Japończycy pojedynczych. Do Europy sprowadzono tę roślinę około 1745 roku, później jej uprawa rozpowszechniła się także w Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii[2]. Ogrodnicy wyhodowali tysiące nowych odmian ozdobnych. Wśród nowych odmian większość to mieszańce międzygatunkowe[2].
Sposób uprawy
Podłoże powinno być próchniczne i lekko kwaśne. Ważne, by było przepuszczalne, roślina bowiem musi być często podlewana, tak, by ziemia stale była wilgotna, z kolei zaś nadmierna ilość wody powoduje gnicie korzeni[2]. W pokoju roślinę ustawia się w miejscu słonecznym, latem najlepiej wynieść na dwór[3]. Zimą należy roślinę zraszać wodą. Nawozi się słabą dawką nawozów takich, jak do rododendronów[3]. Rozmnaża się przez sadzonki lub przez szczepienie, jest to jednak dość trudne i zwykle kupuje się gotowe, już kwitnące rośliny wyhodowane przez ogrodników specjalizujących się w uprawie tej rośliny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. a b c d Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  3. a b Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978-83-258-0031-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.